Μια έμμετρη πολιτική σάτιρα σε δεκαπεντασύλλαβο στο θέατρο

Η σκηνοθέτης Κλεώνη Φλέσσα μας μιλά για το έργο "Ο Έφορος και οι κόρες"

ΘΕΑΤΡΟ / ΘΕΜΑΤΑ 26.9.2014 | 19:00

26.9.2014 | 19:00

ΕΦΟΡΟΣ
Ξύπνιες κυρίες είσαστε, την ξέρω τη φυλή σας
µόλις εµένα µυριστεί ξεχνάει την οφειλή σας
στο δύστυχο τον κορβανά παρά όλα τα µέτρα
κανείς δε νοιάζεται να δει πόσο µεγάλη πέτρα
έχουµε για να κουβαλούν γενιές ως και χιλιάδες
όλη για τα δισέγγονα τη σπρώχνετε, κυράδες.

Μια σουρεαλιστική πολιτική σάτιρα σε δεκαπεντασύλλαβο (!) ανοίγει την αυλαία στο Θέατρο του Νέου Κόσμου την 1η Οκτωβρίου. Μιά σύγχρονη κωμωδία για την κρίση και την επίδραση της στους απλούς ανθρώπους. Ένας φοροεισπράκτορας με αποστολή να συλλέξει την παραμικρή σταγόνα ΦΠΑ που θα βρεθεί στο δρόμο του, εξοπλισμένος με όλο το κουράγιο που του δίνει το αξίωμα και οι σπουδές του, συναντά δυο αδερφές άνεργες, με ένα αδήλωτο στην εφορία μωρό, που καταφέρνουν μετά από περιπέτειες να επιζήσουν στη φύση. Μια συνάντηση που ανατρέπει κάθε δεδομένο.

Η λογοτεχνική αξία του δεκαπεντασύλλαβου είναι αξεπέραστη. Και νομίζω πολύ οικία για όλους μας. Εμπεριέχει την μουσικότητα της γλώσσας μας και πατάει γερά στην παράδοσή μας.

Το έργο έχει γράψει η Μαρία Τρανού, θεατρική συγγραφέας και ποιήτρια. Έργα της έχουν παρουσιαστεί στο Λονδίνο , τη Βαρκελώνη και την Ελλάδα, ενώ το 2006 απέσπασε το 1ο Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου για παιδιά. Το σκηνοθετεί η Κλεώνη Φλέσσα, σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου με διεθνείς και ελληνικές βραβεύσεις και διακρίσεις για το έργο της.

Εµάς λες δε νοιαζόµαστε εµάς καλά στολίζεις
τις πέτρες χρέη µια χαρά σ' εµάς τα υπολογίζεις
τι πλούτη εµείς είχαµε τι προκοπή τι προίκα
ζόρι είχαµε µεις πάντοτε, τη βγάζαµε µε σύκα
και µε ραπάνια και ζωχούς άντε καµιά πατάτα
σεις είστε που από τα παλιά τα κάνατε σαλάτα.
Ποιος ξέρει που τι τάξατε τι µπίζνες µε πατέντα
και µεις να υποφέρουµε αλλά ποτέ κουβέντα.

Την συναντήσαμε για να μας μιλήσει για το έργο που σκηνοθετεί

Τι πραγματεύεται η παράσταση ;

«O έφορος και οι Κόρες» είναι μια έμμετρη σουρεαλιστική πολύ σύγχρονη κωμωδία για την κρίση και την επίδραση της στους απλούς ανθρώπους. Ένας φοροεισπράκτορας με αποστολή να συλλέξει την παραμικρή σταγόνα ΦΠΑ που θα βρεθεί στο δρόμο του, εξοπλισμένος με όλο το κουράγιο που του δίνει το αξίωμα και οι σπουδές του, συναντά δυο άνεργες αδερφές με ένα αδήλωτο στην εφορία μωρό, που καταφέρνουν μετά από περιπέτειες να επιζήσουν στη φύση. Μια συνάντηση που ανατρέπει κάθε δεδομένο, με διαλόγους γεμάτους χιούμορ.Το κυνήγι των μαγισσών αρχίζει. Ο έφορος μέσα από απίθανους μακιαβελικούς συλλογισμούς ασκεί την εξουσία του στις κόρες. Αλλά όλα είναι πιθανόν να συμβούν στο δάσος. Και όλα ανατρέπονται όταν η αναμέτρηση του έφορου με τις κόρες κορυφώνεται στις ολόφωτες ράχες της ελληνικής φύσης όπου τα ζώα ανενόχλητα βιώνουν το δικό τους κόσμο επηρεάζοντας άθελα τους την ζωή των ηρώων..

Γιατί να ανέβει αυτό το έργο σήμερα;

Γιατί είναι ένα έργο σύγχρονο, πολύ έξυπνο, ανατρεπτικό και σουρεαλιστικό ταυτόχρονα. Ο Έφορος και οι κόρες είναι μια κωμωδία που αναδεικνύει πολύ εύστοχα το παιχνίδι της εξουσίας απέναντι σε κάθε πολίτη, μιας εξουσίας που πιστεύει ότι εκ προοιμίου είσαι ένοχος. Ότι εσύ φταις για όλα τα δεινά σου. Γιατί σήμερα ζούμε τον παραλογισμό της εξουσίας, ενός κράτους που καταστρέφει κάθε κοινωνικό θεσμό και συμπεριφέρεται με αυταρχισμό και απροκάλυπτο θράσος.

Ποια είναι η αξία του Δεκαπεντασυλλάβου σήμερα;

Η λογοτεχνική αξία του δεκαπεντασύλλαβου είναι αξεπέραστη. Και νομίζω πολύ οικία για όλους μας. Εμπεριέχει την μουσικότητα της γλώσσας μας και πατάει γερά στην παράδοσή μας. Το ότι η Μαρία Τρανού έγραψε αυτό το τόσο σύγχρονο έργο σε Δεκαπεντασύλλαβο με εξέπληξε κατ’ αρχάς και ταυτόχρονα με γοήτευσε. Μου θύμισε τον Μπόστ. Όλα μπορούν να είναι σύγχρονα όταν η ματιά σου είναι φρέσκια και εμπεριέχει τον παλμό της εποχής. Όπως σε κάθε τέχνη δεν υπάρχουν όρια. Τίποτα δεν είναι ξεπερασμένο και στην τέχνη της λογοτεχνίας

Πως είναι να στήνεις μια παράσταση εξ ολοκλήρου σ’ αυτόν το ρυθμό;

Η γοητεία ενός κειμένου που οι λέξεις ξεπηδούσαν σαν χείμαρρος μπρος μου με έκανε να θέλω να αναμετρηθώ μαζί του. Αυτό που καθόρησε τον τρόπο προσέγγισης μου ήταν το σουρεαλιστικό στοιχείο που αναδεικνύεται από το κείμενο. Στην πορεία αναλύοντας με τους ηθοποιούς μου και τους συνεργάτες, τον Θοδωρή Οικονόμου μουσικό, Σεσίλ Μικρούτσικου χορογράφο και Άρτεμη Φλέσσα σκηνογράφο το κείμενο και ανακαλύπτοντας τις αρετές του, βρέθηκε ο εσωτερικός ρυθμός της παράστασης.