Το νέο memoir της Liza Minnelli, Kids, Wait Till You Hear This!, κυκλοφορεί σήμερα και έρχεται φορτωμένο με όλα όσα περιμένει κανείς από μια ζωή σαν τη δική της: δόξα, χάος, εξάρτηση, μεγάλες σχέσεις, πτώσεις και επιβίωση. Μόνο που το βιβλίο δεν μένει στο juicy υλικό. Κάτω από το glitter, ξαναφέρνει στο φως και τη σκοτεινή μηχανή του παλιού star system που τη διαμόρφωσε.
Η αφορμή για τον θόρυβο είναι προφανής. Το βιβλίο είναι γεμάτο ιστορίες που εύκολα γίνονται τίτλοι: Martin Scorsese, Peter Sellers, Lady Gaga, Stephen Sondheim, David Gest, Michael Jackson. Αυτό είναι και το υλικό που ήδη απομονώνουν πολλά διεθνή μέσα, μαζί με τις πιο ακραίες και θεατρικές στιγμές του memoir.
Αυτό φαίνεται και στο ίδιο το υλικό του βιβλίου, που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο old Hollywood παραλήρημα και την προσωπική κατάρρευση: από τον θυελλώδη δεσμό της με τον Martin Scorsese και τον Peter Sellers μέχρι τη σκληρή της ματιά στον David Gest, από τις ιστορίες για τη Judy Garland και τα χάπια που έκρυβε παιδί ακόμη μέχρι τις μεταγενέστερες καταρρεύσεις, τις παρεμβάσεις για αποτοξίνωση και τις σχεδόν απίθανες ατάκες για τη Lady Gaga, τον Stephen Sondheim ή ακόμη και τον μύθο ότι βοήθησε τον Michael Jackson να τελειοποιήσει το moonwalk.
Ολα αυτά θα μπορούσαν να μοιάζουν με απλό showbiz χάος, αλλά στο βιβλίο λειτουργούν περισσότερο σαν θραύσματα μιας ζωής που γράφτηκε ταυτόχρονα μέσα στη δόξα και στην αποσύνθεση.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού. Στο πώς η Minnelli γράφει για τη Judy Garland, για το ότι έγινε φροντίστριά της από παιδί, για τη δική της σχέση με τις εξαρτήσεις και για το πώς μεγαλώνεις όταν η δόξα υπάρχει ήδη στο σπίτι σου σαν οικογενειακή σκιά. Εκεί είναι που το βιβλίο ξεφεύγει από το συνηθισμένο celebrity tell-all και αποκτά μεγαλύτερο βάρος.
Δεν διαβάζεται μόνο σαν αρχείο ενός χαμένου Χόλιγουντ γεμάτου κουτσομπολιό και μεγαλείο, αλλά και σαν χρονικό για το τι αφήνουν πίσω τους η οικογενειακή σκιά, ο εθισμός, η δημόσια εικόνα και η ανάγκη να επιβιώσεις μέσα σε όλα αυτά. Η ίδια η Minnelli, που γίνεται 80 αυτόν τον μήνα, το αφηγείται με camp χιούμορ, showbiz ρυθμό και μια σχεδόν προκλητική έλλειψη μεταμέλειας.
Γι' αυτό και το Kids, Wait Till You Hear This! ακούγεται πιο σύγχρονο απ' όσο θα περίμενε κανείς από ένα old Hollywood memoir. Δεν ξαναζεσταίνει απλώς μια εποχή. Ξαναδιαβάζει τη δόξα ως μηχανή τραύματος, εξάρτησης, επιβίωσης και επινόησης του εαυτού. Και η Liza Minnelli ξέρει ακόμη να το κάνει αυτό χωρίς να παραιτείται ούτε στιγμή από το θέαμα.
