ΔEN EINAI KAI TOΣΟ μακρινή η εποχή που οι εκπρόσωποι διαφορετικών γενεών οι οποίοι είχαν μεγαλώσει με τα κόμικς της Marvel αναρωτιόντουσαν κάθε τόσο γιατί δεν γίνονται μεγάλες παραγωγές με τους αγαπημένους τους υπερήρωες πέρα από κάποια παιδικά καρτούν που παίζονταν τα πρωινά του Σαββατοκύριακου.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν θεαματικά από τα τέλη του περασμένου αιώνα και μετά. Τότε δημιουργήθηκε αυτό που αποκαλείται MCU (Marvel Cinematic Universe) και πλέον έχει κάνει μετάσταση και έχει εξαπλωθεί παντού στο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό τοπίο και εσχάτως στην πλατφόρμα Disney+.
Εκεί βρίσκεται εδώ και λίγες μέρες το πιο πρόσφατο προϊόν του ψυχαγωγικού κολοσσού που έχει τίτλο Werewolf by Night και εισάγει στο διαρκώς αναπτυσσόμενο σύμπαν της Marvel νέους ήρωες με επικεφαλής τον πράο και προσηνή (όταν δεν έχει γεμάτο φεγγάρι) «Λυκάνθρωπο» του τίτλου τον οποίο υποδύεται ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ (εξαιτίας του κεραυνοβόλου έρωτα κάποτε με την ταινία «Θέλω και τη μαμά σου» του Αλφόνσο Κουαρόν, μπορώ να παρακολουθήσω οτιδήποτε σχεδόν με πρωταγωνιστές τον Μπερνάλ ή τον Ντιέγκο Λούνα).
Πρόκειται για αυτοτελές έργο που διαρκεί πενήντα λεπτά μόλις και μοιάζει περισσότερο με πιλότο σειράς ή με βαρυσήμαντη προαναγγελία της διείσδυσης της Marvel στον χώρο του (κατάλληλου από 13) τρόμου.
Φτιαγμένο (αριστοτεχνικά) έτσι ώστε να θυμίζει έντονα τις παλιές ασπρόμαυρες B-movies τρόμου και επιστημονικής φαντασίας και να περικλείει, σαν ένα φιαλίδιο που βγάζει καπνό, όλο το πνεύμα του Halloween που είναι στο τέλος του μήνα, αλλά ήδη έχει διαμορφώσει τις τρέχουσες τηλεοπτικές κυκλοφορίες, πρόκειται για αυτοτελές έργο που διαρκεί πενήντα λεπτά μόλις και μοιάζει περισσότερο με πιλότο σειράς ή με βαρυσήμαντη προαναγγελία της διείσδυσης της Marvel στον χώρο του (κατάλληλου από 13) τρόμου.
Από τους vintage τίτλους ήδη (με την κλασική γραμματοσειρά σε σκοτεινό αλλά έναστρο φόντο) εκδηλώνονται οι νοσταλγικές προθέσεις αυτού του διασκεδαστικού υβριδίου που συνδυάζει στοιχεία σκοτεινού χιούμορ, μακάβριας αισθητικής, ρομαντικής κομεντί και τυπικής Marvel ακροβατικής κλοτσοπατινάδας.
Σε μια έπαυλη που θυμίζει εγκαταλελειμμένο και στοιχειωμένο στούντιο ταινιών τρόμου από τη δεκαετία του ’40 έχουν συγκεντρωθεί οι πιο επιφανείς κυνηγοί τεράτων, μαζί τους και ο ήρωάς μας ο οποίος όμως έχει διττή (ή διχασμένη) προσωπικότητα: είναι κυνηγός τεράτων αλλά κρύβει ότι είναι και ο ίδιος τέρας, λυκάνθρωπος εν προκειμένω. Ακολουθεί μια οπερατική συμφωνία αλληλοεξόντωσης με θήραμα ένα φοβερό τέρας που τελικά μόνο τέρας δεν είναι.
Ο σκηνοθέτης Μάικλ Τζιακίνο είναι πολύ πιο γνωστός για τη βραβευμένη καριέρα του ως κινηματογραφικός συνθέτης (δικό του είναι, μεταξύ πολλών άλλων, και το υποβλητικό soundtrack του πρόσφατου The Batman), μοιάζει να το κατέχει όμως και το «οπτικό» στοιχείο, δημιουργώντας εδώ έναν ελκυστικό μονοχρωματικό μικρόκοσμο ο οποίος, παρότι σπανίως ξεφεύγει από τη φόρμουλα του είδους, διαθέτει και κάποιες στιγμές υπερβατικού λυρισμού.
