Τομ Γουέσελμαν: Seascapes, Still Lifes, and Nudes
Gagosian
Πρωτοπόρος και αντισυμβατικός, ο Τομ Γουέσελμαν (1931-2004) καθιερώθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως ένας από τους θεμελιωτές του κινήματος της πoπ αρτ.
Αντλώντας έμπνευση από τα παραδοσιακά εικαστικά είδη, δημιούργησε έργα μεικτής τεχνικής –εσωτερικούς χώρους, τοπία, γυμνά και νεκρές φύσεις–, συνδυάζοντας την εικονιστική ζωγραφική του μοντερνισμού με αναφορές στη μαζική κουλτούρα.
Σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και πολιτισμικών αλλαγών, κατά την οποία η κατανάλωση, η αναπαράσταση και η σεξουαλικότητα επανεξετάζονταν ριζικά, ο Γουέσελμαν επαναπροσδιόρισε την καλλιτεχνική εικονογραφία μέσα από ένα πρίσμα αφαιρετικό, σύγχρονο και εμφανώς αμερικανικό, το οποίο καθοδηγείται από αυτό που ο ίδιος ο καλλιτέχνης αποκαλούσε «ερωτική απλοποίηση».
H έκθεση παρουσιάζει εμβληματικά έργα ζωγραφικής και σχέδια από το σύνολο της καριέρας του και αποτελεί την πρώτη ατομική του στην Ελλάδα.
Θάλεια Φλωρά Καραβία: Δεκαεννέα ιστορίες σε χρώμα
Eκθεσιακός χώρος Π7
Η έκθεση παρουσιάζει δεκαεννέα έργα της ζωγράφου με πρόσωπα, τοπία, νεκρές φύσεις και σκηνές της καθημερινής ζωής. Η Θάλεια Φλωρά Καραβία (1871-1960) σπούδασε στο Μόναχο και έζησε και εργάστηκε στην Ευρώπη και την Αίγυπτο. Η ζωγραφική της βασίζεται στην παρατήρηση και στη σταθερή προσήλωση στην ανθρώπινη μορφή. Κινούμενη ανάμεσα στην προσωπογραφία, το τοπίο, τη νεκρή φύση και θέματα από την καθημερινή ζωή, ανέπτυξε μια εικαστική γλώσσα που χαρακτηρίζεται από σχεδιαστική αρτιότητα, χρωματική διαύγεια και συνθετική ισορροπία.
Stephen Antonakos: Υστερόγραφα Χρόνου και Χώρου
Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη
Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννηση του Ελληνοαμερικανού καλλιτέχνη Stephen Antonakos (1926-2013) στη Λακωνία, το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη παρουσιάζει μια εκτεταμένη αποτίμηση της πλούσιας καλλιτεχνικής του πορείας και της επιρροής του, χαρτογραφώντας παράλληλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα και τις ευαισθησίες που συγκροτούν το έργο και την παρακαταθήκη του. Η έκθεση επιδιώκει να ανιχνεύσει το εύρος του οράματος του Antonakos μέσα από έξι δεκαετίες δημιουργίας, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη γλώσσα του χρώματος, της μορφής και της φωτεινής αφαίρεσης.
Παρουσιάζονται κομβικές ενότητες έργων από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως και το 2012, όπως οι σειρές «Neon Panels» (1980-2013), «Direct Neons» (δεκαετία 1970), «Packages» (1971-2006), «Neon Walls (1977-2007), «Alphavitos» (1986-1990), «Travel Collages» (1987-2002), αρχιτεκτονικά μοντέλα παρεκκλησίων (1992-2010) και «Gold Works» (2010-2013), καθώς και πρώιμα γλυπτικά έργα των δεκαετιών 1950-1970 με υφάσματα, χαρτόνι και άλλα καθημερινά υλικά. Παράλληλα με το έργο του Antonakos, η έκθεση περιλαμβάνει ιστορικά έργα σημαντικών και σύγχρονων καλλιτεχνών, ορισμένοι εκ των οποίων υπήρξαν φίλοι ή αισθητικά συγγενείς του. Όλοι τέμνουν το καλλιτεχνικό του τόξο, αναδεικνύοντας τη διαχρονική απήχηση των ιδεών του στον 21ο αιώνα.
Ρευστά Όρια
Έξι γκαλερί των Εξαρχείων ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια συλλογική πρωτοβουλία που επιδιώκει να αναδείξει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής και τη δυναμική της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας. Ενεργοποιώντας έναν χάρτη διαδρομών, η σπονδυλωτή έκθεση διαμορφώνει ένα ζωντανό πεδίο συνάντησης όπου η τέχνη λειτουργεί ως συνδετικός ιστός ανάμεσα σε διαφορετικές γειτονιές, κοινότητες και αφηγήσεις.
Η συμμετοχή των έξι γκαλερί αποτελεί το θεμέλιο της προσπάθειας, επιτρέποντας σε κάθε χώρο να συμβάλει στην εμπειρία με τρόπο που αντανακλά την ταυτότητά του και το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα. Οι επισκέπτες καλούνται να κινηθούν ανάμεσα σε πολλαπλές εστίες δημιουργίας, να συναντήσουν έργα και προσεγγίσεις που αποτυπώνουν τον παλμό των Εξαρχείων και να ανακαλύψουν νέους τρόπους θέασης της πόλης. Το εγχείρημα διευρύνει την ορατότητα των συμμετεχόντων σημείων και ενθαρρύνει το κοινό να διαμορφώσει τη δική του πορεία μέσα από ένα πλέγμα καλλιτεχνικών σχέσεων.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Ρευστά Όρια» εδώ.
Απόστολος Φωκίων Βέττας: Ατέρμονα τοπία με ιστορίες από χάρτινες φιγούρες
Μουσείο Βορρέ
Ο Απόστολος Φωκίων Βέττας στήνει ακόμη μία μοναδική παρέλαση από μικρά χαρτογλυπτά, συναρμολογημένα από σκληρό χαρτί. Είναι μια σκηνή βουβή που η ιστορία της δεν έχει αρχή, ούτε και τέλος. Τα χαρτογλυπτά παρατάσσονται ρυθμικά και παρελαύνουν στον χώρο. Είναι συναρμολογημένα από διάφορα είδη σκληρών χαρτονιών και άλλων υλικών μοντελισμού. Το υλικό που παραθέτει ο καλλιτέχνης εξιστορεί τη μακροχρόνια σχέση του με τη σκηνογραφία.
Είναι τα δραματικά «υπολείμματα-τεκμήρια», αποκόμματα που προκύπτουν την ώρα που σχεδιάζεται και κατασκευάζεται η μακέτα ενός θεατρικού σκηνικού. Από την «επανα-συναρμολόγηση» των διαφόρων υπολειμμάτων προκύπτει η διαδικασία μετασχηματισμού η οποία αποδίδει απίθανα περιστατικά. Αυτά ψάχνουν να βρουν μια προσωπική σχέση με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ενώ αντιστέκονται στην ακαδημαϊκή ηθική του συμβατικού και προτρέπουν τον θεατή να ορίσει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο θα δει το αντικείμενο-γλυπτό και τις σκιές.
Αλεξάνδρα Χρήστου: The Gravity of Desire & Ελένη Πίταρη-Παγκάλου: Touching Space
The Breeder
Το έργο της Αλεξάνδρας Χρήστου (1950-2009) επικεντρώνεται στην παρουσία γυναικών που επιθυμούν, που περιμένουν, που εργάζονται, που καταλαμβάνουν χώρο. Παρουσιάζοντας δύο σειρές έργων της από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η έκθεση αποκαλύπτει μια εικαστικό αφοσιωμένη στο να κάνει ορατό αυτό που τόσο συχνά περιθωριοποιείται: τη γυναικεία σεξουαλικότητα και τα αληθινά βιώματα των γυναικών. Έτσι, η έκθεση ξεδιπλώνεται σε δύο αλληλένδετα κεφάλαια. Στο ένα επίπεδο βρίσκονται ερωτικά έργα σε καμβά και σχέδια της Χρήστου από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, ενώ στο άλλο βρίσκονται πορτρέτα σεξεργατριών και γυναικών που συναντούσε στη γειτονιά της, στο κέντρο της Αθήνας. Φιγούρες που στέκονται έξω από ξενοδοχεία, κάθονται κάτω από τα φώτα του δρόμου, γέρνουν πάνω σε αυτοκίνητα, καπνίζουν, περιμένουν.
Το έργο της Ελένης Πίταρη-Παγκάλου (1905-1995) συγκροτεί ένα συνεκτικό και πολυεπίπεδο εικαστικό σύστημα, μέσα στο οποίο σχέδια και ελαιογραφίες διαμορφώνουν ένα ενιαίο, αναγνωρίσιμο σύμπαν. Τα δύο μέσα λειτουργούν συμπληρωματικά, αναδεικνύοντας διακριτές αλλά αλληλένδετες όψεις μιας καλλιτεχνικής πρακτικής με σαφή θεωρητικό προσανατολισμό και ερευνητική συνέπεια. Απόκοσμα τοπία, αιωρούμενες μορφές και σκηνές με αμφίσημη χρονικότητα συγκροτούν ένα εικονογραφικό πεδίο που ενεργοποιεί συμβολικούς και ψυχολογικούς συνειρμούς. Η ζωγραφική επιφάνεια αντιμετωπίζεται ως χώρος συμπύκνωσης εμπειριών και φαντασιακών προβολών, όπου η αναπαραστατική αφετηρία μετασχηματίζεται σε εσωτερικευμένη, στοχαστική αφήγηση.
Είσαι ό,τι φοράς
Μουσείο Μπενάκη
Η έκθεση που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες και σχεδιαστές, διερευνώντας τη δυναμική σχέση μόδας και σύγχρονης τέχνης, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης στο Ρέθυμνο τον Μάιο του 2025. Επιχειρεί να αναδείξει την αμφίδρομη σχέση της μόδας και των προκλήσεων της εποχής μας, όπως αυτές εκφράζονται και επηρεάζονται από τη σύγχρονη τέχνη και τους προβληματισμούς που νεωτεριστικά αυτή προβάλλει. Συμμετέχουν 30 Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες και σχεδιαστές με έργα τα οποία προέρχονται από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης (ΜΣΤΚ), τον Φορέα Σύγχρονου Πολιτισμού ATOPOS, αίθουσες τέχνης, ιδιωτικές συλλογές και τους καλλιτέχνες. Κομβικό σημείο της έκθεσης αποτελεί το ειδικό αφιέρωμα με 24 δημιουργίες της μεγάλης Ρεθύμνιας σχεδιάστριας μόδας με διεθνή ακτινοβολία Σοφίας Κοκοσαλάκη, η οποία τίμησε την Ελλάδα σε όλον τον κόσμο και έφυγε πολύ νωρίς.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Είσαι ό,τι φοράς» εδώ.
Διασταυρώσεις: Αμφίδρομη Μνήμη
Citronne Gallery
Η γκαλερί εγκαινιάζει μια νέα ετήσια σειρά ομαδικών εκθέσεων με το σκεπτικό να φέρνει σε επαφή και να «διασταυρώνει» έργα και καλλιτέχνες από διαφορετικές ηλικίες, οι οποίοι εκφράζονται και επεξεργάζονται διαφορετικά εικαστικά μέσα: σχέδιο, γλυπτική, κεραμική, βίντεο, εγκατάσταση. Η πρώτη έκθεση τιτλοφορείται «Αμφίδρομη Μνήμη», μια θεματική που παραπέμπει στο παρελθόν, όπως το ξανακοιτάζει ή και το ανασκευάζει το παρόν. Συμμετέχουν οι εικαστικοί Κωστής Βελώνης, Ευγενία Βερελή, Χρυσή Παπαδάκη, Αλίκη Παπαδημητρίου, Ναταλία Παπαδοπούλου, Νάνα Σαχίνη, Ευγενία Φραγκολιά.
Η αφήγησή τους έχει ως ενοποιητική βάση τη μνήμη, όπως απαντάται στα παιδικά παιχνίδια, στα παραμύθια, στο τσίρκο, στην commedia dell’arte. Έτσι προκύπτουν συγγένειες μεταξύ των έργων, αφηγήσεις που φέρνουν μαζί τους τη μαγεία, με τη διπλή της ιδιότητα· γοητεία αλλά και αρχέγονος φόβος. Ο συνδυασμός αυτών των δύο τάσεων δημιουργεί εν πολλοίς το υποσυνείδητο το οποίο θα εξελιχθεί και θα ενταχθεί, μετουσιωμένο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στο παρόν.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Διασταυρώσεις: Αμφίδρομη Μνήμη» εδώ.
Λέων Μιχαήλ: Πέρα από το τοπίο
a.antonopoulou.art
Στη νέα αυτή ενότητα έργων, ο καλλιτέχνης ακολουθεί και διευρύνει την αφαιρετική ματιά της ζωγραφικής του, η οποία δεν θα μπορούσε από μόνη της να ερμηνεύσει την ανοίκεια, ιδιαίτερα απόκοσμη αίσθηση που αποπνέουν οι εικαστικοί του τόποι. Η φυσιογνωμία τους μοιάζει να διαμορφώνεται πάνω σε μια λεπτή ισορροπία μεταξύ αναγνωρίσιμων, αινιγματικών και αδιόρατων στοιχείων, μέσα σε ένα ανήσυχο περιβάλλον «αδιαπέραστου φωτός».
Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη χρωματικότητα και την υλικότητα των εκφραστικών του μέσων. Παράλληλα, αναπτύσσονται δυναμικές γραφές σε συνομιλία με ήπιες τονικές μεταβάσεις και κατευθύνονται προοδευτικά σε μια αυτονόμηση της εικόνας, πέρα από την τοπιογραφική αναφορά ή αναπαράσταση.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Λέων Μιχαήλ: Πέρα από το τοπίο» εδώ.
Αλέξης Κυριτσόπουλος: Θέατρο Αναμνήσεων
Gallery Skoufa
Στη νέα του έκθεση, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος παρουσιάζει έργα που κινούνται στον χώρο της μνήμης, της φαντασίας και της προσωπικής εμπειρίας. Για τον ίδιο, το χρώμα δεν αποτελεί απλώς εικαστικό μέσο αλλά βασικό φορέα συναισθήματος. Μέσα από αυτό μετατρέπει την ορατή πραγματικότητα σε ψυχική εμπειρία, δίνοντας έμφαση στη βιωματική θέαση αντί στη ρεαλιστική απεικόνιση.
Η ζωγραφική του δεν αναλύει αλλά βασίζεται στο συναίσθημα, καθώς το χρώμα μετατρέπεται σε μέσο αντίληψης της πραγματικότητας. Το «Θέατρο Αναμνήσεων» αποτελεί μια πρόσκληση σε έναν κόσμο ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο, όπου η ζωγραφική γίνεται χώρος περισυλλογής. Σε μια εποχή ταχύτητας και θορύβου, ο Κυριτσόπουλος μάς προτείνει μια παύση – μια επιστροφή στην εσωτερικότητα.
Μιχάλης Κιούσης: The spaces in between
Alma Gallery Athens
Στη νέα ατομική έκθεση του Μιχάλη Κιούση, η ανθρώπινη φιγούρα δεν είναι απλώς στο επίκεντρο αλλά λειτουργεί ως άξονας προσανατολισμού. Γύρω από αυτήν αρθρώνεται ένας κόσμος πολλαπλών αντιθέσεων, όπου η ιστορική μνήμη, η πολιτισμική διαφορετικότητα και η ευρωπαϊκή εικαστική παράδοση συναντούν το αστικό τοπίο. Ο «τόπος» δεν ορίζεται ως σταθερή γεωγραφία αλλά ως εμπειρία που προκύπτει από την περιπλάνηση, τη συλλογή θραυσμάτων και τη μνήμη. Ο Κιούσης παρατηρεί τον κόσμο ακατάπαυστα και εστιάζει σε χειρονομίες, χρώματα, κινήσεις και αποσπάσματα εικόνων που κουβαλούν ίχνη άλλων τόπων.
Τα έργα και οι θεματικές του βρίσκονται σε μια συνεχή ρευστότητα, σε ένα μεταίχμιο μεταξύ του τελετουργικού και του καθημερινού, της Ανατολής και της Δύσης, της αρμονίας και της σύγκρουσης. Η παράδοση εμφανίζεται αποσταθεροποιημένη και νέες φόρμες προκύπτουν μέσα από μείξη, σύγκρουση και συνύπαρξη. Λαϊκές πρακτικές και τελετουργικά γλυπτά πλέκονται με εκκλησιαστικές αναφορές, ενώ σύγχρονα υλικά και αστικά μοτίβα διασταυρώνονται με στοιχεία της φύσης. Ο μυστικισμός, ο ανιμισμός και ο θρησκευτικός συμβολισμός συνυπάρχουν και συγκρούονται.
Περικλής Πραβήτας: Deux pièces
Γκαλερί Έκφραση
Η έκθεση αντλεί τον τίτλο της από τον γαλλικό όρο της ραπτικής που περιγράφει ένα ένδυμα αποτελούμενο από δύο αυτόνομα αλλά αλληλένδετα κομμάτια, φτιαγμένα από το ίδιο ύφασμα. Η έννοια του «δύο» αποτελεί τον βασικό άξονα της έκθεσης και προσεγγίζεται ως σχέση, διάσπαση και επανασύνθεση.
Στα έργα της έκθεσης, μονάδες κόβονται στα δύο, δυάδες συγκροτούν νέες ενότητες και συμμετρικές συνθέσεις δημιουργούν έναν διάλογο ανάμεσα στο εγώ και τον άλλο, στο πριν και το μετά, στην πρώτη και τη δεύτερη εκδοχή. Το «δύο» εμφανίζεται τόσο ως σωματική και συναισθηματική συνύπαρξη όσο και ως διαδικασία μεταμόρφωσης και επανεγγραφής. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί η περφόρμανς «εξοτικουνίκ» στις 20 Μαρτίου και τις 3 Απριλίου και ώρα 9 μ.μ. από τις περφόρμερ Νατάσα Σαραντοπούλου και Ιωάννα Αντώναρου.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Περικλής Πραβήτας: Deux pièces» εδώ.
For Our Time Is the Time of Water
TAVROS
H έκθεση δεν προτείνει απαντήσεις αλλά θέτει ένα καίριο ερώτημα: σε ποιον ανήκει το νερό; Πώς μπορούμε να επανεξετάσουμε τη συλλογική μας ευθύνη απέναντι στα υδάτινα συστήματα που συντηρούν τη ζωή προτού γίνουν οριστικά αόρατα; Σε μια εποχή ακραίων πλημμυρών, παρατεταμένων ξηρασιών, την «αθόρυβη κρίση» των θαλασσών και των αυξανόμενων συγκρούσεων γύρω από τους φυσικούς πόρους, η έκθεση «For our time is the time of water» στον χώρο TAVROS στρέφει την προσοχή στο νερό ως θεμελιώδη όρο ζωής, μνήμης και πολιτικής.
Μέσα από έργα διεθνών καλλιτεχνών, η έκθεση εξετάζει πώς το νερό άλλοτε απουσιάζει και άλλοτε υπερχειλίζει, πώς ελέγχεται, ιδιωτικοποιείται ή καταστρέφεται, αλλά και πώς παραμένει φορέας γνώσης, αντίστασης και συλλογικής ευθύνης. Το νερό δεν εμφανίζεται εδώ ως φυσικό δεδομένο, αλλά ως ένα κοινό αγαθό σε κρίση, και ως μια επείγουσα πρόσκληση να επανεξετάσουμε τη σχέση μας μαζί του. Συμμετέχουν οι Ροζέλα Μπισκότι, Αλία Φαρίντ, Αγιέσα Χαμίντ, Δάφνη Λιαναντωνάκη, Τζουμάνα Μάνα, Σαχάνα Ρατζάνι, DAVRA research collective.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «For our time is the time of water» εδώ.
Ευγενία Αποστόλου: Transience
Kalfayan Galleries
Η έκθεση συγκεντρώνει έργα που διαμορφώνονται μέσα από επαναλαμβανόμενες μεταβολές της ύλης, τοποθετώντας τη διαδικασία στο κέντρο του ζωγραφικού πεδίου. Η σωματική πράξη της ζωγραφικής, ο αυτοματισμός, η συνειδητή χειρονομία και η υποσυνείδητη παρόρμηση συνυπάρχουν με μια διάθεση αναστοχασμού. Η Αποστόλου, με το βλέμμα στην αφαίρεση, αναπτύσσει μια πρακτική οργανωμένη μέσα από κύκλους εναπόθεσης, απομάκρυνσης ή αναδιάταξης.
Μέσω της χειρουργικής γάζας ανασύρει πολιτισμικές και σωματικές αναφορές και παραπέμπει σε πρακτικές κάλυψης, προστασίας και φροντίδας τραυματισμένων επιφανειών και χειρονομίες περίθαλψης. Κόκκινες τονικότητες που εντείνουν αυτές τις συνδηλώσεις στα ενδότερα του σώματος σε μια τοπιογραφία που αναδύεται εκ των έσω. Η έκθεση διαρθρώνεται μέσα από τρεις ομάδες έργων που αντιστοιχούν σε διαφορετικές στιγμές αυτής της εν εξελίξει διαδικασίας. (Από κείμενο του επιμελητή Πάνου Γιαννικόπουλου.)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Ευγενία Αποστόλου: Transience» εδώ.
Δημήτρης Γερούκαλης: Τζαμάλες
Roma Gallery
Αντλώντας έμπνευση από τελετουργικές πρακτικές και εικονογραφικές παραδόσεις της Ηπείρου και της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων, η έκθεση παρουσιάζει ένα νέο σώμα ζωγραφικών έργων σε καμβά και cut-out γλυπτών που δημιουργήθηκαν τον τελευταίο χρόνο. Συνδυάζοντας σχηματοποιημένη παραστατικότητα και έντονο χρώμα σε ένα διακριτό οπτικό ιδίωμα, ο Δημήτρης Γερούκαλης συγκροτεί πολυστρωματικές συνθέσεις στις οποίες τελετουργικές πυρές, υβριδικά πλάσματα όπως ο Φοίνικας και άλλα φολκλορικά πτηνά, στυλιζαρισμένα αρχιτεκτονικά τοπία όπως η «Πύλη του Αγίου Γεωργίου» και το «Χάνι Τζαμάλ», καθώς και μυθικές μορφές, λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενα μοτίβα που επανέρχονται μέσω απλουστευμένων, τυποποιημένων ή παραμορφωμένων σχημάτων.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Δημήτρης Γερούκαλης: Τζαμάλες» εδώ.
