Φτάνεις, κόβεις εισιτήριο, μπαίνεις σε ένα ωραίο προαύλιο όπου σε υποδέχεται η Ειρήνη Μπούνταλη με την περφόρμανς της: λέει πόσο σημαντική καλλιτέχνις είναι και με έναν φακό και μια μακέτα εξηγεί τις «δράσεις» που θα πραγματοποιηθούν το τριήμερο 20-22 Ιανουαρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο «Λεωνίδας Κανελλόπουλος», εκεί όπου θα κάνει πρεμιέρα η νέα δημιουργία του Ευριπίδη Λασκαρίδη «Κάμαρες» στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Εν τω μεταξύ, ένας δεινόσαυρος από το «Ελενίτ» κόβει βόλτες και ετοιμάζεται να προβάρει με τον Kristof ένα τραγούδι που θα ακουστεί στη συναυλία η οποία θα γίνει στο μικρό αμφιθέατρο στον πίσω χώρο του πολιτιστικού κέντρου. Σε αυτήν θα πάρουν μέρος οι μουσικοί Σίλια Τσιούφη/Colorgraphs, Θάνος λόst/Lost Bodies, Kristof & Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Γιώργος Στενός & Γιώργος Σταυρίδης.
Τραβάμε τη βαριά βελούδινη κόκκινη κουρτίνα και μπαίνουμε στο κτίριο, στις «Κάμαρες», όπου μας ξεναγεί ο δημιουργός μιας μοναδικής και παράδοξης γλώσσας που βρίσκεται στην καρδιά της περφόρμανς και της αρχιτεκτονικής του θεάτρου, ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, που ποζάρει σαν φαγιούμ σε μια αφίσα τοποθετημένη με σεμνότητα στην είσοδο.
Οι «Κάμαρες» είναι ένα έργο στο οποίο ξετυλίγεται σχεδόν παραισθητικά όλη η «κουζίνα» του Ευριπίδη Λασκαρίδη, σοφά τακτοποιημένη και εννοιολογικά «άτακτη», ένας κόσμος λαμπρός, με πολλά χρυσά κρόσσια, ένα πολυμορφικό πείραμα μέσω του οποίου ο καλλιτέχνης ανιχνεύει με την ομάδα του νέες παραστατικές φόρμες.
Βασικά συστατικά κάθε παραγωγής του Ευριπίδη Λασκαρίδη είναι η δημιουργία χώρων και αντικειμένων υβριδικών, φανταστικών και ευφάνταστων που κατασκευάζονται από τον Άγγελο Μέντη εξαρχής, δοκιμάζονται ατέλειωτες φορές, αλλά κάποια από αυτά δεν φτάνουν ποτέ στη σκηνή.
Αυτά είναι οι πρωταγωνιστές στις «Κάμαρες», όπως και οι περφόρμερ-χαρακτήρες της εργογραφίας του Ευριπίδη, ατόφιοι ή ιδωμένοι μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη, ήρωες των έργων του «Ρέλικ» (2015), «Τιτάνες» (2017), «Ελενίτ» και της «Τουρνέ» που παρουσιάστηκε στη Μικρή Επίδαυρο το περασμένο καλοκαίρι. Στις «Κάμαρες» φορούν τα αριστουργηματικά κοστούμια τους – μερικά από αυτά τα βλέπουμε για πρώτη φορά σε αυτές τις εξωφρενικές εγκαταστάσεις.
Οι «Κάμαρες» είναι ένα έργο στο οποίο ξετυλίγεται σχεδόν παραισθητικά όλη η «κουζίνα» του Ευριπίδη Λασκαρίδη, σοφά τακτοποιημένη και εννοιολογικά «άτακτη», ένας κόσμος λαμπρός, με πολλά χρυσά κρόσσια. Μοιάζει με την αποθήκη του στούντιό του που είναι ένα μικρό επιστημονικό εργαστήριο παράδοξων ιδεών, ένα πολυμορφικό πείραμα, στο οποίο ο καλλιτέχνης ανιχνεύει, μαζί με την ομάδα του, νέες παραστατικές φόρμες που βρίσκονται μεταξύ της εικαστικής διάστασης και της site specific performance.
Σε πρώτο πλάνο, στην υποδοχή, το καμαρίνι του Ευριπίδη Λασκαρίδη με τα υλικά των εκάστοτε μεταμορφώσεων, χαρτόνια, μύτες και προσθετικά μέλη, λαμπάκια, ψείρες και εκατοντάδες μέτρα tape που κρύβουν χιλιάδες ώρες προετοιμασίας, χιούμορ, ελαφρότητα, σκληρή δουλειά και έναν πόλεμο εναντίον της σοβαροφάνειας με όπλα τα άφθονα τσιτάτα της τέχνης και τα λόγια μεγάλων ανδρών και γυναικών που ερεθίζουν τη φαντασία του θεατή, οδηγώντας τον στο όριο της γελοιοποίησης, της ειρωνείας και της ψευδαίσθησης, για να ανακαλύψει ένα ανάγλυφο του παρόντος έτσι όπως εκθειάζεται και αποθεώνεται από το λεξιλόγιο του καλλιτέχνη.
Οι δύο όροφοι του κτιρίου έχουν μετατραπεί σε ένα πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας και δοκιμών που είναι ανοιχτό στο κοινό, το οποίο μπορεί να περιηγηθεί ελεύθερα στον χώρο, να βγει και να επιστρέψει σε αυτόν, να ακούσει μουσική, να πιει ένα ποτό και να συνεχίσει την εξερεύνηση σε αυτό το έργο ανθολογίας με μικρές pop-up σκηνές που επαναλαμβάνονται.
Ο θεατής ανακαλύπτει κάτι διαφορετικό σε ένα μοναδικό close-up με τους φανταστικούς και παράδοξους αυτούς χαρακτήρες που μένουν κρυμμένοι μέσα σε προσθετικά μέλη, παίζουν μπουζούκι, συντονίζονται με τη μουσική, δημιουργούν περίεργες οφθαλμαπάτες και γενικώς ζουν και περιφέρονται ανάμεσά μας με τις μάσκες, τις ουρές και τη σχεδόν γκροτέσκα ανατομία τους.
Στο ισόγειο δεν θα μπορούσε παρά να υπάρχει η προτομή του Ευριπίδη Λασκαρίδη από τους «Τιτάνες» σε βάθρο ντυμένο με πολλά μέτρα χρυσό πανί – χρυσό πανί βλέπουμε και στο φόντο.
Πάνω από την προτομή μια μικρή φωτεινή επιγραφή, σαν αυτές που βλέπουμε στα μαγαζιά στις εθνικές οδούς, απ' όπου περνάνε «μηνύματα» που διαφημίζουν βραστή γίδα, ενημερώνουν για ωράρια λειτουργίας, προβάλλουν quotes από τα σόσιαλ και φράσεις βιβλίων που ενισχύουν την καθημερινή πρακτική και μας μεταμορφώνουν σε «σοφολογιότατους», ενώ ένα λιβανιστήρι ξορκίζει το «μάτι» και τα κακά πνεύματα που ενδέχεται να εισβάλουν στον χώρο.
Στη σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο βλέπουμε αυτοπροσωπογραφίες από το «Personas» του 2014, όταν ο Ευριπίδης Λασκαρίδης εξερευνούσε μια σειρά από διαφορετικούς χαρακτήρες και ταυτότητες, στοχεύοντας στην προβολή διαφορετικών προσωπικοτήτων σε ένα μόνο πρόσωπο, χωρίς να καταφεύγει σε εργαλεία post-production όπως το photoshop, ρίχνοντας φως στις δικές μας προκατασκευασμένες αντιλήψεις περί κοινωνικών κανόνων και αφομοίωσης.
Στο πρώτο δωμάτιο, ανάμεσα σε σωρούς από ουρές, πάνινα μέλη και ρέλια, που άλλα αιωρούνται και άλλα είναι καταγής, μια περφόρμερ παρακολουθεί μαζί με τους επισκέπτες μια συνέντευξη της Σούζαν Σόνταγκ, η οποία δεν αντέχει καθόλου τον δημοσιογράφο και κάνει ό,τι μπορεί για να του δυσκολέψει τη ζωή.
Στο επόμενο δωμάτιο βρίσκεις δειγματολόγια από μύτες, δόντια, περούκες, ένα ψυγείο στο οποίο διατηρούνται ευπαθή υλικά και μια ξεχασμένη κόκα-κόλα, μικρά ηχεία και ενισχυτές υπεύθυνους για τους αλλόκοσμους ήχους των παραστάσεων. Στο κέντρο υπάρχει ένα black box· στο εσωτερικό του είναι ένας ασημένιος κόθορνος που κρύβει ένα ηχείο από το οποίο ακούγεται σε λούπα η «Τουρνέ».
Το κοστούμι ενός δεινοσαύρου με τα βατραχοπέδιλά του, αφημένο σε μια γωνιά, χαλιά, ένας σκύλος με έναν αρχαιοπρεπή κίονα, φωτορρυθμικά και οι γέροι του «Ελενίτ» που κάνουν τα δικά τους όπως και όποτε τους έρθει έμπνευση, μια γερή δόση ψυχεδέλειας και οφθαλμαπάτης, ένα σωρό αντικείμενα με χρήσεις που ούτε καν φαντάζεσαι, τα οποία μετατρέπονται σε μαγικές κολοκύθες μόλις τα αγγίξεις.
Ένα ηχητικό σύστημα, ηλεκτρονικοί ήχοι σε ένα δωμάτιο που μοιάζει με escape room, ένα συνονθύλευμα ήχων που δημιουργούν μια απρόσμενη αρμονία, το χρυσό βουνό από τους «Τιτάνες» πάνω σε ένα παλιό γραμμόφωνο, που περιστρέφεται σε 78 στροφές, η σουπιά από το «Ελενίτ».
Όλα τα χαρακτηριστικά των έργων του Ευριπίδη Λασκαρίδη είναι παρόντα, το τσίρκο, το καμπαρέ και το μπουρλέσκ, πρωταγωνιστώντας αυτόνομα και συγκροτώντας έναν κόσμο με αλλοπρόσαλλες ιστορίες, αυτές που θέλει να μας αφηγηθεί κάθε φορά ο δημιουργός τους, σε ένα πολύπλοκο και λεπτομερές terrarium, ένα αναπάντεχο κοκτέιλ ιδεών και υλικών που ερεθίζει τη φαντασία και αναφέρεται σε έναν εξίσου σουρεαλιστικό κόσμο ο οποίος βρίσκεται γύρω και δίπλα μας και απελευθερώνει τους θεατές, που μπορούν έτσι να δημιουργήσουν τις δικές τους ιστορίες και, απαλλαγμένοι από το σωστό ή το λάθος, απλώς να αφεθούν στις αισθήσεις τους, χωρίς να νιώθουν ότι πρέπει να καταλάβουν.
Μακριά από τον κανόνα και δοκιμάζοντας τα όρια της αποδοχής, το ταξίδι του Ευριπίδη Λασκαρίδη μέσα σε πράγματα αταίριαστα μεταξύ τους, μαζί με όλα τα απίθανης ευρηματικότητας υλικά του, δημιουργεί μαγεία από το καθημερινό, μια διαδρομή σε ένα σύμπαν με όλες τις πονηρές στιγμές της τέχνης, με εφόδια τη μνήμη, το αντικείμενο, τον χώρο, τη γλώσσα, την ύπαρξη, τη μεταμόρφωση, τη γελοιοποίηση, την ειρωνεία και την ψευδαίσθηση.
Περισσότερες πληροφορίες για το νέο έργο του Ευριπίδη Λασκαρίδη «Κάμαρες» εδώ.
