Ένα χαμένο αριστούργημα μιας κορυφαίας ζωγράφου των αρχών του 20ού αιώνα ανακαλύφθηκε κάτω από το πορτρέτο ενός σύγχρονου της καλλιτέχνη, ο οποίος μπορεί να ζωγράφισε πάνω από το πρωτότυπο σε μια "κρίση πικρίας".
Το έργο «Atlantic City» της Έλεν Σόντερς, μέλους του ριζοσπαστικού και βραχύβιου κινήματος του βορτικισμού, απεικονίζει μια κατακερματισμένη σύγχρονη μητρόπολη, προφανώς με τα ζωντανά χρώματα που συνδέονταν με την ομάδα του κινήματος των αρχών του 20ου αιώνα.
Ο βορτικισμός, αν και διήρκεσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα (1912-1915), θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα οργανωμένα ρεύματα αφηρημένης τέχνης που αναπτύχθηκαν στην Αγγλία και συγγενεύει με τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού, ενώ πήρε το όνομά του από τον ποιητή Έζρα Πάουντ ο οποίος τον χρησιμοποίησε το 1913. Κυρίαρχη φυσιογνωμία του κινήματος αποτέλεσε ο ζωγράφος και λογοτέχνης Wyndham Lewis.
Το 1914 τα μέλη του βορτικισμού δημοσίευσαν το πρώτο τεύχος του περιοδικού BLAST, ένα πρωτοποριακό περιοδικό που εκδόθηκε λίγο πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και εκεί εμφανίστηκε μια ασπρόμαυρη εικόνα του πίνακα.
Σχεδόν όλοι οι πίνακες της Σόντερς θεωρείται ότι έχουν χαθεί, αν και σώζονται σχέδια που θα εκτεθούν στην γκαλερί Courtauld του Λονδίνου τον Οκτώβριο. Οι βορτικιστές έκαναν μόνο μια έκθεση το 1915 στη γκαλερί Doré και μετά λόγω του πολέμου διαλύθηκαν.
Εξετάζοντας τους πίνακες αυτής της περιόδου, δύο φοιτήριες του Courtauld αποκάλυψαν ότι κάτω από το έργο του Γουίνταμ Λιουις, του ιδρυτή των βορτικιστών που απεικονίζει την κριτικό κινηματογράφου Iris Barry, υπάρχει το χαμένο έργο Atlantic City της Σόντερς.
Λόγω της ανομοιόμορφης υφής του έργου Praxitella και των αναλαμπών του φωτεινού κόκκινου μέσα από ρωγμές στην επιφανειακή βαφή, οι μελετητές είχαν υποψιαστεί ότι το πορτρέτο του 1921 είχε ζωγραφιστεί πάνω σε άλλο έργο.
Οι δύο φοιτήτριες, χρησιμοποίησαν ακτίνες Χ και άλλες τεχνολογίες απεικόνισης για να ερευνήσουν τον πίνακα. Βρήκαν μια αφηρημένη σύνθεση κάτω από το πορτρέτο, η οποία τελικά ταυτοποιήθηκε ως η μέχρι τότε χαμένη Ατλάντικ Σίτι που ανακαλύφθηκε μετά από 100 χρόνια, δίνοντας ελπίδες ότι υπάρχουν και άλλοι κρυμμένοι βορτικιστικοί πίνακες που μπορεί να αποκαλυφθούν στο μέλλον.
Η Σόντερς ήταν μία από τις δύο μόνο γυναίκες που εντάχθηκαν στους βορτικιστές. "Στα προπολεμικά χρόνια, ήταν μία από τις πιο ριζοσπαστικές ζωγράφους και σχεδιάστριες που υπήρχαν. Υπήρχαν μόνο μια χούφτα άνθρωποι στην Ευρώπη που παρήγαγαν αυτό το είδος σκληρής αφηρημένης ζωγραφικής και σχεδίου", δήλωσε ο Barnaby Wright, αναπληρωτής επικεφαλής της γκαλερί Courtauld και ειδικός στον 20ό αιώνα.
Η Σόντερς μαζί με την Τζέσικα Ντίσμορ ήταν η ραχοκοκαλιά της ομάδας και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Το έργο της Έλεν Σόντερς είναι υποτιμημένο και επισκιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους άνδρες συγχρόνους της.
Υπήρξε στενή φίλη με τον Γουίνταμ Λιούις, αλλά μετά τον πόλεμο της γύρισε την πλάτη. Μια εικαστική θεωρία υποστηρίζει ότι ο Λιουις ζωγράφισε πάνω από το έργο της Σόντερς σε μια κρίση εκνευρισμού. Η ζωγραφική τους δεν υπήρξε ποτέ δημοφιλής, δεν υπήρχε αγορά για το έργο τους κάτι που μπορεί να συνέβαλε και στην κατάρρευση του κινήματος που πολύ αργότερα εκτιμήθηκε ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του.
Η γκαλερί Courtauld θα εκθέσει την Praxitella, δανεισμένη από την Leeds Art Gallery, μαζί με την ακτινογραφία και τη μερική έγχρωμη ανακατασκευή της Atlantic City, στο πλαίσιο της έκθεσης 18 σχεδίων και ακουαρέλων της Σόντερς, που παρακολουθεί την καλλιτεχνική της εξέλιξη από τις 14 Οκτωβρίου.
