Στον τόπο που τον ανέθρεψε και καθόρισε την τέχνη και τον χαρακτήρα του, το Πωγώνι, επιστρέφει για να ταφεί ο Πετρολούκας Χαλκιάς.
Χθες Τετάρτη, η σορός του δεξιοτέχνη του κλαρίνου που σφράγισε την ηπειρώτικη μουσική παράδοση, τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί σήμερα Πέμπτη 19 Ιουνίου στις 12:00 στο Δελβινάκι Πωγωνίου.
Πετρολούκας Χαλκιάς: Τα πρώτα χρόνια, από την Καστάνιανη στο πρώτο αυτοσχέδιο κλαρίνο
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς γεννήθηκε το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου, όμως τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε κυρίως στην Καστάνιανη, το χωριό του πατέρα του, Περικλή Χαλκιά. Μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια μουσικών· ο πατέρας έπαιζε κλαρίνο και ο αδερφός του Αχιλλέας βιολί. Τα μουσικά ακούσματα ήταν η πρώτη του γλώσσα. Σε ηλικία μόλις επτά ετών, κατά την περίοδο του πολέμου, κατασκεύασε το πρώτο του αυτοσχέδιο κλαρίνο: ένα ξύλο με έξι τρύπες, φτιαγμένες με πυρωμένο σίδερο και στόμιο για το φύσημα.
Στο σχολείο των Δολιανών παρακολούθησε και τα πρώτα του μαθήματα κλαρίνου, υπό την καθοδήγηση του δασκάλου Φίλλιπου Ρούντα, ο οποίος διέκρινε αμέσως το ταλέντο του. Μαζί εμφανίζονταν σε γάμους και πανηγύρια στο Πωγώνι, το Ζαγόρι και σε όλη την Ήπειρο. Σε ηλικία 22 ετών, έλαβε πρόσκληση από τις ΗΠΑ για να ηχογραφήσει δώδεκα τραγούδια με μια κομπανία. Αυτή η πρόσκληση αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια εικοσαετή παραμονή του στην Αμερική.
Πετρολούκας Χαλκιάς: Το ελληνικό κλαρίνο στον Λευκό Οίκο
Το ταλέντο του δεν άργησε να αναγνωριστεί και πέρα από την ομογένεια. Έπαιξε σε πολυάριθμα νυχτερινά κέντρα και μουσικές σκηνές σε πολλές Πολιτείες, κερδίζοντας τον θαυμασμό σπουδαίων Αμερικανών μουσικών, ανάμεσά τους ο Λούις Άρμστρονγκ και ο θρύλος της τζαζ Μπένι Γκούντμαν. Η φήμη του έφτασε μέχρι τον τότε πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν, ο οποίος του ζήτησε να παίξει στον Λευκό Οίκο - και το αίτημα πραγματοποιήθηκε.
«Αφήνει πίσω του έναν ανεκτίμητο θησαυρό ηπειρώτικης δημοτικής μουσικής», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο τραγουδιστής Σάββας Σιάτρας, ο οποίος θα τον μοιρολογήσει στην ταφή - όπως είχε κάνει και για τον γιο του, Μπάμπη.
«Τον άκουσα πρώτη φορά σε δίσκο 45 στροφών τη δεκαετία του ’60, με το “Σκάρο” και το “Ζαλίζομαι”. Το 1978, όταν γύρισε από την Αμερική, δούλευα στο “Ελληνικό Χωριό”, στη γωνία Βερανζέρου και Μενάνδρου. Πολλοί τον έλεγαν “Αμερικανό” για να μειώσουν την αξία του, όμως εγώ τον πλησίασα και τον έπεισα να μείνει. Ξεκινήσαμε μαζί».
Το 1979, μετά τους σεισμούς στην Ηγουμενίτσα, ο Σιάτρας πρότεινε στην Πανηπειρωτική Ένωση να διοργανωθεί συναυλία στο «Σπόρτινγκ», με παρουσιαστή τον Άλκη Στέα. «Του είπα πως ο Πέτρος Λούκας θα συμμετείχε - και εκείνος ενθουσιάστηκε. Όταν εμφανίστηκε, αποθεώθηκε».
Ο Σιάτρας θυμάται και την τελευταία τους κοινή εμφάνιση, σε πασχαλινή εκπομπή του Συλλόγου Ηπειρωτών Άνω Λιοσίων: «Με ρώτησε: “Λες να είναι η τελευταία φορά που παίξαμε μαζί;” Ίσως να ήξερε κάτι που εμείς δεν ξέραμε…».
Με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ
