ΤΟ 1967, Ο ΤΖΕΡΙ ΡΟΥΜΠΙΝ, επιφανής κήρυκας της αντικουλτούρας και της επαναστατικής πρακτικής και συγγραφέας του πολιτικού εγχειρίδιου Do It!, ανέβηκε στο μπαλκόνι του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης και μαζί με μερικούς φίλους του άρχισαν να πετάνε χαρτονομίσματα προς τα κάτω, στον χώρο που ήταν συγκεντρωμένοι οι διάφοροι χρηματιστές. Η χαρά του ήταν μεγάλη όταν ο Ρούμπιν –ηγετική μορφή της ακτιβιστικής ομάδας των Yippies, που είχαν πάρει το όνομά τους από τον τίτλο του επαναστατικού φορέα Youth International Party (YIP)– είδε τους traders να στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον προκειμένου να αρπάξουν τα χρήματα.
Μιάμιση δεκαετία αργότερα, ο Rubin θα επέστρεφε στη Γουόλ Στριτ, αυτήν τη φορά ως χρηματιστηριακός αναλυτής και ως υμνητής του κεφαλαίου. «Η πολιτική και η εξέγερση είναι στοιχεία που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του '60», έγραφε τότε σε ένα άρθρο γνώμης στους New York Times, ανακοινώνοντας τη νέα του ιδιότητα / ταυτότητα. «Το χρήμα και τα οικονομικά συμφέροντα θα αιχμαλωτίσουν το πάθος της δεκαετίας του '80». Ο Ρούμπιν είχε μετατραπεί από συνιδρυτής των Yippies σε μεσήλικα απολογητή των Yuppies (από το «young urban professional»), της νέας κοινωνικής συνομοταξίας που είχε αναδειχτεί μέσα από τον υλιστικό κυνισμό των ‘80s.
Στο βιβλίο του, «Triumph of the Yuppies» [«Ο θρίαμβος των γιάπηδων»] ο συγγραφέας Tom McGrath επιχειρεί να εξηγήσει τον κοινωνικό και πολιτισμικό μετασχηματισμό που ενσάρκωσε ο Ρούμπιν. Τι συνέβη στη δεκαετία του 1980; Γιατί ο κόσμος ερωτεύτηκε ξαφνικά τα οικονομικά, ενώ η ανισότητα εκτοξεύτηκε στα ύψη; Και τι σχέση είχαν οι γιάπηδες με όλο αυτό;
Τη δεκαετία του '80, πολλοί φοιτητές έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, ενώ άλλοι την ίδια ώρα έκαναν άσκηση σε επενδυτικές πρακτικές. Αυτές τις μέρες, πολλοί από τους φοιτητές που αποφοιτούν εν μέσω ενός νέου κύματος διαμαρτυριών για τον πόλεμο στη Γάζα θα τραβήξουν κατευθείαν για τη Wall Street.
Οι γιάπηδες –οι «νεαροί επαγγελματίες των πόλεων» που συνέρρεαν στα αστικά κέντρα για να μείνουν σε ανακαινισμένες κατοικίες, να φάνε σε ψαγμένα εστιατόρια και να βγάλουν πολλά χρήματα– ήταν εξαρχής μια επιβαρυμένη ψυχογραφικά ομάδα. Η λέξη εμφανίστηκε στον Τύπο ήδη από το 1980, σε ένα άρθρο του περιοδικού Chicago που αμφισβητούσε την ιδέα ότι μια «αστική ανάπλαση» υπό την ηγεσία των γιάπηδων βρισκόταν σε εξέλιξη στις πόλεις της χώρας. Κάτι συνέβαινε. Οι απόφοιτοι κολεγίων επέλεγαν τις πόλεις αντί για τα προάστια. Και, όπως συνέχισαν να επισημαίνουν οι δημοσιογράφοι στα αμέτρητα άρθρα που έγραφαν γι' αυτούς, οι γιάπηδες δεν προσποιούνταν καν ότι δεν τους ενδιέφεραν τα χρήματα.
Ο Τζέρι Ρούμπιν, ο πρώην αρχιπροβοκάτορας των Yippies, το 1983 νοίκιαζε το Studio 54 για απογευματινές εκδηλώσεις επαγγελματικής δικτύωσης. Λίγα χρόνια αργότερα, βγήκε στο κύκλωμα διαλέξεων στα πανεπιστήμια για να συζητήσει με έναν άλλο συνιδρυτή των Yippie, τον Άμπι Χόφμαν, ο οποίος συμμετείχε στη φάρσα στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης μαζί με τον Ρούμπιν. Ο Χόφμαν, ο οποίος αντίθετα με τον Ρούμπιν, είχε παραμείνει πιστός στον αντιεξουσιαστικό ιδεαλισμό, αναζητούσε μια νέα σοδειά διαδηλωτών, αλλά δεν την έβρισκε. «Πού είναι το Γούντστοκ αυτής της γενιάς;» ρώτησε ένα ακροατήριο φοιτητών το 1985. «Οι πανεπιστημιουπόλεις έχουν γίνει εστίες κοινωνικού λήθαργου και είναι τόσο συναρπαστικές όσο και το φαγητό του νοσοκομείου».
Ο Ρούμπιν από τη μεριά του, απέρριπτε πλέον εντελώς ακόμα και την ιδέα της διαμαρτυρίας. «Γιατί να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως διαδηλωτές», αναρωτιόταν, «όταν μπορούμε να γίνουμε οι άνθρωποι της εξουσίας;». Και ο δρόμος προς την εξουσία, σύμφωνα με τον Ρούμπιν, ήταν το άνοιγμα επιχειρήσεων. Και οι άνθρωποι που θα το έκαναν αυτό ήταν «οι γιάπηδες, η γενιά των baby boomers που αμφισβήτησε την κυβέρνηση τη δεκαετία του '60» και μετέτρεψε την Αμερική από «μια βιομηχανική χώρα» σε «μια χώρα της πληροφορίας». Ο Χόφμαν ήταν εκείνος που κέρδισε τελικά το κοινό σ’ εκείνο το debate, αλλά ο Ρούμπιν ήταν αυτός που είχε προβλέψει σωστά το μέλλον.
Καμία εποχή και καμιά στιγμή δεν είναι μονολιθική. Τη δεκαετία του '80, πολλοί φοιτητές έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, ενώ άλλοι την ίδια ώρα έκαναν άσκηση σε επενδυτικές πρακτικές. Αυτές τις μέρες, πολλοί από τους φοιτητές που αποφοιτούν εν μέσω ενός νέου κύματος διαμαρτυριών για τον πόλεμο στη Γάζα θα τραβήξουν κατευθείαν για τη Wall Street. Στην πραγματικότητα, το yuppie σενάριο –αποφοίτηση από ένα ακριβό πανεπιστήμιο και μετά μετακόμιση στην πόλη με στόχο τον γρήγορο πλουτισμό– έχει γίνει τόσο συνηθισμένο που μετά βίας το παρατηρούμε. Ο απόλυτος θρίαμβος των γιάπηδων είναι ότι δεν τους αποκαλούμε πια μ’ αυτό το όνομα.
Με στοιχεία από The New York Times
