Η ROSE ZHANG ήταν 13 ετών όταν συνειδητοποίησε ότι ήταν τρανς κορίτσι. Το αποκάλυψε στον αδελφό της, όμως κράτησε την ταυτότητα φύλου της κρυφή από τους γονείς της για περίπου δύο χρόνια.
Ακόμα και τότε, το coming out σε αυτούς δεν έγινε με τους δικούς της όρους. Η μητέρα της Rose, η Jessie, παρατήρησε ότι η Rose είχε αρχίσει να κάνει παρέα με περισσότερα κορίτσια και με λιγότερα αγόρια. Ανησυχώντας για την αλλαγή συμπεριφοράς, ρώτησε τον αδελφό της Rose γι' αυτό. Στην αρχή, εκείνος προσπάθησε να προστατεύσει την αδελφή του. Αλλά η Jessie τελικά κατάφερε να τον κάνει να της μιλήσει για το μυστικό που τόσο πολύ προσπαθούσε να προστατεύσει η αδελφή του.
Όπως πολλοί γονείς, η Jessie δυσκολεύτηκε με την αποκάλυψη. «Για τους πρώτους έξι μήνες, νομίζω ότι βρισκόμουν σε φάση σύγχυσης. Η πρώτη μου ερώτηση ήταν, τι σημαίνει αυτό; Μήπως αυτό σημαίνει ότι αισθάνεσαι σαν κορίτσι και συναισθηματικά ζεις και σκέφτεσαι με αυτόν τον τρόπο; Ως κορίτσι, δηλαδή; Είναι κάτι σωματικό; Κάτι ψυχικό; Και τα δύο;», εξηγεί. Ακόμη χειρότερα; Λίγο μετά την αποκάλυψη αυτού του μυστικού, η μητέρα άρχισε να τσακώνεται πολύ συχνά και με εξαιρετική ένταση με την τρανς κόρη της.
Η Jessie έκανε συχνά ερωτήσεις στο έφηβο τρανς κορίτσι σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι τρανς άτομο, και αυτό εκνεύριζε τη Rose όλο και πιο πολύ κάθε μέρα, με αποτέλεσμα οι συζητήσεις τους να καταλήγουν σε καβγάδες και μεγάλα διαστήματα συναισθηματικής απόστασης.
Το να αφήσει πίσω του ένα τρανς παιδί το «νεκρό» όνομά του, δηλαδή το όνομα που αντιστοιχούσε στο φύλο που το έκανε να νιώθει δυσφορία με το σώμα του, είναι από τα πλέον δύσκολα στάδια στη διαδικασία αποδοχής της κατάστασης από την πλευρά των γονιών.
«Ήταν πραγματικά δύσκολο να επικοινωνήσουμε», εξηγεί η Rose, τονίζοντας ότι το πραγματικά δύσκολο ήταν το ότι ενώ η ίδια είχε κάνει όλη εκείνη τη σκληρή δουλειά της επεξεργασίας της ταυτότητάς φύλου της ως τρανς ατόμου, μετά έπρεπε να κάνει τον ίδιο κόπο για λογαριασμό της μητέρας της.
Δεν βοηθούσε ιδιαίτερα και το γεγονός ότι η Jessie ήταν τόσο επιφυλακτική με αυτά που της έλεγε η Rose και σαφώς δεν ήθελε η κόρη της να είναι τρανς άτομο. Φαινόταν να έχει εμμονή με το detransitioning (σ.σ.: ο όρος αφορά την υπερβολική ανησυχία γονιών και ατόμων κοντά σε τρανς άτομα ότι αργότερα στη ζωή τους θα αλλάξουν γνώμη για την ταυτότητα φύλου τους).
Όσο αυξάνονταν οι ερωτήσεις και η ανησυχία της μητέρας, τόσο η σύγκρουση με την κόρη της γινόταν μονόδρομος. «Υπήρχαν πολλοί φόβοι, αμφιβολίες και ανασφάλεια, που έκαναν το όλο θέμα ακόμα πιο δύσκολο», λέει η Rose.
Η Tandy Aye, M.D., παιδοενδοκρινολόγος στο Stanford Children's Health, εξηγεί ότι η δυσκολία της Jessie να συμβιβαστεί με την ταυτότητα φύλου του παιδιού της δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για τους γονείς τρανς παιδιών.
«Υπάρχει πολύ πένθος ή αίσθημα απώλειας», λέει. Και παρόλο που η επεξεργασία αυτού του πένθους μπορεί να πάρει χρόνο, δεν θα πρέπει να εμποδίζει τους γονείς να παρέχουν από την αρχή αυτό που χρειάζονται τα παιδιά τους: υποστήριξη και αγάπη άνευ όρων.
Σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο «Journal of Adolescent Health», η Aye και οι συνεργάτες της εξέτασαν 36 γονείς και 23 τρανς ή non-binary έφηβους ηλικίας 12 έως 21 ετών σχετικά με τις αντιλήψεις τους για την υποστήριξη κατά τη διάρκεια κομβικών στιγμών της αποδοχής της ταυτότητας φύλου ή ακόμα και της διαδικασίας φυλομετάβασής τους. Σύμφωνα με τους τρανς εφήβους, οι έμπρακτες εκδηλώσεις αγάπης και υποστήριξης ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσαν να τους προσφέρουν οι γονείς τους.
«Είναι μια αγχωτική διαδικασία και γι' αυτούς. Και αν χρειάζονται έναν ώμο για να κλάψουν, απλώς και μόνο η φυσική παρουσία και η δυνατότητα των γονέων να εκφράσουν την αγάπη και την υποστήριξή τους ήταν το δεύτερο πιο συνηθισμένο πράγμα που ήθελαν», τονίζει η Aye. Ευτυχώς, για τη Jessie και τη Rose, παρά τις συγκρούσεις, η αγάπη από τη μάνα στο παιδί ήταν το μόνο δεδομένο, εκείνο που δεν θα μπορούσε να αλλάξει ποτέ και για κανέναν λόγο.
Όπως τονίζει η ειδικός, οι γονείς συχνά πιστεύουν ότι το καλύτερο πράγμα που μπορούν να κάνουν για τα τρανς παιδιά τους είναι είτε να τα «παρκάρουν» στις υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης είτε να αρχίσουν να ψάχνουν να βρουν το... πρόβλημα, το τι προκάλεσε τη δύσκολη κατάσταση που οι ίδιοι βιώνουν. Αλλά η Aye και οι συνάδελφοί της διαπίστωσαν ότι οι έφηβοι κατέταξαν τη χρήση του νέου τους ονόματος και των αντωνυμιών ως την πιο κρίσιμη μορφή υποστήριξης. Δυστυχώς, οι γονείς συχνά δυσκολεύονται να το κάνουν αυτό.
Το να αφήσει πίσω του ένα τρανς παιδί το «νεκρό» όνομά του, δηλαδή το όνομα που αντιστοιχούσε στο φύλο που το έκανε να νιώθει δυσφορία με το σώμα του, είναι από τα πλέον δύσκολα στάδια στη διαδικασία αποδοχής της κατάστασης από την πλευρά των γονιών.
«Για να το κάνετε πιο εύκολο, καλό θα είναι συζητήσετε με το παιδί σας για το πώς επέλεξε το νέο του όνομα και για τις νέες ανάγκες του», λέει η Aye. Αν οι γονείς χρησιμοποιήσουν κατά λάθος το «νεκρό» όνομα του παιδιού ή αντωνυμίες που δεν το εκφράζουν ή του προκαλούν πόνο, η Aye προτείνει να αναγνωρίσουν γρήγορα το λάθος και να το διορθώσουν. «Μην το κάνετε μεγάλο θέμα ή μην παραπονιέστε για το πόσο δύσκολο είναι για εσάς», λέει.
Όλο αυτό δημιουργεί έναν κύκλο με διαρκείς συγνώμες και αντιπαραθέσεις που δεν βοηθούν ούτε τους γονείς ούτε την κρίσιμη συναισθηματική κατάσταση του εφήβου, από την οποία πρέπει να βγει αλώβητος /-η.
Η Rose είναι τώρα 16 ετών, αλλά η μαμά της εξακολουθεί να έχει περιστασιακά προβλήματα με τις αντωνυμίες της. Μπορεί κατά λάθος να αναφερθεί στην κόρη της ως «αυτός», αλλά αμέσως διορθώνει, χρησιμοποιώντας τη σωστή αντωνυμία που είναι «αυτή». «Έτσι ακριβώς πρέπει να το κάνετε. Δεν είναι εύκολο για καμία από τις εμπλεκόμενες πλευρές, αλλά είναι ένας τρόπος να συζητάμε, να διορθώνουμε, να πηγαίνουμε παρακάτω, με τα λιγότερα, κατά το δυνατό, τραύματα», λέει η Aye.
Τελικά, η Jessie κατάφερε να κατανοήσει επαρκώς την τρανς εμπειρία. Το να πάει τη Rose στην κλινική φύλου του Στάνφορντ ήταν το σημείο καμπής. Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους της Jessie ήταν ότι είχε κάνει κάτι λάθος που οδήγησε την κόρη της στο να γίνει τρανς. Αλλά οι γιατροί της εξήγησαν ότι δεν λειτουργεί έτσι όλο αυτό και ότι το φύλο είναι ένα φάσμα. «Ένιωσα λίγο πιο σίγουρη ότι δεν πρόκειται για μια εφηβική σύγχυση. Ένιωσα ότι, αν οι επαγγελματίες γιατροί καταλαβαίνουν πραγματικά αυτό που συμβαίνει στη Rose, αυτό είναι το σωστό», αναφέρει.
Στη συνέχεια, η Jessie ήταν πολύ περισσότερο σύμφωνη με τη μετάβαση της Rose. «Από τότε που ήταν μικρή, ήμουν πάντα πολύ περήφανη που ήταν ένα πολύ, πολύ έξυπνο παιδί», λέει η Jessie, περιγράφοντας τον εαυτό της ως «τυπική Ασιάτισσα μαμά». Αλλά τώρα είναι επίσης περήφανη που η Rose ζει την αλήθεια της. «Νομίζω ότι αυτό που είναι πιο σημαντικό για μένα είναι να βοηθάει τους άλλους και να συνειδητοποιεί πραγματικά τι ψάχνει στη ζωή».
Κοιτάζοντας πίσω στα λάθη του παρελθόντος, η Jessie είναι σκληρή με τον εαυτό της. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα έκανε διαφορετικά αν είχε μια δεύτερη ευκαιρία, λέει. Αυτό ταιριάζει με το μοτίβο των περισσότερων γονέων τρανς παιδιών. Κατατάσσουν τους εαυτούς τους πολύ χειρότερα σε ό,τι έχει να κάνει με την υποστήριξη των παιδιών τους από ό,τι τα παιδιά τους, σύμφωνα με τη μελέτη της Aye.
«Εάν ένας γονέας αισθανόταν ότι δεν ήταν καθόλου υποστηρικτικός, οι έφηβοι στην πραγματικότητα θα πίστευαν ότι ήταν μέτρια υποστηρικτικός. Και αν οι γονείς πίστευαν ότι είναι μόνο μέτρια υποστηρικτικοί, οι έφηβοι πίστευαν ότι είναι πολύ υποστηρικτικοί. Όταν τα παιδιά αποκαλύπτουν στους γονείς τους το τι βιώνουν και λένε "εξερευνώ το φύλο μου", νομίζω ότι οι γονείς ανησυχούν πολύ για το τι πρέπει να κάνουν και πώς πραγματικά πρέπει να σταθούν δίπλα τους. Αλλά εκείνη τη στιγμή, αυτό που θέλουν οι έφηβοι είναι κάτι απλό, που είναι απολύτως μέσα στη σφαίρα της γονικής μέριμνας, κάτι στο οποίο οι γονείς είναι πολύ καλοί: να αγαπούν άνευ όρων τα παιδιά τους», καταλήγει.
Πηγή: Fatherly.com
