Τα τελευταία δύο χρόνια της πανδημίας ήταν προφανώς δύσκολα για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο για αυτούς που είχαν νοσήσει από Covid. Οι επιπτώσεις της πανδημίας, των lockdowns και της καραντίνας άφησαν τα ίχνη τους στα σώματα πολλών, ακόμα και σε ανθρώπους που δεν κόλλησαν.
Ας δούμε ενδεικτικά μια λίστα από αλλαγές που μπορεί να έχεις διαπιστώσει στο σώμα σου. Καλό θα ήταν να τις συνειδητοποιήσεις για να έχεις το νου σου.
Ας ξεκινήσουμε με το μεγαλύτερο όργανό μας, το δέρμα.
Το ότι μείναμε περισσότερο μέσα, σήμαινε μεν ότι προστατευτήκαμε από τις επικίνδυνες υπεριώδεις ακτίνοβολίες κι ότι ήταν γενικά απίθανο να πάθουμε κάποιο έγκαυμα, αλλά ταυτόχρονα δεν εκτεθήκαμε στον ήλιο όσο χρειαζόταν.
Είναι από εκείνα τα ζητήματα στα οποία χρειάζεται να βρούμε μια ισορροπία. Εν προκειμένω, το ότι δε βγήκαμε όσο χρειαζόταν σήμαινε μια μειωμένη σύνθεση βιταμίνης D.
Η ανεπάρκεια βιταμίνης D αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καταθλιπτικών συμπτωμάτων, προβλημάτων με τα οστά, με τους μύες, και μπορεί να προκαλέσει πολλά άλλα προβλήματα. Η βιταμίνη D είναι υπεύθυνη για την απορρόφηση από τον οργανισμό απαραίτητων στοιχείων, συμβάλλοντας επίσης στην υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος και στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου.
Τι γίνεται κάτω από το δέρμα;
Πολλοί ορθοπεδικοί γιατροί διαπίστωσαν προβλήματα και πόνους στις πλάτες των ασθενών που τους επισκέφτηκαν, λόγω της κακής στάσης των σωμάτων τους από την αρχή της πανδημίας.
Όταν στερούμαστε το κοινωνικό περιβάλλον του γραφείου είναι πιο εύκολο να ξεχνιόμαστε και να καμπουριάζουμε ή να παίρνουμε άλλες περίεργες πόζες, που επιβαρύνουν τη σπονδυλική μας στήλη.
Ακόμα όμως και από μόνος του ο καθιστικός τρόπος ζωής που υιοθετήθηκε από όλο και περισσότερα άτομα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, λόγω της εξ αποστάσεως εργασίας, αρκεί για να προκαλέσει αδυναμία στα οστά και στους μύες. Αν αυτό συνδυαστεί με την ανεπάρκεια βιταμίνης D, που αναφέραμε προηγουμένως, τότε κανείς μπορεί εύκολα να καταλάβει πόσο πιο αυξημένος ήταν στο γενικό πληθυσμό ο κίνδυνος τραυματισμών.
Ας μην ξεχνάμε τα μάτια
Άλλο ένα ζήτημα που αφορά κυρίως τα άτομα που άρχισαν να δουλεύουν εξ αποστάσεως ή εκείνα που αναγκάζονται να δουλέψουν όλη μέρα μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή, διακινδυνεύοντας να αυξηθεί η μυωπία τους.
Είναι γεγονός ότι κοιτώντας επίμονα μια οθόνη τα μάτια τείνουν να βλεφαρίζουν λιγότερο, με αποτέλεσμα να ξεραίνονται ευκολότερα με το πέρασμα του χρόνου και να καταπονούνται περισσότερο. Οι μύες των ματιών, που είναι υπεύθυνοι για την ικανότητά τους να εστιάζουν, κουράζονται, ενώ υπάρχει κίνδυνος από την υπερέκθεση στο «μπλε φως» της οθόνης του υπολογιστή. Όλα αυτά δημιουργούν πρόβλημα στη μακροπρόθεσμη υγεία των ματιών και φυσικά προκαλούν πονοκεφάλους.
Αλλαγές στον τρόπο ζωής, αλλαγές στο στο μάχη
Το στομάχι, το λεπτό και το παχύ έντερο, ενίοτε και ο οισοφάγος- «αφουγκράζονται» τις πολλές αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως κάποιες από αυτές που κάναμε κατά διάρκεια της πανδημίας, είτε αυτές αφορούσαν τη διατροφή, είτε τον βαθμό δραστηριοποίησης και γυμναστικής, είτε της ψυχικής υγείας.
Ο γαστρεντερικός σωλήνας έχει πάρα πολλά νεύρα, επομένως ο τρόπος που νιώθουμε μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερική δυσφορία, όπως παραττηρεί η Δρ. Σάρα ΜακΓκιλ, αναπληρώτρια καθηγήτρια ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας. Για να κρατηθεί μια ισορροπία, προτείνει μάλιστα την αποφυγή του αλκοόλ και την τακτική άσκηση.
Ας μην ξεχάσουμε τα δόντια μας
Πώς θα μπορούσαν τα δόντια μας να μείνουν ανεπηρέαστα από όσα συνέβησαν; Στην αρχή της πανδημίας πολλοί ήταν διστακτικοί στο να κλείσουμε ραντεβού στα οδοντιατρεία, μιας και το να είσαι χωρίς μάσκα μπροστά από κάποιον έμοιαζε αδιανόητο και για πολύ κόσμο παραμένει ακόμα.
Αρκετός κόσμος λόγω άγχους άρχισε να τρίζει, να σφίγγει ή να χτυπά τα δόντια του ασυνείδητα στον ύπνο του ή και κατά τη διάρκεια της μέρας, μια κατάσταση που ιατρικά ονομάζεται βρουξισμός και που προκαλείται από αυξημένο άγχος. Ακόμα πιο συχνό βέβαια ήταν το φαινόμενο του παρατεταμένου τσιμπολογήματος διαφόρων σνακ.
Και τι σημαίνουν όλα αυτά;
Σημαίνουν ότι δεν είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις αλλαγές που συνέβησαν στην υγεία μας τα τελευταία χρόνια. Οι κοινωνικές συνθήκες και η πίεση που μας ασκήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας επηρέασαν τον ψυχισμό μας.
Αρκετοί όμως μπορεί να νιώθουν ενοχικά, μη μπορώντας να καταλάβουν πόσο μπορούν να επηρεάσουν οι μικρές αλλαγές στην καθημερινότητα την ισορροπία του σώματός τους. Πόσο μάλλον οι μεγάλες που απαιτούνταν κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Αν εστιάζουμε με ευαισθησία σε αυτά τα ζητήματα μπορούμε να εντοπίσουμε με μεγαλύτερη νηφαλιότητα τα προβλήματα και την ανισορροπία στα σώματά μας κι έτσι πιο συνειδητοποιημένα να βρούμε λύσεις, αλλάζοντας και κάνοντας εκείνες τις επιλογές που βελτιώνουν την ψυχική και σωματική υγεία.
