ΠΡΙΝ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ ένας 19χρονος πήδηξε από τρόλεϊ στο Περιστέρι, όταν εμφανίστηκε μπροστά του ελεγκτής. Σκοτώθηκε, επειδή δεν είχε εισιτήριο.
Πριν από 7 χρόνια μία νεαρή γυναίκα κρατήθηκε παράνομα μέσα σε λεωφορείο του ΟΑΣΘ από τον οδηγό και τους υπαλλήλους ελέγχου, επειδή δεν είχε ακυρώσει το εισιτήριό της.
Πριν από λίγες μέρες, μερικοί ανεγκέφαλοι άψυχοι στρίμωξαν σε ένα τρέιλερ μετανάστες.
Προχθές το βράδυ, δύο μέλη πληρώματος πλοίου γκρέμισαν από τον καταπέλτη και σκότωσαν έναν άνθρωπο.
Η αδιόρατη χθόνια γραμμή που «ενώνει» όλα τα παραπάνω, σκόρπια μέσα στον χρόνο, αλλά με σαφή τελεσίγραφη κλιμάκωση- είναι η ιδέα που υπάρχει για την (όποια) εξουσία στην Ελλάδα, άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό που πολλοί σιχαίνονται να ακούν, δηλαδή το πατριαρχικό πλαίσιο και την τοξική αρρενωπότητα. Η εμμονική προσήλωση στο σχήμα, το σύμβολο ή απλώς τον «αέρα» εξουσίας που αποπνέεται από κάποιον διορισμένο ή αυτόκλητο φορέα της. Ο τρόμος και η ακούσια υποταγή σε όποιον είναι / φαντάζει «παράγοντας», «αφεντικό», «σερίφης». Όλα παράγωγα του ίδιου ανθρωποκτόνου φαύλου κύκλου.
Παντού στον κόσμο, υπάρχουν θεσμικές θέσεις (!), οργανώσεις, επιχειρήσεις, σύλλογοι και ομάδες, αλλά κυρίως άτομα που θεωρούν προσόν του όποιου προϊστάμενου το «μπραβιλίκι». Τις φωνές, τις κραυγές, τις τοξικές συμπεριφορές, τη μαγκιά, το macho στιλ, ακόμα και τη βία.
Η Ελλάδα είναι μεγαλωμένη και ποτισμένη με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» (υπονοούμενο εξουσίας της οποίας θα γίνει τιμωρητική χρήση) και το «ποιος κάνει κουμάντο εδώ» (δηλωτικό της επικράτειας αρμοδιότητας και ελέγχου του εκάστοτε προνομιούχου ή επίδοξου προνομιούχου) - το «Έλληνας, μάγκας και νταής» δεν γράφτηκε τυχαία.
Κι όσο άρρωστα, παβλοφικά ανεξερεύνητα πολλοί άνθρωποι ακόμη «μασάνε» ή ηδονίζονται με αυτά τα δύο –εξαρτάται από την πλευρά της εξουσίας στην οποία βρίσκονται-, τόσο άρρωστα, τοξικά και πλανημένα υπάρχουν φορείς που αυτό το μοντέλο διοίκησης το θεωρούν αποτελεσματικό. Αξιόπιστο. Αλάνθαστο.
Ας επιμείνουμε λίγο στο παραπάνω, ειδικά στο τελευταίο σκέλος του: όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στον κόσμο, υπάρχουν θεσμικές θέσεις (!), οργανώσεις, επιχειρήσεις, σύλλογοι και ομάδες, αλλά κυρίως άτομα που θεωρούν προσόν του όποιου προϊστάμενου το «μπραβιλίκι». Τις φωνές, τις κραυγές, τις τοξικές συμπεριφορές, τη μαγκιά, το macho στιλ, ακόμα και τη βία.
(Σ.Σ. Δεν πάνε πολλά χρόνια που από άνδρα συνάδελφο είχα ακούσει ότι «οι δουλειές και οι οικογένειες διοικούνται σωστά μόνο με δικτατορία. Οι δημοκράτες και οι ‘να το συζητήσουμε’ πεθαίνουν στη στροφή». Προς μεγάλη μου έκπληξη η διοίκηση της εταιρείας που εργαζόμουν τότε τον θεωρούσε έξοχο προϊστάμενο, αξιόπιστο, «άνδρα που μπορούσες να ακουμπήσεις πάνω του», όπως τόνιζαν ανησυχητικά συχνά οι συνεργάτες του).
Χρόνια μετά κόσμος αυτοκτονεί και κόσμος δολοφονείται από τον εκφασισμό των συμπεριφορών στη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα. Κόσμος παραιτείται και κόσμος λυγίζει από ψυχοσωματικά από πρακτικές που αρρωσταίνουν και οδηγούν στον θάνατο όλους όσοι δεν μεγάλωσαν με δικτατορία, δεν ανατράφηκαν με το ιδανικό της «ισχυρότερης φωνής» και του A-male, δεν χάνονται στη στροφή καμίας αντιπαράθεσης.
Χρόνια μετά για πολυεθνικές και μικρότερης κλίμακας εταιρείες γράφονται έρευνες και διεξάγονται μελέτες για τη βία και την τοξικότητα με την οποία κυβερνιούνται και –παραδόξως- μακροημερεύουν. Ακόμα και σε μέρες που τίποτα δεν μένει κρυφό, για τη σημασία της μικρο-εξουσίας, των τοξικών παραγώγων και των εγκληματικών προεκτάσεών της δεν μιλήσαμε ποτέ σοβαρά. Με εκπαίδευση, εφαρμογή νόμων και επαγρύπνηση.
Ακόμα πιο απλά: ποιον αποφασίζεις να κάνεις προϊστάμενο; Με τι χαρακτηριστικά; Τι είδους ανθρώπους διορίζεις σε θέσεις που μπορεί να κριθεί η ζωή (κυριολεκτικά) άλλων ανθρώπων; Τι τους επιτρέπεις και τι τους απαγορεύεις δια ροπάλου; Τι είδους υποκείμενο είσαι και εσύ που εμπιστεύεσαι το κύρος σου σε κοινούς τραμπούκους; Σε ανεγκέφαλα εξουσιομανή μπράτσα;
Ένα βήμα πίσω, μια ματιά γύρω. Σε όλες εκείνες τις φορές που ήρθαμε αντιμέτωποι με έναν νταή – από μία δημόσια υπηρεσία μέχρι το περίπτερο και από τον ιδιωτικό τομέα μέχρι τον δρόμο που περπατάμε, από τον πολιτικό λόγο που αρθρώνεται στην χώρα και τον τρόπο που γίνονται οι "πολιτικές" δουλειές, μέχρι τις ζωές που ζουν τα παιδιά στα σχολεία,το ηλικιακό όριο κατέβαινε, είχε από καιρό χωθεί στα σχολεία και τώρα πια ανεξέλεγκτο μας «μιλάει» από παντού.
Η κτηνωδία στον Πειραιά μπορεί να «διαβαστεί» με πολλούς τρόπους – όμως, ο κυριότερος θα είναι πάντα αυτός που σκότωσε ακόμα έναν άνθρωπο και μας έπεισε οριστικά ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να φοβόμαστε όλ@ ανεξαιρέτως.
Άλλωστε, αν κάτι έγινε σαφές από προχθές, αμετάκλητα πλέον, είναι δεν χρειάζεται να είσαι μετανάστης, ΛΟΑΤΚΙ+, γυναίκα, ΑμΕΑ, Ρομά για να τσαντίσεις τον «σερίφη». Αρκεί που αναπνέεις.
