Ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου δέχεται ομαδικά πυρά για την απόφαση του να βάλει τη συμφωνία των Βρυξελλών στη ζυγαριά του δημοψηφίσματος, κανείς πραγματικά δεν έχει καταλάβει τον στόχο αυτής της απόφασης. Οι υποθέσεις είναι πολλές και ποικίλουν από την πολιτική αυτοκτονία και τα εκβιαστικά διλήμματα μέχρι το ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών. Μήπως όμως η κίνηση αυτή του Παπανδρέου να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα-καμικάζι , δεν ήταν μια κίνηση προς το εσωτερικό, προς αντιπάλους δηλαδή εσωκομματικούς και πολιτικούς αλλά μια κίνηση υψηλού ρίσκου προς τους ισχυρούς της Ευρωζώνης; Μήπως δηλαδή ο Παπανδρέου ξέροντας ότι η συμφωνία στις λεπτομέρειες της είναι σκληρή για τον λαό με νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και με νέους φόρους, θέλησε με αυτή την κίνηση να δείξει στους δανειστές, τι σημαίνει μια Ελληνική χρεοκοπία ευελπιστώντας το τελικό πακέτο να είναι λιγότερο σκληρό; Άλλωστε στη Σύνοδο των Βρυξελλών ο Παπανδρέου ήταν ουσιαστικά έξω από την πόρτα των διαπραγματεύσεων, περιμένοντας να του ανακοινώσουν το αποτέλεσμα ενώ ο Σόιμπλε έδωσε μια ιδέα για τη σκληρότητα των μέτρων αφού θέλει το κούρεμα να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν για τους υπόλοιπους υπερχρεωμένους της ευρωζώνης.
Το παγκόσμιο ταρακούνημα των αγορών, η άνοδος σε επίπεδα πτώχευσης των spreads της Ιταλίας, η πτώση των δεικτών στα μεγάλα χρηματιστήρια του κόσμου μπορεί να είναι το χαρτί του Παπανδρέου, προκειμένου να εξασφαλίσει κάτι καλύτερο σε μια συμφωνία που ξέρει ότι είναι πολύ δύσκολο έτσι κι αλλιώς να την περάσει στη βουλή. Η κίνηση του Σαρκοζί και της Μέρκελ να τον καλέσουν στη Σύνοδο των G-20, δείχνει ότι η κίνηση απέδωσε τουλάχιστον μέχρι τώρα. Κάπου το επισημαίνει και η Le Monde που μπορεί σε σημερινό δημοσίευμα της να αναρωτιέται «τι μύγα τσίμπησε το Γιώργο Παπανδρέου», τονίζει όμως ότι σε κάποιο σημείο ότι η απόφαση ήρθε για να αναβαθμίσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός τα χαρτιά του σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
