Η Κριστίν Ρουίθ-Πικάσο, η γυναίκα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του Μουσείου Πικάσο στη Μάλαγα, πέθανε τη Δευτέρα 6 Απριλίου σε ηλικία 97 ετών, στο σπίτι της στην Προβηγκία.
Η Κριστίν Ρουίθ-Πικάσο, μία από τις πιο καθοριστικές μορφές πίσω από τη δημιουργία του Μουσείου Πικάσο στη Μάλαγα, πέθανε τη Δευτέρα 6 Απριλίου σε ηλικία 97 ετών, στο σπίτι της στην Προβηγκία της Γαλλίας. Την είδηση έκαναν γνωστή ισπανικά μέσα και το ίδιο το μουσείο, που τη χαρακτήρισε ουσιαστική μορφή για την ίδρυσή του.
Αν και το όνομά της συνδέθηκε επί δεκαετίες με την οικογένεια του Πικάσο -ήταν χήρα του Πολ Ρουίθ-Πικάσο, γιου του ζωγράφου και της Όλγας Χοχλόβα , η θέση της στην ιστορία δεν ορίζεται μόνο από αυτή τη συγγένεια. Η ίδια ήταν η γυναίκα που επανέφερε και έσπρωξε μέχρι τέλους την παλιά ιδέα να αποκτήσει η Μάλαγα, η πόλη όπου γεννήθηκε ο Πικάσο το 1881, ένα μουσείο αφιερωμένο στο έργο του.
Η επιθυμία αυτή είχε διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1950, αλλά δεν προχώρησε τότε. Η Ρουίθ-Πικάσο επέστρεψε ουσιαστικά στο σχέδιο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και, μαζί με τον γιο της Μπερνάρ, έγινε η βασική δύναμη πίσω από την υλοποίησή του. Το 1997 οι δυο τους δώρισαν 223 έργα για τη δημιουργία του μουσείου, ενώ η Ανδαλουσία αγόρασε το Παλάτι Μπουεναβίστα, όπου στεγάστηκε τελικά ο θεσμός.
Το Μουσείο Πικάσο στη Μάλαγα άνοιξε το 2003, πενήντα χρόνια μετά την πρώτη, ανεκπλήρωτη σύλληψη του σχεδίου. Από τότε εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πολιτιστικά ιδρύματα της πόλης, με περισσότερες από 80 εκθέσεις και πάνω από 10 εκατομμύρια επισκέπτες μέσα σε δύο δεκαετίες λειτουργίας. Το 2023, με αφορμή τα 20 χρόνια του μουσείου, το αμφιθέατρό του πήρε το όνομά της.
Στα αφιερώματα που δημοσιεύτηκαν στην Ισπανία μετά τον θάνατό της, η Κριστίν Ρουίθ-Πικάσο περιγράφεται ως γυναίκα με επιμονή, καλλιέργεια και βαθιά αίσθηση αποστολής γύρω από το έργο του Πικάσο. Για όσους εργάστηκαν κοντά της, δεν υπήρξε απλώς μια προστάτιδα της κληρονομιάς του, αλλά μια ζωντανή μνήμη του ίδιου του κόσμου του ζωγράφου.
Με τον θάνατό της κλείνει ένα κεφάλαιο που συνδέει άμεσα την οικογενειακή ιστορία του Πικάσο με την πολιτιστική ταυτότητα της Μάλαγα. Και μένει πίσω το πιο ορατό ίχνος της: το μουσείο που βοήθησε να γίνει πραγματικότητα στην πόλη από την οποία ξεκίνησαν όλα.
