Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter

Η Άννα Μεντιέτα στοιχειώνει τη σύγχρονη τέχνη εδώ και τέσσερις δεκαετίες

0

Όταν το 2016 η Tate Modern επέκτεινε το κτίριό της και αφιέρωσε μια αίθουσα στα έργα της Άννα Μεντιέτα και του συζύγου της, επίσης καλλιτέχνη Καρλ Αντρέ, μια ομάδα φεμινιστριών που, όπως πολύς κόσμος, ποτέ δεν πίστεψε ότι ο θάνατός της οφειλόταν σε ατύχημα διαδήλωσε έξω από το μουσείο με πανό που έγραφαν «Έι, Tate, θέλουμε εκδίκηση: πού είναι η Άννα Μεντιέτα;».

H Μεντιέτα πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1985 στη Νέα Υόρκη, μετά από πτώση από τον 34ο όροφο όπου βρισκόταν το διαμέρισμά της, στην οδό 300 Mercer. Ζούσε εκεί με τον επί οκτώ μήνες σύζυγό της, τον μινιμαλιστή γλύπτη Καρλ Αντρέ, και υπάρχουν υποψίες ότι την έσπρωξε από το παράθυρο. Λίγο πριν από τον θάνατό της οι γείτονες άκουσαν το ζευγάρι να τσακώνεται έντονα και εκείνη να ουρλιάζει «όχι», ενώ όταν έφτασε η αστυνομία ο Αντρέ είχε γρατζουνιές σε όλο του το πρόσωπο. Στην ηχογραφημένη κλήση που παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ακουγόταν ο Αντρέ που κάλεσε την αστυνομία να λέει «η σύζυγός μου είναι καλλιτέχνης και εγώ είμαι καλλιτέχνης, και είχαμε μια διαφωνία, εκείνη πήγε στην κρεβατοκάμαρα, και εγώ την ακολούθησα, και εκείνη έπεσε από το παράθυρο». Κατά τη διάρκεια τριών ετών δικαστικής διαδικασίας, ο δικηγόρος του Αντρέ περιέγραψε τον θάνατο της Μεντιέτα ως πιθανό ατύχημα ή αυτοκτονία. Μετά από μια δίκη χωρίς ενόρκους, ο Αντρέ αθωώθηκε για φόνο δευτέρου βαθμού τον Φεβρουάριο του 1988.

Ως μετανάστρια, έφερε το τραύμα του ξεριζωμού από την πατρίδα της και της απώλειας που θα την άφηνε με ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητά της. Αυτά τα ερωτήματα θα αντηχούσαν στο έργο της, το οποίο εξερευνούσε θέματα που έθιγαν τα εθνικά, σεξουαλικά, ηθικά, θρησκευτικά και πολιτικά όρια.

Η αθώωσή του προκάλεσε αναταραχή στον κόσμο της τέχνης και τα επόμενα χρόνια έγιναν συμπόσια όπως το «Where Is Ana Mendieta?» στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ενώ το 2014, η φεμινιστική ομάδα No Wave Performance Task Force οργάνωσε μια διαμαρτυρία μπροστά από την αναδρομική έκθεση του Dia Art Foundation για τον Καρλ Αντρέ, εναποθέτοντας σωρούς από αίμα και έντερα ζώων και με τους διαδηλωτές να φορούν φόρμες που έγραφαν «I Wish Ana Mendieta Was Still Alive». Σε κάθε έκθεση του Αντρέ υπήρχαν διαμαρτυρίες με διαδηλωτές να ρίχνουν πάπρικα και ψεύτικο αίμα στην είσοδο των γκαλερί.

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Η Άννα Μεντιέτα. © The Estate of Ana Mendieta Collection, LLC. Courtesy Galerie Lelong & Co

Πρωτοπόρος και ανένταχτη, η Κουβανοαμερικανίδα Άνα Μεντιέτα γεννήθηκε το 1948 και ήταν καλλιτέχνης της performance, γλύπτρια, ζωγράφος και video artist. Έκανε τέχνη βίαιη, φεμινιστική και ωμή, ενσωματώνοντας ασυνήθιστα και φυσικά υλικά όπως αίμα, χώμα, νερό και φωτιά. Το καλλιτεχνικό της κύρος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ πλήρως κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της –ήταν 36 ετών όταν έπεσε από το παράθυρο–, αρκεί όμως ένα παράδειγμα για να κατανοήσουμε πόσο ασυνήθιστα προκλητικό ήταν το έργο της στην εποχή της.

Στην ταινία μικρού μήκους «Moffitt Building Piece» του 1973, η Μεντιέτα και η αδελφή της κατέγραψαν τις αντιδράσεις των αγνώστων που περνούσαν δίπλα από μια λίμνη με αίμα χοίρου που είχε χύσει έξω από το διαμέρισμά της. Κάποιοι κοιτούσαν επίμονα ενώ οι περισσότεροι απέφευγαν το αίμα που έβλεπαν. Τελικά κάποιος το ξέπλυνε από το πεζοδρόμιο. Για τη Μεντιέτα, η καταγραφή προσέφερε ένα πείραμα που προκαλούσε σκέψεις για την αδιαφορία των ανθρώπων απέναντι στη βία.

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Πλάνα από την ταινία μικρού μήκους "Moffitt Building Piece" του 1973.

Γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1948 στην Αβάνα σε μια πλούσια οικογένεια με εξέχουσα θέση στην πολιτική και την κοινωνία της χώρας. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και η μητέρα της, η Ρακέλ Οτί ντε Ρόχας, ήταν χημικός, ερευνήτρια και εγγονή του Κάρλος Μαρία ντε Ρόχας, ο οποίος ήταν διάσημος για τον ρόλο του στον πόλεμο κατά της Ισπανίας για την ανεξαρτησία της Κούβας. Το 1961, 12 ετών, στάλθηκε στις ΗΠΑ μαζί με την αδελφή της, μεταξύ των 14.000 παιδιών που μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ξεφύγουν από τη δικτατορία του Φιντέλ Κάστρο μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής μεταξύ καθολικών σχολείων. Οι δύο αδελφές πέρασαν τις πρώτες εβδομάδες τους σε καταυλισμούς προσφύγων και στη συνέχεια μετακινήθηκαν μεταξύ διαφόρων ιδρυμάτων και ανάδοχων οικογενειών σε όλη την Αϊόβα. Στο γυμνάσιο ανακάλυψε την αγάπη της για την τέχνη. Πήρε πτυχίο και μεταπτυχιακό στη ζωγραφική, ενώ στο κολέγιο η δουλειά της επικεντρώθηκε στο αίμα και τη βία κατά των γυναικών. Το ενδιαφέρον της για τον πνευματισμό, τη θρησκεία και τις πρωτόγονες τελετουργίες αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου όταν σπούδαζε κοντά στον Γερμανό καλλιτέχνη Χανς Μπρέντερ, ο οποίος έκανε βίντεο και performance art και ενθάρρυνε τους φοιτητές να κινούνται πέρα από τα καλλιτεχνικά όρια. Μετά το μεταπτυχιακό της, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη.

Ως μετανάστρια, έφερε το τραύμα του ξεριζωμού από την πατρίδα της και της απώλειας, που θα την άφηνε με ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητά της. Αυτά τα ερωτήματα θα αντηχούσαν στο έργο της, το οποίο εξερευνούσε θέματα που έθιγαν τα εθνικά, σεξουαλικά, ηθικά, θρησκευτικά και πολιτικά όρια. Προέτρεπε τους θεατές να αγνοήσουν το φύλο, τη φυλή ή άλλους καθοριστικούς κοινωνικούς παράγοντες και αντ' αυτού να συνδεθούν με την ανθρωπιά που μοιράζονται με τους άλλους.

Το 2004, σε μια αναδρομική έκθεση του έργου της ο κριτικός τέχνης Χόλαντ Κότερ έγραψε ότι η Μεντιέτα «χρησιμοποίησε καλά τον φόβο, μεταλλάσσοντας μια βαθιά αίσθηση ψυχολογικής και πολιτισμικής εκτόπισης σε μια εμπειρία συγχώνευσης με τον φυσικό κόσμο και την ιστορία του μέσω της τέχνης».

Το 1973, ενώ φοιτούσε στο κολέγιο, η Μεντιέτα έμαθε για τον βιασμό και τη δολοφονία της φοιτήτριας νοσηλευτικής Σάρα Αν Ότενς μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Η οργή της για το περιστατικό την οδήγησε να σκηνοθετήσει ένα από τα πιο συγκρουσιακά και βίαια έργα της, το «Rape Scene». Για το έργο που δημιούργησε μέσα στο διαμέρισμά της, καλύφθηκε με αίμα και δέθηκε σε ένα τραπέζι για να αναπαραστήσει τα επακόλουθα μιας βάναυσης σεξουαλικής επίθεσης. Προσκάλεσε το κοινό στη σκηνή του ψεύτικου εγκλήματος, όπου παρέμεινε σκυμμένη πάνω στο τραπέζι με το αίμα να στάζει και να λιμνάζει στα πόδια της, ενώ γύρω της συζητούσαν το περιστατικό. Φωτογραφίες αυτής της σκηνής εκτίθενται σε μουσεία σε όλο τον κόσμο. Στην εποχή της δεν ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν ότι η πρακτική της ανήκε στις «καλές τέχνες», ωστόσο δεν παρέλειπαν να σημειώσουν ότι πρόκειται για κάτι ευφυές, οδυνηρό και συναισθηματικό.

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο, 1976, “Silueta Series, Mexico”. The Estate of Ana Mendieta Collection.

Σε μια άλλη σειρά έργων της που ονομάζεται «Siluetas» επικεντρώθηκε σε γλυπτικές φιγούρες φτιαγμένες από υλικά όπως το γρασίδι, τα λουλούδια, τα κλαδιά και η λάσπη και ενσωμάτωσε θέματα όπως η δημιουργία, η πίστη και η γυναικεία φύση. Σε αυτήν τη σειρά που αποτελείται από 200 έργα τα οποία δούλεψε σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 υπάρχει το «Imagen de Yagul» με την ίδια να έχει ξαπλώσει γυμνή σε έναν παραμελημένο πέτρινο τάφο στο Μεξικό με στρατηγικά τοποθετημένα λευκά λουλούδια πάνω της, σαν να φύτρωναν από το σώμα της. «Είναι ένας τρόπος να διεκδικήσω τις ρίζες μου και να γίνω ένα με τη φύση. Αν και ο πολιτισμός στον οποίο ζω είναι μέρος του εαυτού μου, οι ρίζες μου και η πολιτιστική μου ταυτότητα είναι αποτέλεσμα της κουβανικής μου κληρονομιάς», έλεγε.

Όταν ξεκίνησε τη σειρά «Siluetas» τη δεκαετία του 1970, ήταν μία από τους πολλούς καλλιτέχνες που πειραματίζονταν με τα αναδυόμενα είδη της land art, της body art και της performance art. Οι ταινίες και οι φωτογραφίες της «Siluetas» βρίσκονται σε σχέση με τις φιγούρες που περιβάλλουν το σώμα της. Ήταν πιθανώς η πρώτη που συνδύασε αυτά τα είδη. Πρώτη χρησιμοποίησε αίμα, το 1972, όταν έκανε την παράσταση «Untitled (Death of a Chicken)», για την οποία στάθηκε γυμνή μπροστά σε έναν λευκό τοίχο κρατώντας ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο από τα πόδια του, καθώς το αίμα του πιτσιλούσε το γυμνό της σώμα.

Στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του '70 βρήκε μια κοινότητα συναδέλφων καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων και ο Αντρέ, ένας γλύπτης που, όπως και η ίδια, δούλευε συχνά με φυσικά υλικά. Τον παντρεύτηκε το 1985 και η σχέση τους ήταν θυελλώδης. Λίγους μήνες αργότερα, το νήμα της ζωής της κόπηκε.

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο,1978, “Silueta Series, Iowa”. Συλλογή Estate of Ana Mendieta .
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Imágen de Yágul, 1973, έγχρωμη φωτογραφία. © The Estate of Ana Mendieta Collection, LLC, Courtesy Galerie Lelong & Co.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Μεντιέτα δημιούργησε στην Κούβα, το Μεξικό, την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αντλώντας από θέματα όπως ο φεμινισμός, η βία, η ζωή, ο θάνατος, η ταυτότητα, ο τόπος και το ανήκειν.

Ένιωθε ότι ενώνοντας το σώμα της με τη γη μπορούσε να γίνει ξανά ολόκληρη: «Μέσα από τα γλυπτά μου με τη γη/σώμα, γίνομαι ένα με τη γη ... Γίνομαι προέκταση της φύσης και η φύση γίνεται προέκταση του σώματός μου. Αυτή η εμμονική πράξη της επαναβεβαίωσης των δεσμών μου με τη γη είναι στην πραγματικότητα η επαναδραστηριοποίηση αρχέγονων πεποιθήσεων σε μια πανταχού παρούσα θηλυκή δύναμη, η μεταγενέστερη εικόνα της ύπαρξης που περικλείεται μέσα στη μήτρα, είναι μια εκδήλωση της δίψας μου για ύπαρξη», έλεγε. «Η τέχνη μου είναι ο τρόπος με τον οποίο αποκαθιστώ τους δεσμούς που με ενώνουν με το σύμπαν. Είναι μια επιστροφή στη μητρική πηγή».

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Η Άννα Μεντιέτα με ξύλινο γλυπτό, 1984-1985. © The Estate of Ana Mendieta Collection, L.L.C..

Το 1978, η Μεντιέτα έγινε μέλος της γκαλερί Artists In Residence Inc (A.I.R. Gallery) στη Νέα Υόρκη, την πρώτη γκαλερί για γυναίκες που ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το εγχείρημα αυτό της έδωσε την ευκαιρία να δικτυωθεί με άλλες γυναίκες καλλιτέχνιδες που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του φεμινιστικού κινήματος της εποχής. Μετά από δύο χρόνια συμμετοχής στο A.I.R. κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο αμερικανικός φεμινισμός όπως είναι σήμερα είναι βασικά ένα κίνημα της λευκής μεσαίας τάξης» και προσπάθησε να αμφισβητήσει τα όρια αυτής της προοπτικής μέσω της τέχνης της.

Το σώμα της ήταν το υποκείμενο και το αντικείμενο του έργου. Το χρησιμοποίησε για να τονίσει τις κοινωνικές συνθήκες με τις οποίες το γυναικείο σώμα αποικίζεται ως αντικείμενο της ανδρικής επιθυμίας και ρημάζεται κάτω από την ανδρική επιθετικότητα. Με τη σωματική της παρουσία στο έργο της, το προηγουμένως αόρατο, ανώνυμο θύμα βιασμού απέκτησε ταυτότητα. Το κοινό αναγκάστηκε να αναλογιστεί την ευθύνη του – η ενσυναίσθησή του εκμαιεύτηκε και μεταφράστηκε σε χώρο συνειδητοποίησης στον οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η σεξουαλική βία.

Οι επόμενες γενιές των καλλιτεχνών της περφόρμανς χρωστούν πολλά στην Άνα Μεντιέτα που σήμερα θεωρείται από τις πιο επιδραστικές Κουβανοαμερικανίδες καλλιτέχνιδες της μεταπολεμικής εποχής, η οποία διερεύνησε επίμονα τη σημασία της ανθρώπινης φύσης. Το έργο της περιλαμβάνεται σε πολλές μεγάλες δημόσιες συλλογές, στο Μουσείο Solomon R. Guggenheim, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, στο Musée d'Art Moderne et Contemporain στη Γενεύη, στη Συλλογή Tate στο Λονδίνο και αλλού.

Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, “Bacayu (Esculturas Rupestres), (1981). Copyright the Estate of Ana Mendieta Collection, LLC. Courtesy Galerie Lelong & Co. Licensed by Artists Rights Society (ARS), New York
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο, 1973. Collection Walker Art Center, Minneapolis, T. B. Walker Acquisition Fund, 2011. © The Estate of Ana Mendieta Collection, L.L.C.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Blood and Feathers #2, 1974. Έγχρωμη φωτογραφία. © The Estate of Ana Mendieta Collection, LLC, Courtesy Galerie Lelong & Co.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, “La Venus Negra”, (1981). Copyright the Estate of Ana Mendieta Collection, LLC. Courtesy Galerie Lelong & Co. Licensed by Artists Rights Society (ARS), New York
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Itiba Cahubaba (Esculturas Rupestres), 1982. Συλλογή Ignacio C. Mendieta. © The Estate of Ana Mendieta Collection, L.L.C.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Tree of Life, 1976. Συλλογή Raquelín Mendieta Family Trust. The Estate of Ana Mendieta Collection.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1972. © The Estate of Ana Mendieta Collection, LLC, Courtesy Galerie Lelong & Co.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Anima, Silueta de Cohetes (Firework Piece) (still), 1976. Πλάνο από Super-8 colour ταινία. The Estate of Ana Mendieta Collection.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Alma, Silueta en Fuego (Soul, Silhouette on Fire) (still), 1975. Πλάνο από Super-8 colour ταινία. The Estate of Ana Mendieta Collection.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο, 1974. Συλλογή Igor DaCosta. © The Estate of Ana Mendieta Collection, L.L.C.
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, El Laberinto de Venus, 1985. Συλλογή Raquelín Mendieta Family Trust. © The Estate of Ana Mendieta Collection, L.L.C.. Courtesy Galerie Lelong, New York and Paris and Alison Jacques Gallery, London
Άννα Μεντιέτα Facebook Twitter
Ana Mendieta, Άτιτλο, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1972. © The Estate of Ana Mendieta Collection, LLC, Courtesy Galerie Lelong & Co.

Ana Mendieta au Jeu de Paume-Concorde, Paris

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πάουλα Ρέγκο: Μια φεμινίστρια και τα τολμηρά έργα της για τις αμβλώσεις στην Tate Britain

Εικαστικά / Πέθανε η Πάουλα Ρέγκο, η εικαστικός που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπουμε τις γυναίκες

Η βίαιη, άσεμνη, ωμή απεικόνιση των γυναικών στο έργο της έδειχνε τη φυσική και πραγματική θέση των γυναικών σε έναν κόσμο όπου συνήθως απεικονίζεται ο εξιδανικευμένος τύπος της, κυρίαρχος τόσο στο μυαλό όσο και στον τρόπο που την αποδίδουν οι άντρες καλλιτέχνες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρεμπέκα Σόλομον: Μια προραφαηλίτισσα ζωγράφος, η διαφορετικότητα στα έργα της και το άδοξο τέλος της

Εικαστικά / Ρεμπέκα Σόλομον: Η διαφορετικότητα στα έργα της προραφαηλίτισσας ζωγράφου

Ανεξάρτητη και φεμινίστρια, υπήρξε ενεργή στα κοινωνικά μεταρρυθμιστικά κινήματα της εποχής της και το 1859 συμμετείχε σε μια ομάδα τριάντα οκτώ γυναικών καλλιτεχνών που ζητούσαν από τη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών να ανοίξει τις σχολές της στις γυναίκες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η σπουδαία, ελληνικής καταγωγής Νοτιοαφρικανή Penny Siopis στο ΕΜΣΤ 

Εικαστικά / Penny Siopis: Το πολυδιάστατο έργο της ελληνικής καταγωγής Νοτιοαφρικανής καλλιτέχνιδας στο ΕΜΣΤ

Το απαρτχάιντ, η αποαποικιοποίηση, η μετανάστευση, η γυναικεία ματιά, η σεξουαλική βία και η υλικότητα στην τέχνη είναι μερικά από τα θέματα που επανέρχονται στο έργο της σημαντικής αυτής γυναίκας και καλλιτέχνιδας, η οποία παράλληλα ανακαλύπτει και αποκαλύπτει την ελληνική πλευρά της μέσα από την Ιστορία και την εξορία.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ύδρα: Οι νέες εκθέσεις - καθρέφτες της εποχής μας 

Εικαστικά / Ύδρα: Τέσσερις νέες εκθέσεις-καθρέφτες της εποχής μας

Οι εκθέσεις στην Ύδρα συνδυάζουν τις όψεις της σύγχρονης τέχνης με έργα που συνομιλούν με τον ψυχισμό και την κοινωνία, δημιουργώντας ένα απροσδόκητο μείγμα καλλιτεχνικών έργων με διαφορετικές καταγωγές και υπόβαθρα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Δάκης Ιωάννου

Εικαστικά / H λέξη που απεχθάνεται ο Δάκης Ιωάννου είναι το «support»

Ο ιδρυτής του ΔΕΣΤΕ και ένας από τους πιο σημαντικούς συλλέκτες παγκοσμίως είναι εκείνος που έκανε το νησί της Ύδρας hot spot για τους ανθρώπους της τέχνης. Και υπερηφανεύεται πως στα εγκαίνια των εκθέσεων συρρέει τόσο κόσμος έχοντας λάβει απλά ένα mail.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Αποστολή στη Σαντορίνη / H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Με έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών, η 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής εγκαινιάστηκε μέσα στο περίφημο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, κοντά σε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, το Ακρωτήρι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Εικαστικά / Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Το έργο της «RIG: untitled; blocks», με τα ανορθόδοξα υλικά και τη γλυπτική που δεν μοιάζει με τέτοια, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και τον Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Φίκος - Για το εκκλησάκι του Μυταρά

Guest Editors / «Το έφτιαξε όπως το ένιωσε εκείνη τη στιγμή»: Ο Φίκος γράφει για το κλείσιμο του παρεκκλησιού του Μυταρά

Το ιδανικό θα ήταν να έχουμε μια ζωντανή παράδοση στην οποία ο καλλιτέχνης εκφράζει (την κοινωνία του) και εκφράζεται. Δυστυχώς ξεμένουμε με δύο επιλογές: από τη μια ένα καλλιτεχνικό νεκροταφείο και από την άλλη ένα δυσλειτουργικό αλλά ζωντανό έργο.
ΦΙΚΟΣ
Η Tate Britain αποκαθιστά τις παραγνωρισμένες, λησμονημένες γυναίκες καλλιτέχνιδες με μια ιστορική έκθεση

Εικαστικά / Λησμονημένες γυναίκες καλλιτέχνιδες που έσπασαν τα όρια

Η Tate Britain αποκαθιστά τις παραγνωρισμένες Βρετανίδες καλλιτέχνιδες, με έργα από το 1520 μέχρι το 1920, σε μια ιστορική έκθεση αφιερωμένη σε εκείνες που ξεπέρασαν ανυπέρβλητα εμπόδια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα και λέει: «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»

Εικαστικά / «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»: Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα

Το έργο της Γκόλντιν «Sisters, Saints, Sibyls» καταπιάνεται με την ιστορία της μεγαλύτερης αδελφής της, της Μπάρμπαρα, ενός έξυπνου και ανυπότακτου παιδιού που στάλθηκε σε ορφανοτροφεία, αναμορφωτήρια και ψυχιατρικά ιδρύματα στην εφηβεία και αυτοκτόνησε το 1965, σε ηλικία μόλις 19 ετών.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Εικαστικά / Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Η εικαστικός Ίρις Τουλιάτου μάς συστήνει έναν χώρο με πλούσια ιστορία και μοναδικές συλλογές, συνδέοντας την επιστημονική γνώση με την καλλιτεχνική παρέμβαση και την αισθητηριακή εμπειρία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια συνάντηση με τον Jonathan Meese

Εικαστικά / Jonathan Meese: «Έχουμε αρχίσει να προτιμούμε να μην έχουμε ελευθερία»

Μια συνάντηση στην Αθήνα με τον Γερμανό ζωγράφο που επιστρέφει στα παραμύθια γιατί βρίσκει τον πραγματικό κόσμο «πολύ άσχημο», με αφορμή την τρίτη του έκθεση στην γκαλερί Bernier-Eliades.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

Η Εύα Μανιδάκη και ο Ανδρέας Λόλης συζητούν με τον Χρήστο Παρίδη για όλα όσα προηγήθηκαν της δημιουργίας των in situ εγκαταστάσεων που σχεδίασαν στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στη Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες που εξακολουθούν 60 χρόνια μετά

Εικαστικά / Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στην Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες 60 χρόνια μετά

Ένα νέο ντοκιμαντέρ εστιάζει στις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» βράβευση του αρχιερέα της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στην Μπιενάλε του 1964, με τη χορηγία της αμερικανικής κυβέρνησης.
THE LIFO TEAM
Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Εικαστικά / Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Η Lorenza Böttner (1959-1994) ήταν μια καλλιτέχνις που είχε έντονα βιωματική, σωματική σχέση με τη μεταμόρφωση. Μεταμόρφωσε μια ζωγραφική πρακτική σε εικαστική περφόρμανς που «βγήκε» στον δρόμο και έκανε τον δημόσιο χώρο θεατρική σκηνή για μια πολιτικοποιημένη σωματική διαφορετικότητα.
PAUL B. PRECIADO