Ο Lionder είναι 24 ετών και είναι pop τραγουδιστής και στιχουργός. Αυτήν την περίοδο γράφει ελληνικές μπαλάντες και προσπαθεί να δημιουργήσει έναν δικό του queer κόσμο στην ελληνική μουσική σκηνή. Μόλις κυκλοφόρησε ένα πολύ έξυπνο και διασκεδαστικό κομμάτι που έχει τίτλο «Μου αρέσουν τα κορίτσια» και ενδυναμωτικό μήνυμα. Για τον ίδιο είναι ένα επαναστατικό τραγούδι, με ένα πιο ανέμελο, pop-hiphop, σχεδόν techno feeling.
«Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι η αποδοχή όλων των γυναικών. Χωρίς καμία εξαίρεση. Υπάρχουν αριστερές και δεξιές γυναίκες, γυναίκες που πάλεψαν για όσα έχουν κι άλλες που τα είχαν έτοιμα. Θέλω να αφαιρεθούν όλα τα στίγματα κι από τις δύο. Γιατί μιλάμε για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Όποια κι αν είσαι, πλούσια ή φτωχιά, χριστιανή ή άθεη, φεμινίστρια ή όχι, δέχεσαι τον έμφυλο ρατσισμό, τα στερεότυπα και την καταπίεση. Κι αυτό δεν το ξέρω εγώ, αλλά το ξέρουν μόνο οι θηλυκότητες που το βιώνουν.
Βέβαια, τα κατώτερα στρώματα τα βιώνουν όλα αυτά πολύ περισσότερο από τα ανώτερα, έτσι ενθαρρύνω όλα τα άτομα που έχουν κάποια προνόμια παραπάνω στην κοινωνία να τα χρησιμοποιούν όσο μπορούν για το καλό όσων χρειάζονται στήριξη. Όπως λέει και το τραγούδι, “Μου αρέσουνε του κόσμου οι γυναίκες [...] γιατί είναι αλληλέγγυες”. Το τραγούδι το έγραψα πριν από 3 χρόνια, τον Γενάρη του 2021, νομίζω κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας.
«Τώρα, στα 24 μου, όταν απογοητεύομαι από τον κόσμο και πέφτω ψυχολογικά, γυρνάω στους δικούς μου φανταστικούς κόσμους που πλάθω μέσα από τη μουσική μου, αφού σε κάθε μου project, είτε έχει κυκλοφορήσει είτε όχι, πρωταγωνιστεί άλλος χαρακτήρας, με συγκεκριμένα γνωρίσματα, ρίζες και αισθητική. Εκεί καταφεύγω και ξεχνιέμαι».
Εκείνα τα χρόνια ξεκίνησε μια εποχή που ήρθαμε όλα αντιμέτωπα με τις διάφορες πραγματικότητες της κοινωνίας, όπως η γυναικεία κακοποίηση, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και οι γυναικοκτονίες. Άρχισαν να λέγονται όσα δεν λέγονταν και, το πιο σημαντικό, αρχίσαμε να ακούμε. Το φεμινιστικό κίνημα και οι συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλικότητα, το φύλο, την αυτοδιάθεση κ.λπ. έχουν μεγάλη διαφορά από το 2019 μέχρι σήμερα. Κι εγώ ως καλλιτέχνης και φεμινιστής, ως άνθρωπος που πιστεύει πως όλα είμαστε ίσα, χρησιμοποιώ την τέχνη μου για να φωνάξω όσα με στενοχωρούν και όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλεύω».
Σπουδάζει Αγγλική Φιλολογία, έχει γράψει ανέκδοτα βιβλία και ποίηση, που κάποια στιγμή θα βγουν στο φως, ασχολείται και με τον χορό, τη μουσική σύνθεση, την υποκριτική και την τέχνη της pop performance.
«Μεγάλωσα στο Ηράκλειο Κρήτης σε μια οικογένεια με πολλή αγάπη. Οι γονείς μου, ως δάσκαλοι καράτε, μεγάλωσαν και τα τρία τους παιδιά με πειθαρχία και σεβασμό προς τον εαυτό τους και τους άλλους. Ο πατέρας μου, ως ήρεμη δύναμη, και με μια πανέμορφη πνευματική σοφία, μας θύμιζε πάντα το πώς να ζούμε αληθινά.
Η μητέρα μου, με τη δυναμικότητά της, το πείσμα αλλά και τη χαρισματική επικοινωνία της, μας έδωσε την αυτοπεποίθηση να σπάμε κάθε τείχος και να γεφυρώνουμε όσα μας χωρίζουν. Ήμουν έφηβος σε μια εποχή που η κοινωνία δεν μπορούσε να αγκαλιάσει τη διαφορετικότητά μου, παραπάνω από ό,τι σήμερα, κι ας έχουν περάσει μόνο 10 χρόνια.
Άρα μεγαλώνοντας στο Ηράκλειο ένιωθα πάρα πολλές φορές μόνος μου. Αυτό που με έσωσε ήταν η μουσική, τα όνειρά μου, δυο-τρεις φίλοι που εμπιστεύτηκα στην πορεία και οι συζητήσεις με τους γονείς μου, μέχρι να φύγω τελικά και να ανοίξω φτερά προς τους προορισμούς που με αγάπησαν ατόφιο. Στην απόρριψη απαντούσα πάντα με πείσμα. Και με αυτό προχωράω. Οι γονείς μου λένε πως όταν ήμουν ακόμα στην κούνια, έκαναν δουλειές στο σπίτι και με παρατηρούσαν που χόρευα με τους ήχους των ντουλαπιών και του σφουγγαριού πάνω στο τραπέζι. Γράφω τραγούδια από όταν ήμουν 7 και γενικότερα έτσι έχω μάθει να επεξεργάζομαι τα συναισθήματά μου και το κουβάρι στο μυαλό μου.
Όταν ήμουν 13 και δεχόμουν bullying, γυρνούσα από το σχολείο, έβαζα το «Hair» της Lady Gaga στη διαπασών και χόρευα όσο πιο τρελά μπορούσα στους στίχους “I'll die living just as free as my hair”. Με έκαναν να νιώθω σαν τέρας κι έτσι χόρευα κι εγώ σαν τέρας όταν δεν έβλεπε κανείς. Τώρα, στα 24 μου, όταν απογοητεύομαι από τον κόσμο και πέφτω ψυχολογικά, γυρνάω στους δικούς μου φανταστικούς κόσμους που πλάθω μέσα από τη μουσική μου, αφού σε κάθε μου project, είτε έχει κυκλοφορήσει είτε όχι, πρωταγωνιστεί άλλος χαρακτήρας, με συγκεκριμένα γνωρίσματα, ρίζες και αισθητική. Εκεί καταφεύγω και ξεχνιέμαι».
Για το συγκεκριμένο τραγούδι και την αντίδραση των γονιών του ο ίδιος λέει: «Φοβόμουν πως μπορεί να μην τους αρέσει, επειδή είναι διαφορετικό από όσα βγάζω τώρα. Αλλά το λάτρεψαν. Η μαμά μου μού είπε “Γιατί δεν μου το είχες βάλει να το ακούσω νωρίτερα, να σε έπειθα να το κυκλοφορήσεις πιο νωρίς;”. Οι γονείς μου είναι πολύ υποστηρικτικοί και με τις συζητήσεις που έχουμε κάνει ανά τα χρόνια αισθάνονται την αδικία και την καταπίεση που ζω, και εγώ και άλλα άτομα σαν έμενα, επειδή απλά γεννηθήκαμε γκέι.
Lionder - Μου αρέσουν τα κορίτσια
Η μαμά μου πρόσφατα μου είπε στο τηλέφωνο πως δεν καταδέχεται την έκφραση “να αποδεχτείς το παιδί σου”. Θεωρεί ανεπίτρεπτο να σκέφτεται κανείς το αν θα αποδεχτεί το σπλάχνο του, τον άνθρωπο που έβγαλε κυριολεκτικά από μέσα του. Γενικά, αυτό που θα ήθελα να νιώσουν τα άτομα που ακούνε αυτό το κομμάτι και τα εκφράζει είναι μια αγκαλιά, ένα “σε πιστεύω, αδελφή μου”. “Σε ακούω, αδελφή μου”. Αλλά και πως έχουν ένα μέσο για να βγάλουν τον θυμό τους. Αυτό το τραγούδι είναι για να το ακούς στον δρόμο, φορώντας τα ρούχα που γουστάρεις, το μακιγιάζ που γουστάρεις, είτε είσαι cis γυναίκα, trans γυναίκα ή queer άτομο, που έχεις στερηθεί το δικαίωμα της έκφρασης, αλλά το παίρνεις πίσω γιατί σου ανήκει! Γιατί είσαι ελεύθερο. Τέλος».
Πιστεύεις ότι ένα στρέιτ αγόρι αν έλεγε το ίδιο τραγούδι θα ήταν το ίδιο; Από πλευράς σου, εσύ, πώς εννοείς τα όσα λες; «Χρειαζόμαστε υποστηρικτές και συμμάχους όταν έχουμε να κάνουμε με συζητήσεις γύρω απ’ τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μακάρι να μιλούσαν όλοι για τα δικαιώματα των γυναικών, στρέιτ ή όχι. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια υπονοούμενη ειρωνεία στον τίτλο “Μου αρέσουν τα κορίτσια” όταν τραγουδιέται από έναν γκέι άντρα. Όλη τη ζωή μου όλοι περίμεναν να μου αρέσουν τα κορίτσια σεξουαλικά. Και έρχομαι, μετά από τόσα χρόνια, μετά από μεγάλη αυτοαποδοχή, να πω “Ναι, μου αρέσουν τα κορίτσια” με όλους τους υπόλοιπους τρόπους, ρε φίλε. Αυτούς που δεν με έμαθες, κοινωνία.
Επίσης, αισθάνομαι πως ως γκέι άντρας είναι πιο εύκολο να ταυτιστώ με τις cis και τις trans γυναίκες, διότι η ομοφοβία που δέχομαι περιέχει μεγάλο σεξισμό. Δέχομαι bullying επειδή ακριβώς τα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά μου μοιάζουν με εκείνα του στερεοτυπικού τρόπου με τον οποίο υπάρχουν οι γυναίκες. Γιατί δέχτηκαν επίθεση τα τρανς κορίτσια στην Αριστοτέλους; Γιατί φορούσαν φούστες και μακιγιάζ. Παρευρέθηκα στο συνέδριο του Upfront για την ισότητα στον εργασιακό χώρο, που έγινε την Πέμπτη 14/3 στο Ωδείο Αθηνών.
Ακούγοντας τις εμπειρίες ανάπηρων ατόμων, ένιωσα ξαφνικά πως παρέλειψα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Μια κοινότητα που χρειάζεται περισσότερη ορατότητα. Παρόλο που οι θηλυκότητες αυτής της κοινότητας μπορούν να ταυτιστούν με οποιονδήποτε στίχο στο τραγούδι, θα ήθελα να υπήρχε στίχος που να έλεγε ξεκάθαρα “Μου αρέσουν τα ανάπηρα κορίτσια”. Γιατί υπάρχουν, και πρέπει να υπάρχουν στις συζητήσεις μας και τα τραγούδια μας».
Ο στίχος που τον εκφράζει περισσότερο είναι το «Μου αρέσουν οι ανήθικες, μου αρέσουν και με ήθος. Μου αρέσουν οι γυναίκες που είναι μύθος. Οι μάγισσες που κάηκαν και οι μάγισσες που χάθηκαν στο πλήθος». «Αυτός ο στίχος μου θυμίζει όλα όσα έμαθα για τον φεμινισμό στο μάθημα Θεωρία Πολιτισμού στην Αγγλική Φιλολογία. Το κυνήγι μαγισσών ουσιαστικά ήταν το κυνήγι των γυναικών που είχαν γνώσεις. Κάτι που δεν επέτρεπαν οι άντρες τις εποχής. Οι “μάγισσες που χάθηκαν στο πλήθος” είναι οι προγιαγιάδες των σημερινών γυναικών, που μπορούν να εργάζονται και να έχουν όσες γνώσεις θέλουν.
Πιστεύω ότι τα στερεότυπα σπάνε όταν μιλάμε για αυτά και δεν κάνουμε πως δεν είναι εκεί, και όταν δημιουργούμε τις συνθήκες για να ανθήσουν νέοι κώδικες συμπεριφοράς. Αν δεν είχε φορέσει μια γυναίκα παντελόνι για πρώτη φορά, θα ήταν ακόμα ντροπή να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια ή να καπνίζουν. Ζω για την ημέρα που τα γυμνά στήθη όλων θα είναι αποδεκτά και που θα μπορούν να φορούν φούστες όσοι θέλουν. Τόσο κακό είναι πια; Είναι απλά ένα ύφασμα.
Αυτό που καταλαβαίνω από τις αντιδράσεις του κόσμου είναι ότι το τραγούδι αρέσει πάρα πολύ στις θηλυκότητες. Νιώθουν την ενδυνάμωση με την οποία ήθελα να τις στηρίξω. Είμαι πραγματικά χαρούμενος. Δεν είμαι γυναίκα, αρά η θέση μου στη συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών είναι συγκεκριμένη και ίσως περιορισμένη, εφόσον δεν έχω το βίωμα. Χαίρομαι όμως που μπορώ με τους στίχους μου να κάνω τα άλλα άτομα να νιώθουν ορατά και αποδεκτά».
Lionder - Δυο Χρόνια
