Το κείμενο που συνοδεύει την έκθεση έχει γράψει ο Πάνος Γιαννικόπουλος (Επιμελητής – Ιστορικός Τέχνης): “Η Ευγενία Αποστόλου παρουσιάζει τη νέα της ατομική έκθεση Transience, σηματοδοτώντας την πρώτη της παρουσίαση στην γκαλερί Kalfayan. Η έκθεση συγκεντρώνει έργα που διαμορφώνονται μέσα από επαναλαμβανόμενες μεταβολές της ύλης, τοποθετώντας τη διαδικασία στο κέντρο του ζωγραφικού πεδίου. Η σειριακότητα, η σωματική πράξη της ζωγραφικής, ο αυτοματισμός, η συνειδητή χειρονομία και η υποσυνείδητη παρόρμηση συνυπάρχουν με μια διάθεση αναστοχασμού. Η Αποστόλου με το βλέμμα στην ιστορία της αφαίρεσης, αναπτύσσει μια πρακτική οργανωμένη μέσα από κύκλους εναπόθεσης, απομάκρυνσης ή αναδιάταξης.

 

Η παροδικότητα λειτουργεί ως βασική συνθήκη σε όλα τα έργα της έκθεσης, καθώς η ύλη και οι ιδέες που την ενεργοποιούν βρίσκονται σε συνεχή κατάσταση μεταβολής. Τα έργα της Αποστόλου ανακαλούν τις διατυπώσεις της Elizabeth Grosz πάνω στον χρόνο. Η διαχείριση της υλικότητας ενεργοποιεί μια ποιότητα αϋλότητας, μια φευγαλέα ημι-ζωή, εκπέμποντας τα σωματίδια της διάρκειάς της μέσα από τη διέλευση ή τη μεταμόρφωση. Διεκδικούν επίσης μια εξαιρετικά επισφαλή θέση που αντιστέκεται στην παγίωση, στην υπόδειξη ή στην άμεση αναπαράσταση1.

 

Θερμές χρωματικές τονικότητες διαπερνούν κάθετες λωρίδες χειρουργικής γάζας που τοποθετούνται πάνω στον καμβά και απορροφούν το χρώμα στις ίνες τους, μεταφέροντάς το σταδιακά στο υπόστρωμα, όπου αποτυπώνεται η ύφανσή τους. Η Αποστόλου χρησιμοποιεί το υλικό ώσπου το χρώμα να πυκνώσει μεταβάλλοντας την ιδιότητα της γάζας ως διαπερατού φορέα. Η διαπερατότητα των επιθεμάτων επιτρέπει τη συνύπαρξη πολλαπλών φάσεων της διαδικασίας, καθώς τα διαφορετικά χρονικά στρώματα ζωγραφικής παρέμβασης παραμένουν αναγνώσιμα.

 

Η καλλιτέχνιδα, μέσω της χειρουργικής γάζας, ανασύρει πολιτισμικές και σωματικές αναφορές και παραπέμπει σε πρακτικές κάλυψης, προστασίας και φροντίδας· σε τραυματισμένες επιφάνειες και χειρονομίες περίθαλψης. Οι κόκκινες τονικότητες εντείνουν αυτές τις συνδηλώσεις στα ενδότερα του
σώματος, σε μια τοπιογραφία που αναδύεται εκ των έσω.

 

Η έκθεση διαρθρώνεται μέσα από τρεις ομάδες έργων που αντιστοιχούν σε διαφορετικές στιγμές αυτής της εν εξελίξει διαδικασίας. Στην πρώτη ενότητα το χρώμα συγκεντρώνεται πάνω στην επιφάνεια σαν ίζημα. Αχνές εντυπώσεις παραμένουν ενσωματωμένες στο ζωγραφικό πεδίο και το υλικό της
αποτύπωσης παραμένει διακριτικά παρόν: τμήματά του αναρτώνται στον καμβά ή παραμένουν στα όριά του, λειτουργώντας ως εύθραυστος σύνδεσμος. Στη δεύτερη ενότητα η γάζα ενσωματώνεται στη δομή του έργου. Διαποτισμένο, το ύφασμα συγκρατεί το χρώμα στην πλέξη του, ενώ οι πτυχώσεις
δημιουργούν περιοχές μεγαλύτερης συγκέντρωσης. Η απορρόφηση και η συσσώρευση συνυπάρχουν. Το υλικό αναδιπλώνεται, θυμίζοντας την κίνηση του δέρματος που αποβάλλεται. Στην τελευταία ενότητα, λωρίδες που είχαν απορροφήσει στρώματα χρώματος εμφανίζονται εκ νέου ως κύρια ύλη νέων
συνθέσεων. Κάθε κομμάτι φέρει το ίχνος προηγούμενων χειρονομιών. Η Αποστόλου τα συναρμολογεί σε πυκνές διατάξεις που μεταφέρουν αυτές τις εγγραφές σε μια νέα ζωγραφική σύνθεση.

 

Η πρακτική της Αποστόλου προσεγγίζει με συνέπεια τη ζωγραφική επιφάνεια ως πεδίο μετασχηματισμού. Σε παλαιότερα έργα της, ορμητικές χειρονομίες σχισίματος, αποκόλλησης και επανασύνθεσης αντιμετώπιζαν τον καμβά ως σώμα υπό διαπραγμάτευση. Στο Transience, αυτή η διερεύνηση στρέφεται προς την αποδοχή των μεταβολών. Διαδοχικές συναντήσεις καταγράφουν τη διάρκεια και τις ανεπαίσθητες μετατοπίσεις του χρόνου. Η ένταση παραμένει, αλλά τα χαρακτηριστικά της αλλάζουν.

 

Η Αποστόλου, με έναν λεπτό και ελεγχόμενο τρόπο, μας καλεί να αντικρίσουμε τα φευγαλέα χαρακτηριστικά της ύπαρξής μας. Η ίδια η καταστροφή και η φθορά διαρθρώνουν την κατάσταση δημιουργίας που συνδέει την επανάληψη, την προσκόλληση, τη μετατόπιση, την εξαφάνιση αλλά και την
επιστροφή. Η καλλιτέχνιδα επιμένει στο μερικό, διατηρεί ανοιχτή τη σχέση της με το υπόλειμμα και οργανώνει το έργο της γύρω από ίχνη ικανοποίησης που δεν κλείνουν ποτέ οριστικά τον κύκλο τους. Το έργο της διαταράσσει την αντίληψη ενός μονοκατευθυντικού χρόνου και φέρνει, μέσω της παροδικότητας, στο κέντρο της προσοχής τις δυναμικές ωθήσεις που επιτρέπουν στη ζωή να συμβαίνει, να βρίσκεται πάντοτε στη διαδικασία του να γίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν2.”

 

Σύντομο Βιογραφικό:

Γεννημένη στο Σουδάν από Έλληνες γονείς, η Ευγενία Αποστόλου έρχεται στην Ελλάδα σε ηλικία έξι ετών. Σπούδασε στο Λονδίνο στο Central School of Art & Design (1974-1978) και στο Royal College of Art (1979- 1982). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως μεταξύ άλλων η Ντοκουμέντα 14 (Κάσελ, 2017), και η έκθεση «Έλυτρον» στα πλαίσια της Ελληνικής
συμμετοχής στην 46η Μπιενάλε Βενετίας (1995). Αναδρομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδος έχουν παρουσιαστεί στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2009) και στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά (2010) σε επιμέλεια Ντένη Ζαχαροπούλου για τις οποίες βραβεύθηκε από την ΑΙCΑ Hellas (2012). Έργα της βρίσκονται σε συλλογές Μουσείων (Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - ΕΜΣΤ, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, MOMUS- Θεσσαλονίκη κ.α.) και σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το έργο της Αποστόλου διαμορφώνεται μέσα από διαδικασίες σύνθεσης, διαδοχικής συντριβής, μετατόπισης και ανασύστασης της ζωγραφικής ύλης μέσα στον χώρο του τελάρου. Βασικές αναφορές της είναι οι έννοιες της φθοράς, της μετάβασης και της αναγέννησης της ύπαρξης σε μια συνεχή ροή μέσα στον χρόνο.

 

Η Ευγενία Αποστόλου συμμετέχει στην έκθεση «ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΦΟΡΑΣ / WHAT YOU WEAR IS WHAT YOU ARE» (επιμέλεια: Μαρία Μαραγκού, Μαρία Παναγίδου, Σταύρος Καβαλλάρης), στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς (έως τις 24 Μαΐου 2026)

 

1 Elizabeth Grosz, ed., Becomings: Explorations in Time, Memory, and Futures (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1999), 1.

2 Elizabeth Grosz, Time Travels: Feminism, Nature, Power (Sydney, Melbourne, Auckland: Allen & Unwin,2005), 8.