Το θεατρικό έργο της Μαρίας Λαϊνά «Το Φαγητό», μετά από ένα επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων (2018-19) ανεβαίνει ξανά, στο θέατρο ΠΛΥΦΑ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιόλιου από τις 15 Μαρτίου 2024.
Το φαγητό στο θέατρο συνήθως δεν επιτρέπεται. Πέρα από την καθαρά βιολογική, η ανθρώπινη ανάγκη για τροφή αποκαλύπτει και παραπέμπει σε περισσότερες από μία μορφές πείνας. Ένα δυνατό και ιδιότυπο κείμενο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας για έξι μοναδικές παραστάσεις.
Η παράσταση είναι ένας ανοιχτός διάλογος για το τι ορίζουμε ως φαγητό. «Το φαγητό είναι το αθώο θύμα μας και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε αυτό». Ένας θάνατος, η κατάφαση απέναντι στη ζωή. Πώς αντιλαμβανόμαστε τούτη την απώλεια και πόσο βίαιη μπορεί να γίνει άραγε η στιγμή της ενηλικίωσης του καθενός μας; Τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε και τι να υποκαταστήσουμε; Η ανθρωποφαγία του εαυτού.
Οι προβολές, τα σύμβολα και πώς καταχρηστικά καταπίνουμε όλα εκείνα που νιώθουμε για να επιβιώσουμε, να χορτάσουμε. Δυο παράλληλες κι εντελώς διαφορετικές μαρτυρίες που, ενώ εκ πρώτης δεν συγκλίνουν, συνθέτουν ένα μοτίβο για το πώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει μια τραυματική εμπειρία.
Παίζουν: Σταύρος Λιλικάκης, Δημήτρης Λιόλιος
Άτλας του Εμμανουήλ Κωνσταντινίδη
Από την Ομάδα INVAIN στο PalmTree Multinfuntional Center of Arts, από 9 Μαρτίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή
«Εν αρχή στον κόσμο ήταν το χάος». Ύστερα γεννήθηκε η φύση, η τάξη και ο άνθρωπος. Στη σκανδιναβική κοσμογονία ο άνθρωπος γεννήθηκε από ξύλο, στην ινδική από σπέρμα, στην αιγυπτιακή από δάκρυα και στην κινέζικη από χώμα. Στο σήμερα και με αρχή τους μύθους της κοσμογονίας εξερευνούμε τι θα συμβεί μετά το χάος.
Ο Άτλας του Εμμανουήλ Κωνσταντινίδη ερευνά τις ψυχές τριών πλασμάτων που είναι χαμένα στην αιώνια λήθη και ταυτόχρονα γνωρίζουν τον πυρήνα και τη σκέψη όλου του σύμπαντος. Ξεκινούν από την αρχή και υφαίνουν στη συνέχεια το δικό τους μύθο για τη μοναξιά.
Αφοσιωμένοι στον στόχο τους, πεπεισμένοι ότι θα φέρουν εις πέρας την προσωπική τους αποστολή, φέρνουν στη σκηνή τις αναμνήσεις, τα πάθη και τις εμμονές τους. Στην παράσταση αυτή, σε μια δυστοπία, οι ηθοποιοί με κοινό παρονομαστή την μοναξιά, το βάρος της καθημερινότητας, το άγχος του καθωσπρεπισμού, αλλά και την γελοιότητα της ύπαρξης μέσα σε έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, δημιουργούν έναν μύθο που δεν υπήρξε ποτέ στην κοσμογονία της ανθρωπότητας. Έναν μύθο για το πώς η μοναξιά κατοικεί και αναπτύσσεται μέσα τους, πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε και πώς κυριάρχησε στη σπονδυλική τους στήλη.
Για να ειπωθεί αυτός ο μύθος, κύρια συστατικά της παράστασης είναι η επανάληψη, η αναμονή και υλικά από την performance. Οι διάλογοι φαίνεται να είναι μονόλογοι και οι μονόλογοι φράσεις που ψάχνουν μανιακά παραλήπτη.
Παίζουν: Πάνος Αργυρόπουλος, Μαρία Μαντά, Εύη Χρόνη
Nίκος Πορτοκάλογλου - Εδώ είναι το ταξίδι
Ένα ανατρεπτικό πορτρέτο του αγαπημένου τραγουδοποιού μέσα από τον συμφωνικό ήχο της μουσικής του.
Το Σάββατο 30 Μαρτίου έρχεται μια ανατρεπτική μουσική βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που σκιαγραφεί το καλλιτεχνικό πορτρέτο του Νίκου Πορτοκάλογλου και ανακαλύπτει ξανά τα τραγούδια του μέσα από τη συμφωνική τους διάσταση.
Μια αρμονική συνύπαρξη δύο ξεχωριστών μουσικών κόσμων: της τραγουδοποιίας του Νίκου Πορτοκάλογλου, η οποία συνδυάζει στοιχεία από το λαϊκό και παραδοσιακό τραγούδι ‒αλλά και από το ροκ και τα μπλουζ‒, με τον συμφωνικό ήχο της ορχήστρας που εκπροσωπεί τη δυτική κλασική παράδοση.
Κεντρικός πυλώνας της μουσικής παράστασης «Εδώ είναι το ταξίδι» στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη είναι η συνάντηση μουσικών από διαφορετικές γενιές: από τη γενιά του 1980 στην οποία ανήκει ο ίδιος μέχρι τις γενιές του σήμερα που εκπροσωπούνται από τη Χορωδία του Πειραματικού Μουσικού Γυμνασίου-Λυκείου Παλλήνης και το συμφωνικό σύνολο Underground Youth Orchestra.
Με τον Νίκο Πορτοκάλογλου τραγουδούν η νέα ερμηνεύτρια Μυρτώ Βασιλείου, ο πολυτάλαντος συνεργάτης του Βύρων Τσουράπης και, ως εκλεκτός καλεσμένος, ο Γιώργος Περρής.
Μια έκθεση για τον Κηφισό
Μια οπτικοακουστική εμπειρία της Κατερίνας Μπότσαρη και του Karl HeinzJeron σε επιμέλεια Maaike Stutterheim παρουσιάζεται στο Space 52 από τις 15 Μαρτίου
Με αυτή την καλλιτεχνική συνεργασία έρχονται κοντά οι πρακτικές δύο καλλιτεχνών που αμφότεροι παρατηρούν το αστικό τοπίο δίνοντας έμφαση στην εμπειρία του τόπου μέσω της αισθητηριακής παρατήρησης, σχολιάζοντας την κατάχρηση των φυσικών πόρων από την ανθρωπότητα.
Προερχόμενοι από διαφορετικά καλλιτεχνικά πεδία, η Κατερίνα Μπότσαρη και ο Karl Heinz Jeron επιχειρούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ οπτικής και ηχητικής εμπειρίας. Tο τοπόσημο των εναπομεινασών διαφημιστικών πινακίδων αποτελεί ένα τεχνητό στοιχείο και το βουνό είναι το φυσικό σημαίνον του Αττικού τοπίου απ’ όπου το νερό αναβλύζει. To βασικό αντικείμενο της έρευνας της Μπότσαρη βρίσκεται στην πρακτική ανάδειξης αρχιτεκτονικών παραδοξοτήτων, σαν εισβολείς στο φυσικό περιβάλλον. Οι γιγαντιαίας κλίμακας μεταλλικές δομές αποτελούν τις αναλογικές «οθόνες» που επικοινωνούσαν μια ποικιλία καταναλωτικών μηνυμάτων κατά την προ-ψηφιακή εποχή. Το ακουστικό μέρος του Karl Heinz Jeron περιλαμβάνει πολλές συζευγμένες ηλεκτρονικές συσκευές ήχου που μεταβιβάζουν δεδομένα από τον ποταμό Κηφισό. Οι επιτόπιες ηχογραφήσεις, η ηλεκτροχημική ανάλυση δειγμάτων νερού και η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργούν ένα μουσικό κομμάτι. Ο στόχος είναι να διατυπωθούν μουσικο-ακουστικές ιδιότητες του νερού για ένα ηχητικό τοπίο.
