Ο Γουίλεμ Νταφόε μοιάζει σήμερα αδιανόητο να αντικατασταθεί στη μνήμη του Spider-Man του 2002. Ο Γκριν Γκόμπλιν του Σαμ Ράιμι ήταν μανιακός, θεατρικός, σχεδόν ταινία τρόμου και ταυτόχρονα απόλυτα ελεγχόμενος. Κι όμως, υπάρχει ένα άλλο, πολύ πιο παράξενο χρονολόγιο του Χόλιγουντ στο οποίο τον Νόρμαν Όσμπορν δεν τον έπαιζε ο Νταφόε, αλλά ο Νίκολας Κέιτζ.
Μιλώντας στο Variety με αφορμή το Spider-Noir, τη νέα σειρά στην οποία επιστρέφει στο σύμπαν του Spider-Man, ο Κέιτζ αποκάλυψε ότι είχε συναντηθεί τότε με τον Σαμ Ράιμι για τον ρόλο του Γκριν Γκόμπλιν στην πρώτη ταινία Spider-Man.
Ο ίδιος θυμήθηκε ότι είχε ένα πολύ καλό γεύμα με τον Ράιμι και ότι ήθελε να δουλέψει μαζί του, κυρίως λόγω της αγάπης του για τα Evil Dead. Όπως είπε, ο Ράιμι τον ήθελε για τον Γκριν Γκόμπλιν, αλλά εκείνη την περίοδο ο Κέιτζ είχε μπροστά του το Adaptation του Σπάικ Τζόνζε. Τελικά διάλεξε το Adaptation, μια απόφαση που του χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Ο Κέιτζ συνέκρινε μάλιστα την απόφαση με ένα άλλο μεγάλο «όχι» της καριέρας του. Όπως είχε πει όχι στο Dumb and Dumber με τον Τζιμ Κάρεϊ για να κάνει το Leaving Las Vegas, που του έφερε το Όσκαρ, έτσι και με τον Ράιμι προτίμησε το Adaptation. «Και οι δύο αποφάσεις ήταν οι σωστές για μένα», ανέφερε, λέγοντας ότι είναι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.
Η πληροφορία δεν είναι εντελώς καινούργια. Ήδη από την εποχή της πρώτης ταινίας είχε γραφτεί ότι ο Κέιτζ, ο Τζον Μάλκοβιτς και ο Γουίλεμ Νταφόε ήταν ανάμεσα στα ονόματα που συζητούνταν για τον Γκριν Γκόμπλιν. Η διαφορά είναι ότι τώρα ο ίδιος ο Κέιτζ μίλησε πιο καθαρά για το πώς έφτασε κοντά στον ρόλο και γιατί τελικά δεν τον έκανε.
Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν είναι μόνο το χαμένο κάστινγκ. Είναι η φαντασίωση του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν ο πιο απρόβλεπτος μεγάλος ηθοποιός του αμερικανικού σινεμά έμπαινε μέσα στο ήδη υπερθεατρικό σύμπαν του Σαμ Ράιμι.
Ο Spider-Man του 2002 δεν ήταν ποτέ μια νηφάλια υπερηρωική ταινία. Είχε μελόδραμα, στιγμές τρόμου, γκροτέσκα ξεσπάσματα, ακροβατική αθωότητα, έναν Τόμπι Μαγκουάιρ που έπαιζε τον Πίτερ Πάρκερ σαν παιδί που μόλις ανακάλυψε το σώμα του, και έναν Νταφόε που έκανε τον Όσμπορν να μοιάζει με πατέρα, επιχειρηματία, τέρας και παρανοϊκό θεατρίνο μαζί.
Ο Κέιτζ θα μπορούσε να είχε σπρώξει όλο αυτό ακόμη πιο μακριά. Ο ηθοποιός του Vampire's Kiss, του Face/Off, του Bad Lieutenant και τόσων άλλων ερμηνευτικών εκρήξεων θα είχε δώσει στον Γκριν Γκόμπλιν μια άλλη θερμοκρασία: λιγότερο χειρουργική τρέλα, περισσότερο ανεξέλεγκτο οπερατικό χάος.
Θα ήταν καλύτερο; Όχι απαραίτητα. Ο Νταφόε έδωσε μία από τις πιο εμβληματικές ερμηνείες supervillain στο σύγχρονο σινεμά, ακριβώς επειδή ήξερε πότε να παραδοθεί στην υπερβολή και πότε να την τραβήξει πίσω. Ο Κέιτζ ίσως να είχε κάνει κάτι πιο εκρηκτικό, πιο αλλόκοτο, ίσως και υπερβολικά πολύ για την ταινία.
Αλλά αυτός είναι ο λόγος που η ιδέα παραμένει τόσο απολαυστική. Ο Νίκολας Κέιτζ ως Γκριν Γκόμπλιν δεν είναι απλώς ένα χαμένο κάστινγκ. Είναι μια μικρή τρύπα στο χρονολόγιο του Χόλιγουντ. Ένα από εκείνα τα «τι θα γινόταν αν» που δεν χρειάζεται να έχουν γίνει πραγματικότητα για να μοιάζουν ήδη κινηματογραφικά.
με στοιχεία από Variety
