Η παράσταση «Αγαμέμνων» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά, μετά από έναν κύκλο επιτυχημένων παραστάσεων στο θέατρο Λιθογραφείον της Πάτρας, θα παίζεται στην Αθήνα κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
«Δώσε την προσταγή σου, σε ικετεύω, να σωπάσουν. Τι φωνάζουν ακόμη;
Για ποιον χειροκροτούν; Τι επευφημούν; Τους δημίους τους τάχα; τους νεκρούς τους;
ή μήπως για να βεβαιωθούν πως έχουν χέρια και μπορούν να τα χτυπάνε,
πως έχουν φωνή και μπορούν να φωνάζουν και ν’ ακούν τη φωνή τους;»
Ο «Αγαμέμνων» του Γ. Ρίτσου κατεβαίνει από το βάθρο του ήρωα και γίνεται ο άνθρωπος που αγωνιά για το εφήμερο της ύπαρξης. Κατανοεί τη ματαιότητα της φιλοδοξίας και ξεκαθαρίζει τους προσωπικούς του λογαριασμούς την ύστατη στιγμή πριν από το φοβερό βήμα. Είναι ένα κείμενο ενδοσκόπησης, ωριμότητας και ταπεινότητας.
Ο ποιητής επιλέγει μια μεγάλη μορφή της δραματουργίας, την απογυμνώνει από τα ηρωικά της στοιχεία και τη μετατρέπει σε ένα γνώριμο πρόσωπο. Ο Αγαμέμνων αφήνει κατά μέρος τον ρόλο του ηγέτη και συνομιλεί με τον άνθρωπο μέσα του και απέναντί του.
«Στην ποιητική συλλογή "Αγαμέμνων" ο Γιάννης Ρίτσος συγκροτεί έναν βασιλιά με και δίχως προσωπείο που τίθεται απέναντι στη "σκιά" του πλήθους, έναν βασιλιά που άλλοτε σκωπτικά παρηγορεί και παρηγορείται και άλλοτε εκβάλλει σε μια γυμνότητα η οποία περιβάλλεται από προφάσεις, από ερμηνείες, από τη μίκρο και μακροϊστορική έγκληση, από την "ευδοκίμηση" του θανάτου μέσα στην "άσημη" εγγύτητα.
Ο Γιάννης Ρίτσος, διαμέσου του κύκλου των Ατρειδών, νοηματοδοτεί εκ νέου την τάξη του ορατού, την ιστορία έτσι όπως βιώθηκε στα όρια της συντροφικότητας, στην εγκάρσια τομή της αριστερής μεταβολής, στον εσχατολογικό "ερωτισμό" του πόνου, τις αιμάτινες απολήξεις του, στο σημείο όπου η ποίησή του προσλαμβάνει χαρακτηριστικά φυσικής-κοινωνικής πυκνότητας», γράφει ανάμεσα σε άλλα ο Σίμος Ανδρονίδης.
