Ένα πελώριο μπλε πουλί βγαλμένο από το μια σκηνή του Sesame street κοιτάζει με λίγη απορία τον ουρανό. Κρατά ανάμεσα στα φτερά του μια πολύ μικρή κόκκινη σκάλα -σχεδόν αστεία- και έχει σκαρφαλώσει σε ένα μισοφέγγαρο-κούνια που ισορροπεί σε ένα τριγωνικό κόκκινο βάθρο που μοιάζει και με διαστημόπλοιο.
Στην άλλη πλευρά τα ζύγια της κούνιας τους είναι ένα μόμπιλε εμπνευσμένο από τα αιωρούμενα γλυπτά του Αλεξάντερ Κάλντερ. Η εγκατάσταση λέγεται "As as the Sun Lasts", ο καλλιτέχνης Άλεξ ντα Κορτ και ο τόπος είναι η ταράτσα του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης.
Ένα έργο παιγνιώδες και αισιόδοξο, λίγο ρομαντικό και αφελές, ότι ακριβώς χρειάζεται αυτή τη στιγμή η πόλη της Νέας Υόρκης για να ξυπνήσει από τον χειμωνιάτικο λήθαργο και το ζόφο της πανδημίας.
Ποπ κουλτούρα και αμερικανικός μοντερνισμός στροβιλίζονται με θέα της Νέα Υόρκη και από το Cantor Roof Garden του Μητροπολιτικού Μουσείου με το έργο του Αλεξάντερ ντα Κορτ, του ένατου καλλιτέχνη στον οποίο αναθέτει το μουσείου να κάνει τη δημόσια ετήσια εγκατάστασή του.
Ο Ντα Κορτ από τα πιο εντυπωσιακά αίθρια της Νέας Υόρκης εφαρμόζει αυτό που γνωρίζει καλά, τη σύνδεση της τέχνης με τη φαντασία, ένα ταξίδι στη σελήνη, με καταγωγή από τον Βερν ή τον Καλβίνο, μια ιδέα από παιδικό δωμάτιο και ο αγαπημένος ήρωας Big Bird.
Το πελώριο πουλί καλύπτεται από 7.000 φτερά αλουμινίου, ίπταται πάνω από το Σέντραλ Παρκ, ατενίζοντας το πάρκο. Ο Ντα Κορτ είναι αλήθεια ότι εμφάνισε εδώ μια από λιγότερο πολύπλοκες εγκαταστάσεις του διατηρώντας τα έντονα χρώματα που έβλεπε σε μια βραζιλιάνικη εκδοχή του "Sesame Street" που ονομάζεται "Vila Sésamo", όταν ήταν μικρός, στη Βενεζουέλα όπου μεγάλωσε.
Το έργο του παρουσιάζεται από τις 16 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου 2021, και ο γεννημένος το 1980 Άλεξ Ντα Κόρτ με την εγκατάστασή του «As Long as the Sun Lasts» προσδοκά να κερδίσει τις εντυπώσεις σε ένα αίθριο που δεν έχει πια μπαρ και εστιατόριο και μπορεί κάποιος να παραμείνει μόνο μερικά λεπτά, όσα για να βγάλει μια σέλφι με τη Νέα Υόρκη πίσω του.
Παιδί που έρχεται από την καρδιά της ποπ αμερικανικής κουλτούρας, πασπαλισμένης με δόσεις ευρωπαϊκού σουρεαλισμού, ο Ντα Κόρτ, που η τελευταία μεγάλη έκθεση στην οποία συμμετείχε ήταν η Μπιενάλε της Βενετίας το 2019 («May You Live in Interesting Times» με επιμελητή τον Ραλφ Ρούγκοφ), όπου παρουσίασε ένα μεγάλο πάνινο ποπ σαλόνι, αναλαμβάνει την πρώτη μεγάλη ανάθεση στην πόλη από την έναρξη της πανδημίας που την τσάκισε κυριολεκτικά, με χιλιάδες χαμένες θέσεις εργασίας και χιλιάδες νεκρούς, και τη μετέτρεψε σε μια πόλη που παλεύει με μια αβέβαιη καθημερινότητα.
Ο Ντα Κόρτ, που γεννήθηκε το 1980 στο Κάμντεν του Νιου Τζέρσεϊ, ζει και εργάζεται στη Φιλαδέλφεια. Εργάζεται σε μια σειρά μέσων, κάνει ταινίες, παραστάσεις, ζωγραφικά έργα, εγκαταστάσεις και γλυπτά ενώ αναδημιουργεί εικόνες της ποπ κουλτούρας, αμφισβητήσιμες και αγαπημένες, διαβάζοντας ξανά τις έννοιές τους.
Ο διευθυντής του ΜΕΤ σημείωσε ότι ο Ντα Κόρτ «δημιούργησε ένα έργο τέχνης που ανταποκρίνεται στην παρούσα στιγμή και τις προκλήσεις του μέλλοντος με την υπόσχεση της αισιοδοξίας».
Οι εικαστικοί καλλιτέχνες Imran Qureshi (2013), Dan Graham (2014), Pierre Huyghe (2015), Cornelia Parker (2016), Adrián Villar Rojas (2017), Huma Bhabha (2018), Alicja Kwade (2019) και, πιο πρόσφατα, ο Héctor Zamora (2020), έχουν παρουσιάσει έργα τους με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, δημιουργώντας, ωστόσο κάθε φορά μια νέα συζήτηση για την τέχνη στο δημόσιο χώρο.
