Roe Ethridge: Rude in the Good Way
Gagosian
Η έκθεση σηματοδοτεί την επιστροφή του καλλιτέχνη στην Αθήνα και συγκεντρώνει φωτογραφίσεις μόδας, πορτρέτα, still life λήψεις και φωτογραφίες εσωτερικών χώρων, ενσωματώνοντας διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και κώδικες. Με το έργο «Chanel No 5 from 1924 on tray of pearls and mirror checkerboard» (2025), που προέκυψε έπειτα από πρόσκληση του οίκου Chanel να εξερευνήσει το πλούσιο αρχείο του, τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο στούντιο του ζωγράφου John Currin, κατόπιν ανάθεσης του περιοδικού «Art Review», οι οποίες επανεξετάζουν τη διαχρονικά σύνθετη σχέση μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής, και τις τρεις απεικονίσεις pin-up ύφους της συντρόφου και στενής συνεργάτιδάς του, συγγραφέως Lulu Sylbert –από τις πιο προσωπικές εικόνες που έχει δημιουργήσει έως σήμερα ο καλλιτέχνης–, όπου αποτυπώνονται με ένταση και αμεσότητα οι λεπτομέρειες του σώματος και των εσωρούχων της Sylbert με σκοπό να εξερευνήσουν πώς μπορούν να παραχθούν ερωτικές εικόνες, αποφεύγοντας τις ανισότητες των σχέσεων εξουσίας, ο Roe Ethridge αποδεικνύεται ένας καλλιτέχνης μεγάλης πνοής και ευρηματικότητας. Σε άλλα έργα παίζει με τις συμβάσεις της νεκρής φύσης, ενώ ένα αναμμένο κερί του νεοϋορκέζικου brand Gohar σε κοντινό πλάνο παραπέμπει σε παρόμοια θέματα στην ιστορία της τέχνης – ίσως πιο άμεσα στους φωτορεαλιστικούς πίνακες του Gerhard Richter.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Rude in the Good Way» εδώ.
Άννα Παπαμαρκάκη Evans: The White Mirror
Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή
Πρώτη ατομική έκθεση της καλλιτέχνιδας, μέσω της οποίας θέτει εκ νέου θεμελιώδη ερωτήματα γύρω από την αφαιρετική ζωγραφική στο παρόν και το πώς λειτουργεί σήμερα, ποια περιθώρια εξέλιξης διαθέτει και κατά πόσο μπορεί ακόμη να συγκροτήσει νέες γλώσσες και αφηγήσεις, διατηρώντας την παρεκβατική και κριτική της δύναμη. Η αφαίρεση στα έργα της Παπαμαρκάκη Evans αντιμετωπίζεται όχι ως αισθητικό ιδίωμα αλλά ως ενεργό πεδίο σκέψης, εμπειρίας και συναισθηματικής εγγραφής, με κεντρικά χαρακτηριστικά τις εκφραστικές και δονούμενες επιφάνειες, τις ελεγχόμενες αλληλοεπικαλύψεις χρώματος, τα σβησίματα, τις χαράξεις και τις επαναληπτικές χειρονομίες. Η έμφαση δίνεται στη συναισθηματική ένταση των χρωμάτων και στις μεταξύ τους συγγένειες, δημιουργώντας ενότητες και εσωτερικές διαδρομές. Επίσης, ιδιαίτερη θέση στην πρακτική της κατέχουν και οι λέξεις, καθώς η γραφή λειτουργεί ως εσωτερικός μηχανισμός που συχνά υποβόσκει ή διαμορφώνει την εικόνα, οδηγώντας σε ενότητες όπου ζωγραφική και λόγος συνυπάρχουν.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «The White Mirror» εδώ.
Μάκης Θεοφυλακτόπουλος: Ερωτικά
Άλκηστις Μαυροκεφάλου: Fivefold
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Τρία σχεδόν χρόνια μετά τον θάνατό του, το έργο του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου συνεχίζει να απασχολεί και η παρούσα έκθεση παρουσιάζει μια επιλεγμένη ενότητα έργων από τη σειρά που ο ίδιος είχε ονομάσει «Ερωτικά». Πρόκειται για σχέδια μεικτής τεχνικής που ο καλλιτέχνης δημιούργησε από το 1978 έως το τέλος της ζωής του. Ο Θεοφυλακτόπουλος είχε εκρηκτική ιδιοσυγκρασία και έζησε μια επεισοδιακή ζωή, έτσι στην ενότητα αυτή μετουσιώνεται κομμάτι της προσωπικότητάς του και της στάσης του απέναντι στα κομβικά ζητήματα της ζωής. Τα βιώματά του, τα ανεξέλεγκτα συναισθήματά του, ο έρωτας, η αδιαφορία του για τις κοινωνικές συμβάσεις και η διαρκής αγωνία του για κίνηση και εξέλιξη διαπερνούν το σύνολο του έργου του, συγκροτώντας μια στάση απέναντι στη ζωή και την τέχνη που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κατεξοχήν υπαρξιακή. Ο καλλιτέχνης δεν συντάσσεται με συγκεκριμένες τάσεις ή τεχνοτροπίες, αλλά αναπτύσσει μια προσωπική γραφή που οδηγεί τον θεατή έξω από τα συμβατικά όρια της αναπαράστασης. Οι μορφές άλλοτε επιβάλλονται, μοναχικές και συμπυκνωμένες, στον χώρο, και άλλοτε αλληλεπιδρούν με ένταση και αναβρασμό, εγγράφοντας τα περιγράμματά τους με διαφορετικούς βαθμούς ευκρίνειας πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια.
Παράλληλα, στον ίδιο εκθεσιακό χώρο, παρουσιάζεται η δεύτερη ατομική έκθεση της Άλκηστης Μαυροκεφάλου, η οποία εγείρει ερωτήματα που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη, με έργα που εκ πρώτης όψεως αντλούν την έμπνευσή τους από τη φύση. Ό,τι επιλέγει κάθε φορά να μελετήσει και να μετουσιώσει σε καλλιτεχνικό έργο έχει τις ρίζες του στα προσωπικά της βιώματα, μέσα στα οποία η φύση και τα πλάσματά της μπλέκουν με την ανθρώπινη υπόσταση. Ως εκ τούτου, στη νέα της δουλειά για άλλη μια φορά τον περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν στοιχεία και τοπία της φύσης μέσα στην οποία μεγάλωσε: αχινοί, βράχια, θάλασσες. Η πυκνή γραφή όμως στα σχέδιά της σε μιλιμετρέ χαρτί εξελίσσεται τώρα σε συνθέσεις με μεγαλύτερα κενά, που προσδίδουν στα έργα μια ηρεμία.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Ερωτικά» εδώ.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Fivefold» εδώ.
Kalos&Klio: The World Awaits you as a Garden
Kalfayan
Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει σε μια φράση του Φρίντριχ Νίτσε από το βιβλίο «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα». Αντλώντας έμπνευση από το παραβολικό ύφος του φιλοσοφικού κειμένου, οι Kalos&Klio παρουσιάζουν μια νέα σειρά υφαντών έργων και ένα γλυπτό τρισδιάστατης εκτύπωσης, αναδεικνύοντας την αλληγορική σύνδεση του κήπου με τη δημοκρατία. Στην έκθεση παρουσιάζεται μια νέα ενότητα χειροποίητων χαλιών, όπου μια πλούσια κοσμολογία συμβόλων και πολιτισμών διαπλέκεται αρμονικά. Πουλιά, ανθισμένα λουλούδια, το νερό και τα αστέρια, γεωμετρικά σχήματα και καλλιγραφικά στοιχεία, μυστικιστικά και αποτροπαϊκά σύμβολα από πολιτισμούς της Ασίας και της Αμερικής συνυπάρχουν με τη σύγχρονη εικονοποιία που μας περιβάλλει: πολεμικά αεροπλάνα, πύραυλοι, εικόνες επαυξημένης πραγματικότητας, ιντερνετικά εικονίδια, ηλεκτρονικά σύμβολα γεωγραφικού εντοπισμού και διασυνδεσιμότητας.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «The World Awaits you as a Garden» εδώ.
Μίλτος Γκολέμας: Οροπέδιο
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Όπως αναφέρει ο επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος, «το “Οροπέδιο” είναι μια αυτοπροσωπογραφία, το πορτρέτο ενός ανήσυχου, ταλαντούχου και ώριμου ζωγράφου· μια δουλειά βαθιά προσωπική και διόλου περιγραφική. Ο Γκολέμας δηλώνει εμφατικά ότι πρώτη φορά αισθάνεται ότι “η δουλειά είμαι εγώ”, ότι αυτό που ζωγραφίζει είναι απολύτως δικό του. […] Κοιτώντας πιο προσεκτικά τα τοπία του αρχίζεις να αναγνωρίζεις τις ομοιότητες με μια μουσική σύνθεση, είτε αυτή είναι μια συμφωνία δωματίου, ένα συμφωνικό ποίημα, είτε ένα κομμάτι των Pink Floyd. Αναγνωρίζεις το πάθος, την τραγικότητα, τις συναισθηματικές εξάρσεις, την εσωτερική ηρεμία, τη γαλήνη, την ισορροπία και την κρυμμένη αρμονία. Νιώθεις την αγωνία του ζωγράφου και τον πηγαίο ενθουσιασμό του. Μπροστά σε αυτά τα τοπία κάθεσαι και διαλογίζεσαι. Είναι έργα-υπάρξεις που επιβάλλουν την παρουσία τους στον χώρο, έργα θελκτικά με τα οποία θα ήθελε κανείς να ζει».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικάστικη έκθεση «Οροπέδιο» εδώ.
Κυριακή Γονή: Telling the Bees
The Breeder
Μια μεγάλης κλίμακας πολυμεσική εγκατάσταση παράλληλα με την παρουσίαση του «Telling the Bees (The Game)», ενός βιντεοπαιχνιδιού που αναπτύχθηκε ως μέρος του ίδιου εξελισσόμενου καλλιτεχνικού σύμπαντος. Η καλλιτέχνις περιεργάζεται την έννοια της υποθετικής μυθοπλασίας (speculative fabulation) της Donna Haraway, βασισμένη σε επιτόπια έρευνα, λαϊκές παραδόσεις και τη φεμινιστική κριτική θεωρία. Η έκθεση ξεδιπλώνεται ως οικοσύστημα που ακροβατεί ανάμεσα σε μια μορφή νατουραλιστικής ακρίβειας που δεν επιδιώκει την πιστή αναπαράσταση αλλά την ενσώματη κατανόηση, και στην ποιητική κοσμοπλασία, φέρνοντας στην επιφάνεια ζητήματα οικολογικής καταστροφής, συλλογικής φροντίδας και επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπινων και μη όντων. Πρόκειται για μια πολύπτυχη εγκατάσταση που περιλαμβάνει βίντεο, γλυπτά, σχέδια, σημειώσεις, υφάσματα, ήχους και τελετουργικά αντικείμενα. Κεντρικό ρόλο σε αυτή την αφήγηση έχει η πρωταγωνιστική φιγούρα της Beeseeker, η οποία με τη ρετροφουτουριστική χειροποίητη στολή της περιηγείται σε ένα τοπίο του Αιγαίου, εξαντλημένο από τον μαζικό τουρισμό, τη λειψυδρία και την περιβαλλοντική παρακμή.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Telling the Bees» εδώ.
Ελένη Ψυλλάκη: Let your dreams flow inside me
The Breeder
Η έκθεση αναπτύσσεται ως ένας στοχασμός πάνω στην ισορροπία και την αυτοπαρατήρηση, μια διερεύνηση αντίρροπων δυνάμεων που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοστηρίζονται. Αντλώντας έντονα έμπνευση από γεωμετρικές αρχές, αρχιτεκτονικές και μυθολογικές φόρμες, καθώς και από την ανθρώπινη φιγούρα, η Ψυλλάκη δημιουργεί μια διακριτή εικαστική γλώσσα που είναι ταυτόχρονα αρχαία και σύγχρονη. Έργα που φαντάζουν εξαιρετικά σαφή και οργανωμένα και γεωμετρικές φόρμες που ευθυγραμμίζονται με σχεδόν μηχανική ακρίβεια, παραπέμποντας σε έναν κόσμο που διαμορφώνεται ολοένα περισσότερο από ψηφιακά εργαλεία και αυτοματοποιημένη τελειότητα. Κι όμως, τα σχήματα αυτά δημιουργούνται εξ ολοκλήρου στο χέρι, υπογραμμίζοντας την ήσυχη ένταση που διατρέχει το έργο της καλλιτέχνιδας. Μικρές παραλλαγές, τρισδιάστατες υφές και λεπτές λεπτομέρειες αποκαλύπτουν την παρουσία της, το «αποτύπωμά» της, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική σημασία της ανθρώπινης δημιουργίας σε μια εποχή αποστειρωμένης τελειότητας. Η ακρίβεια γίνεται πράξη αντίστασης και δημιουργείται ισορροπία μεταξύ του ψηφιακού και του οργανικού.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Let your dreams flow inside me» εδώ.
Μαρία Οικονομοπούλου: All Included
Citronne Gallery
Η έκθεση αρθρώνεται γύρω από ερωτήματα που εκτείνονται από το οικείο ως το παγκόσμιο, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουμε, διαμορφώνουμε σχέσεις και θέτουμε όρια. Η δημιουργική διαδικασία λειτουργεί ως μέσο οργάνωσης της σκέψης και μετασχηματισμού της εμπειρίας σε μορφή. Καλεί τους θεατές να αναστοχαστούν πώς μπορούμε να συμβιώνουμε χωρίς να χάνουμε την ατομικότητά μας. Χάρη στη χωρική δομή της γκαλερί, που είναι ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο μιας αθηναϊκής πολυκατοικίας της δεκαετίας του 1960, η καλλιτέχνιδα πετυχαίνει να αντιστοιχίσει κάθε δωμάτιο σε ένα στάδιο σκέψης. Έτσι, αποτυπώνεται η πορεία της από την αυτοπαρατήρηση προς τη συλλογική εμπειρία και τη διατύπωση καθολικών ερωτημάτων. Η Οικονομοπούλου εργάζεται με κοινά, καθημερινά υλικά – χαρτί, νήμα, ύφασμα, μολύβι, κερί που επιλέγονται τόσο ως προσβάσιμα όσο και ως φορείς μνήμης. Πρόκειται για υλικά συνδεδεμένα με τη χειροτεχνία, την εκπαίδευση και τις συλλογικές πρακτικές, τα οποία επανεντάσσονται στο εικαστικό πεδίο ως φορείς σχέσης, εμπειρίας και συνύπαρξης. Τα έργα χαρακτηρίζονται από επιμελή και συχνά επίπονη φροντίδα, ακρίβεια και ιδιαιτέρως λεπτές χειρονομίες, οι οποίες αποτυπώνονται μορφολογικά. Απεικονίζουν και μεταφέρουν τα ιδανικά της συγκατοίκησής μας στον κόσμο.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «All Included» εδώ.
Τάσος Μαντζαβίνος: Παρά θίν’ αλός
Γκαλερί Σκουφά
Ο Τάσος Μαντζαβίνος επιστρέφει στη γενέθλια ακτή του Φαλήρου. Τόπος μνήμης και ταυτόχρονα εσωτερικό τοπίο που δεν έπαψε ποτέ να τον συγκροτεί καθώς εκεί, δίπλα στο νερό, στα πρώτα του χρόνια, το βλέμμα του έμαθε να μετρά τον χρόνο αλλιώς: με ρυθμούς, με επαναλήψεις, η θάλασσα γίνεται αίσθηση. Η προσωπική του ιστορία εγγράφεται σιωπηλά σε αυτήν τη σχέση. Ο πατέρας, ναυτικός, χάνεται νωρίς και η απουσία του λειτουργεί ως σταθερό κενό. Η θάλασσα έπαυσε να είναι εξωτερικό στοιχείο, με τα χρόνια πλημμύρισε τον δημιουργό και έγινε συνθήκη ζωγραφική. Οι γνώριμες πια φιγούρες του Μαντζαβίνου –ναυτικοί, βαρκάρηδες, σώματα σε καΐκια, γυναίκες που περιμένουν, άνεμοι που ευνοούν ή διώχνουν–συνθέτουν ένα υδάτινο σύμπαν μέσα στο οποίο στέκουν όπως στέκεται κανείς μπροστά σε κάτι που τον ξεπερνά. Από τον Όμηρο αλιεύει την αίσθηση του ορίου και το «παρὰ θῖν’ ἁλός» (στην ακροθαλασσιά) ως σημείο όπου η πράξη αναστέλλεται και η μοίρα βαραίνει.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Παρά θίν’ αλός» εδώ.
Φίλιππος Τσιτσόπουλος: Auction of Morality
a.antonopoulou.art
Πρόκειται για μια έκθεση που στρέφεται στα πολιτικά ρήγματα της εποχής μας, στα σημεία όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί φθείρονται, οι κοινωνίες πολώνονται και οι ιστορίες των λαών μετατρέπονται σε εργαλείο δημόσιας χρήσης, συχνά χωρίς σεβασμό ή σκέψη. Μέσα από σχέδια και μια σειρά από περφόρμανς, η έκθεση εξετάζει πώς ο πόνος και η αδικία κυκλοφορούν στη σημερινή παγκόσμια κουλτούρα, πώς μεταφέρονται από οθόνη σε οθόνη, πώς γίνονται σύμβολα, και πώς χρησιμοποιούνται χωρίς να κατανοείται το βάθος και η αλήθεια τους. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα πολιτικό παράδοξο: ένας Ευρωπαίος καλλιτέχνης αφηγείται τις ιστορίες άλλων λαών, γνωρίζοντας ότι αυτή η θέση είναι ήδη φορτισμένη με αντιφάσεις. Η έκθεση δεν επιχειρεί να λύσει αυτή την αντίφαση αλλά να την αναδείξει, θέτοντας μπροστά στο κοινό ηθικά και πολιτικά ερωτήματα.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Auction of Morality» εδώ.
Φωτεινή Πούλια: The Never Ever Land
Crux Galerie
Η έκθεση παρουσιάζει μια σειρά ζωγραφικών έργων φτιαγμένων με λάδι σε ξύλο, μέσα από τα οποία η καλλιτέχνιδα διερευνά τα εύθραυστα όρια μεταξύ ψηφιακής εικόνας και πραγματικής εμπειρίας. Τα έργα προέρχονται από στιγμιότυπα ταινιών, σειρών ή ντοκιμαντέρ, φωτογραφημένων απευθείας από την οθόνη ενός λάπτοπ. Απομονώνοντας συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές, η Φωτεινή Πούλια ανασυνθέτει εικόνες που δεν λειτουργούν πια ως αφηγήσεις αλλά μετατρέπονται σε ψυχογραφικά τοπία. Οι οθόνες λειτουργούν ως εργαλεία μετάφρασης, επιτρέποντας στον ψηφιακό θόρυβο, στην παραμόρφωση των χρωμάτων και στη μειωμένη ευκρίνεια να γίνουν αναπόσπαστα στοιχεία του έργου. Οι μεταποιημένες εικόνες μεταφέρονται από την οθόνη στην επιφάνεια της ζωγραφικής, δημιουργώντας μια φαινομενικά άχρονη πραγματικότητα.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «The Never Ever Land» εδώ.
Βαλεντίνα Μπαρτολίνι, Belly of the Fish
Callirrhoë
Η καλλιτέχνιδα αντλεί έμπνευση από πρωτο-σουρεαλιστικές πρακτικές που μετατοπίζουν την προσοχή από τον εξωτερικό κόσμο στο ασυνείδητο, επιτρέποντας στις μορφές να αναδυθούν μέσω της διαίσθησης, της ενδοσκόπησης και της προσοχής. Ο τίτλος παραπέμπει σε βιβλικές εικόνες του εσωτερικού κόσμου και της μεταμόρφωσης, όπως η κοιλιά της φάλαινας στην ιστορία του Ιωνά. Aυτές οι διακριτικά σουρεαλιστικές εικόνες παραπέμπουν στη θάλασσα, στα όνειρα και στη μήτρα ως χώρους συνεχούς μετασχηματισμού. Καθρέφτες, βουνά και υβριδικά πλάσματα που παραπέμπουν σε φυτά, ψάρια, γάτες και πεταλούδες επαναλαμβάνονται και εξελίσσονται σε οργανικές, δια-ειδικές μορφές. Μέσα από αυτήν τη βιομορφική γλώσσα, τα σώματα γίνονται ρευστά και ασταθή, αιωρούμενα μεταξύ ζώου και τοπίου, χαρτογραφώντας διαδικασίες ανάπτυξης και μεταμόρφωσης.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Belly of the Fish» εδώ.
Ελένη Αρβανίτη: Takedown (or submissions)
antisocial
Η εικονική πάλη (wrestling) οργανώνει τη σωματική σύγκρουση ως θέαμα. Παρότι παρουσιάζεται ως παιχνίδι ή ψυχαγωγία, βασίζεται σε πραγματική σωματική καταπόνηση, αυστηρή διαστρωμάτωση δύναμης και σκηνοθετημένες πράξεις κυριαρχίας και υποταγής. Η βία δεν εξαφανίζεται πλαισιώνεται, εγκρίνεται και αφομοιώνεται μέσω της ρυθμιστικότητας και της επανάληψης. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη οικονομία κατανάλωσης εμπειριών. Η «πάλη» συσκευάζεται, προωθείται και διακινείται ως περιεχόμενο, ενώ τα σώματα μετατρέπονται σε εμπορεύματα μέσα σε μια οικονομία της προσοχής. Ο θεατής καταναλώνει εικόνες, σώματα και συναισθήματα, χωρίς να απαιτείται διάρκεια ή ευθύνη, κοιτάει, χωρίς απαραίτητα να βλέπει, ενώ παράλληλα γίνεται αντικείμενο παρατήρησης σε ένα πεδίο πάλης. Η εμπειρία είναι σχεδιασμένη να επαναλαμβάνεται. Από την έκθεση προκύπτουν ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο που λειτουργεί η συναίνεση μέσα σε συστήματα που διαμορφώνονται από οικονομικές πιέσεις, πολιτισμικούς κανόνες και ανάγκη για θέαμα. Τόσο το σώμα του ζώου όσο και το σώμα του «παλαιστή» καθίστανται ορατά μέσω της υπακοής, της αντοχής και της έκθεσης· μέχρι που το ένα σώμα «πέφτει».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Takedown (or submissions)» εδώ.
