Ο ηθοποιός Γιάννης Βογιατζής κλείνει σήμερα τα 100 του χρόνια και η Φίνος Φιλμς, με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευχήθηκε στον ηθοποιό για τα γενέθλιά του μέσα από στιγμές του σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες.
«100 ετών γίνεται σήμερα ο μαγικός Γιάννης Βογιατζής!! Ο πιο γλυκός κύριος του ελληνικού κινηματογράφου – και ένας από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς της Φίνος Φιλμ – κλείνει σήμερα 100 χρόνια ζωής, και μαζί του γιορτάζει όλη η Ελλάδα!!» έγραψε αρχικά η Φίνος Φιλμς.
«Αγαπημένε μας κύριε Γιάννη, μέσα από την καρδιά μας, σας ευχόμαστε υγεία και αγάπη να περισσεύει πάντα στη ζωή σας, για να την σκορπάτε γύρω σας όπως κάνατε πάντα με τόση γενναιοδωρία» κατέληξε στην ανάρτησή της η Φίνος.
Γιάννης Βογιατζής: Η συνέντευξή του στη LiFO
Ο Γιάννης Βογιατζής, σε παλαιότερη συνέντευξή του στη LiFO, είχε μιλήσει μεταξύ άλλων για την απώλεια της συντρόφου του, και για το κίνητρό του να ανέβει ξανά στο θεατρικό σανίδι: «Χαίρομαι καταρχάς που το μυαλό μου λειτουργεί ακόμη καλά. Κάθε φορά που παίζω νιώθω, αισθάνομαι, συγκινούμαι. Κάπως έτσι, λοιπόν, καταγράφω μικρές καθημερινές νίκες απέναντι στη φθορά του χρόνου και του γήρατος. Στη ζωή μου, άλλωστε, δεν έμεινα ποτέ άνεργος. Το θέατρο δεν το θεωρώ μια απαγγελία, ούτε μια τέχνη απομνημόνευσης λέξεων».
«Η ύψιστη τέχνη και το υποκριτικό ταλέντο φαίνονται όταν «κατακτάς» τις σκηνές με την ψυχή σου. Όταν μεταμορφώνεις ένα κείμενο και μαγεύεις το κοινό, ακτινοβολώντας. Στο θέατρο και στην υποκριτική δεν σταματάς ποτέ να ανακαλύπτεις. Όταν ακούω συναδέλφους να λένε ότι βαριούνται να παίζουν τους ίδιους ρόλους, τους θεωρώ αποτυχημένους. Αν δεν είσαι ο ρόλος, έχεις χάσει το νόημα διότι κάθε φορά χρειάζεται να δίνεις μια άλλη διάσταση στο κείμενό σου» είχε πει.
Μάλιστα, όταν ερωτήθηκε για το εάν ήθελε να γίνει, από μικρός, ηθοποιός, είχε αναφέρει: «Από μικρό παιδάκι. Ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός και είχαμε έντονες διαφωνίες. Ήθελε να ακολουθήσω άλλους δρόμους και επειδή εκείνος ήταν πρόεδρος του Αρείου Πάγου ήθελε να γίνω δικαστής ή νομικός, τα οποία ούτε να σκεφτώ δεν ήθελα. Ευτυχώς, είχα πολύτιμο στήριγμα τη μητέρα μου».
Θυμάμαι, ήταν περίπου το 1933, ήμουν έξι ή επτά ετών και είπα ένα ποίημα σε μια σχολική εορτή: «Μηχανικός θέλω να γίνω / αυτό είναι εκείνο που με συγκινεί / αν πάλι σέκος απομείνω; / αν μου χαλάσει η μηχανή;». Και από τότε δεν μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.
