» Kάθειστορία έχει την εξήγησή της. Το μακρινό1996, οι εκδρομείς οπαδοί του Παναθηναϊκούστο Άμστερνταμ συνέρχονταν βίαια απότις παραισθήσεις της πόλης, βλέπονταςτην ομάδα τους να κερδίζει τον Άγιαξστον ημιτελικό του Champions League. Η ευτυχήςπαραίσθηση της πραγματικότητας ήτανκαλύτερη από κάθε άλλη, αγορασμένη απόγωνιακά coffee shops. Στο επόμενο παιχνίδι,ο ΠΑΟ έπαιζε στο γήπεδο-ψυγείο ΟΑΚΑ μεμια μικρομεσαία, μίζερη ελληνική ομάδα.Στο γήπεδο πήγαν περίπου 10.000. Οι υπόλοιποιχειροκροτούσαν από μακριά. Και περίμενανκάποιο μεγάλο παιχνίδι (τη ματωμένηρεβάνς) για να το γεμίσουν. Εκλεκτικόςμέχρι παρεξηγήσεως. Αυτός είναι ο οπαδόςτου Παναθηναϊκού.
» Επίσης:Σνομπ σαν παλιός Αθηναίος. Απαιτητικόςσαν γερασμένος καταναλωτής. Εκλεκτικόςτόσο ώστε να βρίζει τους παίκτες τηςδικής του ομάδας, τουλάχιστον όσους δενικανοποιούν την αισθητική του.Συναισθηματικός, αλλά με αριστοκρατικόμέτρο. Καχύποπτος και προκατειλημμένοςσε βαθμό υστερίας με ό,τι του θυμίζειτην εποχή (τέλη '90s) που έπαψε να είναι,λίγο βίαια είναι η αλήθεια, το αφεντικό.Μισαλλόδοξος με το κόκκινο, έξαλλος μεοτιδήποτε δεν του χαϊδεύει τα αυτιά.Εδώ και καιρό όμως, τα αυτιά δενχαϊδεύονται, τα αποτελέσματα δενέρχονται, η αισθητική βιάζεται και ηγκρίνια κερδίζει το παιχνίδι.
» Κάθεγιορτή θέλει και τους καλεσμένους της.Και τα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού μπορείνα μοιάζουν μια ιδανική αφορμή γιαξεφάντωμα, αλλά οι καταστάσεις δενβοηθούν. Ούτε η τεσσάρα από τον Ολυμπιακό(άλλη μια), κηλίδα στην ιστορία τωντελευταίων χρόνων, ούτε η ψυχαναγκαστικήγκρίνια σε κάθε παιχνίδι ούτε η μίζερηΛεωφόρος ούτε η εμμονή της διοίκησηςγια επικοινωνιακούς θριάμβους εκεί πουδεν μπορούν καν να πάρουν (επικοινωνιακή)ισοπαλία. Η αρρώστια συνοδεύει τα 100χρόνια. Σωτήρες εμφανίζονται απ' έξω,με funds, προτάσεις, μετοχές, υποσχέσειςγια επενδύσεις, αλλά αλλαγή δεν διαφαίνεταιστον ορίζοντα.
» ΤηνΚυριακή, στην κακοφωτισμένη Λεωφόρο, ημιζέρια είχε πλακώσει το γήπεδο. Κάποιοιέβριζαν τους παίκτες, άλλοι τη διοίκηση,οι παίκτες τον προπονητή, οι securityκοιτούσαν φοβισμένοι και ο αντίπαλοςπερίμενε να λήξει το παιχνίδι για νατους αφήσει να παίζουν μόνοι στοπρωτάθλημα ενδοσκόπησής τους. Ο φόβοςόμως δεν εντοπίζεται στο ότι θα χαθείάλλο ένα πρωτάθλημα. Δεν θα είναι καιτο πρώτο. Ο φόβος είναι πως η οργή θαεξατμιστεί και θα επανέλθει στην εξίσωσηως παγερή αδιαφορία. Πως οι 5.000 έξαλλοιθα γίνουν 500 αδιάφοροι. Και τότε, ο κλισέτίτλος θα είναι έτοιμος και θα εξηγείκαι αυτή την ιστορία: 100 χρόνια μοναξιά.
σχόλια