Το βιβλιοπωλείο Hyper Hypo παρουσιάζει τη νέα του εκδοτική απόπειρα, το βιβλίο του ταλαντούχου φωτογράφου Αντώνη Θεοδωρίδη με τίτλο «Lost Things Found», ένα φωτογραφικό πρότζεκτ περιπλάνησης που ξεκινά περίπου δέκα χρόνια πριν, στην υπαίθρια αγορά του Ελαιώνα στην Αθήνα. Μια ωδή στη διαχρονική γοητεία των αντικειμένων, μια οπτική εξερεύνηση των διαφορετικών και απρόσμενων συνδυασμών τους, ένα παιχνίδι από διαφορετικές αναμνήσεις και ταυτότητες κι ένα ξεδιάντροπο ξεσκέπασμα της ματαιότητας του συλλέγειν – σε έναν χώρο γεμάτο φερέλπιδες και εμμονικούς (ρακο)συλλέκτες.
«Πάνε τόσα χρόνια από την πρώτη μου επίσκεψη που δεν θυμάμαι τη συγκεκριμένη μέρα που ήρθα για πρώτη φορά. Θυμάμαι όμως πως από παλιά μου άρεσε να περιπλανιέμαι στην περιοχή του Βοτανικού και του Ελαιώνα. Το παζάρι τότε, πριν ακόμη ασφαλτοστρωθεί η Αγίας Άννης, ήταν πιο χαοτικό. Η ίδια περιοχή που τις καθημερινές είναι πλημμυρισμένη με φορτηγά και σκόνη τις Κυριακές αλλάζει και μοιάζει αχανής, άδεια και περίεργα γοητευτική», μου λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, και συμπληρώνει: «Θυμάμαι πάντως ότι το πρώτο αντικείμενο που αγόρασα στο παζάρι ήταν μια παλιά έγχρωμη φωτογραφία ενός ερασιτέχνη bodybuilder να επιδεικνύει το γραμμωμένο του σώμα μπροστά στο παιδικό του κρεβάτι, κάπου στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’90».
Το κυνήγι αντικειμένων στην αγορά του Ελαιώνα αγγίζει σε πολλές περιπτώσεις την εξάρτηση. Οι φανατικοί επισκέπτες της αγοράς επιστρέφουν εκεί με τρόπο εμμονικό, ψάχνοντας κάθε φορά και κάποιον νέο κρυμμένο θησαυρό.
Οι περιπλανήσεις του στην αγορά μετράνε πλέον 10 χρόνια, μέσα στα οποία έχει αλλάξει τόσο το μέσο που χρησιμοποιεί όσο και το φωτογραφικό του ενδιαφέρον. «Παλαιότερα χρησιμοποιούσα φιλμ, κάμερες μεγάλου φορμάτ σε τρίποδο, συνήθως φωτογραφίζοντας πορτρέτα. Κάποια στιγμή ένιωσα πως ο τρόπος που δούλευα με περιορίζει και θέλησα να περνάω απαρατήρητος, να μην επηρεάζω εγώ το τι θα συμβεί γύρω μου. Έτσι φωτογράφιζα γρήγορα και αυθόρμητα και κατέληξα με χιλιάδες φωτογραφίες», μου λέει. «Το κινητό μου είναι η προέκταση του χεριού μου, φωτογραφίζω διαρκώς και χωρίς πολλή σκέψη, όπου και αν βρίσκομαι. Το φορτίζω δύο με τρεις φορές τη μέρα. Αυτό που με γοητεύει στα κινητά είναι πως είναι τόσο διαδεδομένα, τόσο αναγνωρίσιμα, που έχουν καταφέρει να γίνουν αόρατα. Έτσι, κάπως, όταν φωτογραφίζω με εκείνο, νιώθω και εγώ αόρατος».
«Υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει πως ό,τι έχεις χάσει ποτέ στην Αθήνα, κάποια στιγμή θα το βρεις στην αγορά του Ελαιώνα. Συχνά ακούς διηγήσεις για διαμερίσματα που λεηλατήθηκαν για τα τιμαλφή τους, μόλις έφυγαν οι ένοικοί τους. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές πρόκειται απλώς για συνηθισμένες εμπορικές συναλλαγές: παλιά αποθέματα απούλητων ειδών, τρόφιμα, ρούχα, εργαλεία και καθημερινά αντικείμενα που πωλούνται σε χαμηλότερες τιμές. Οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους κερδίζοντας τα προς το ζην. Η απώλεια του ενός γίνεται το κέρδος του άλλου. Ό,τι ξεχνιέται από έναν, ζωντανεύει στη μνήμη κάποιου άλλου».
Το κυνήγι του Ελαιώνα αγγίζει σε πολλές περιπτώσεις την εξάρτηση. Οι φανατικοί επισκέπτες της αγοράς επιστρέφουν εκεί με τρόπο εμμονικό, ψάχνοντας κάθε φορά και κάποιον νέο κρυμμένο θησαυρό. Εκείνος όμως παίζει ένα διαφορετικό παιχνίδι, και η δική του εξάρτηση δεν έχει να κάνει με την ίδια την απόκτηση των αντικειμένων αλλά με την παρατήρησή τους. Είναι η οπτική απόλαυση η οποία τον κάνει να επιστρέφει εκεί. «Είμαι σίγουρα εξαρτημένος! Τόσο το παζάρι όσο και η περιοχή συνολικά με καλούν κάθε Κυριακή και συνήθως ανταποκρίνομαι. Σίγουρα πολλοί το επισκέπτονται τακτικά, συχνά βλέπω γνώριμα πρόσωπα. Ίσως κάποιοι απλά βολτάρουν και ψωνίζουν, κάποιοι αναζητούν μια μεγάλη ευκαιρία ή έναν μικρό θησαυρό. Εμένα με τραβούν οι εικόνες, τέτοιου είδους είναι η εξάρτησή μου. Ακούς συνέχεια, αριστερά και δεξιά, ότι για να βρεις πραγματικές ευκαιρίες πρέπει να ξεκινήσεις το ψάξιμο από τα χαράματα! Ούτε το πιστεύω, ούτε θα το έκανα ποτέ. Επίσης παρατήρησα ότι τα ψεύτικα όπλα και οι βιντεοκάμερες τοποθετούνται σχεδόν πάντα δίπλα δίπλα».
«Προσωπικά είμαι πολύ λιτός και έχω ελάχιστα αντικείμενα στη ζωή μου. Σκέφτομαι όμως, βλέποντας όλα αυτά τα σεντόνια με πράγματα “από ένα σπίτι που άδειασε”, πως στις μέρες μας πετάμε τα πάντα στα σκουπίδια και έχουμε τελικά στη ζωή μας λιγότερα μικροαντικείμενα από ό,τι η προηγούμενη γενιά, πιθανώς και επειδή το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας έχει μεταφερθεί στον ψηφιακό χώρο».
Ο Αντώνης Θεοδωρίδης (γεν. 1984) είναι εικαστικός καλλιτέχνης με επίκεντρο τη φωτογραφία. Είναι υπότροφος του Ιδρύματος Fulbright και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Master of Fine Arts (MFA) στη Φωτογραφία από το Πανεπιστήμιο του Χάρτφορντ, Κονέκτικατ (ΗΠΑ).
Το νέο βιβλίο του, με τίτλο «Lost Things Found» θα παρουσιαστεί την Τρίτη, 6 Μαΐου, στις 8:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Hyper Hypo, Βορέου 10, Αθήνα.
