Nέα κινηματογραφική εβδομάδα με το Megalopolis του Φράνσις Φορντ Κόπολα να καταφθάνει (επιτέλους) και στις ελληνικές αίθουσες.
Σαράντα χρόνια πάλευε να το γυρίσει ο Κόπολα, τελικά έβαλε τα απαιτούμενα 120 εκατομμύρια δολάρια ο ίδιος. Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει μεν ότι τα «αριστουργήματα που δεν γυρίστηκαν ποτέ» παρέμειναν τέτοια –αριστουργήματα δηλαδή– επειδή τα πλάσαμε στο μυαλό μας όπως θέλαμε, έχει, όμως, στιγμές πραγματικής κινηματογραφικής έμπνευσης και την ειλικρινή αγωνία ενός ανήσυχου δημιουργού για το μέλλον μας.
Το Return του Ουμπέρτο Παζολίνι –αξίζει να δείτε το Still Life του– έχει έντονο ελληνικό ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί πραγματοποίησε γυρίσματα στη χώρα μας, αλλά επειδή αφορά την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Το ατού της ταινίας είναι ο Ρέιφ Φάινς σε (σπάνιο για τον ίδιο) ηρωικό ρόλο.
Στον αντίποδα, ο Χιου Γκραντ υποδύεται έναν ατόφια μοχθηρό χαρακτήρα στο Heretic, που κατά το πρώτο του μέρος συνιστά υπόδειγμα διαλογικού σασπένς.
Μιλώντας για ηρωικές προσπάθειες, το Tack καταγράφει το ξέσπασμα του #Μetoo στον ελληνικό αθλητισμό (και όχι μόνο) μέσα από την ιστορία της αθλήτριας της ιστιοπλοΐας Αμαλίας Προβελεγγίου, που κακοποιήθηκε σεξουαλικά σε ηλικία 11 ετών από τον προπονητή της. Δύσκολη, μα συγκλονιστική προβολή.
Το Bird σηματοδοτεί την απόπειρα της Άντρεα Άρνολντ να εντάξει λίγο μαγικό ρεαλισμό στον ρεαλισμό της. Η πολύ ιδιαίτερη άρθρωση και εκφορά του λόγου του Φραντς Ρογκόφσκι στην αγγλική γλώσσα βρίσκει τον κατάλληλο, αλαφροΐσκιωτο ρόλο για να γίνει προτέρημα. Κατά τα άλλα, πρόκειται εμφανώς για μεταβατική ταινία στη φιλμογραφία της Άρνολντ, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, έχει όμως φινάλε τρυφερό και την καρδιά της στη σωστή θέση.
Τέλος, κυκλοφορεί και η Moana 2, sequel της animated επιτυχίας της Disney, που αναμένεται να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του οικογενειακού κοινού.
