Με τη Φαίη Μπέη κάναμε μαζί τα πρώτα μας δημοσιογραφικά βήματα στην εφημερίδα «Βραδυνή» και τη θυμάμαι πάντα για το ωραίο της στυλ. Χωρίς να κάνει τίποτα που να «φωνάζει», δημιουργούσε πάντα κάτι πολύ δικό της, μ’ έναν αριστοκρατικό αέρα κομψότητας. Τόσο στο εργένικο διαμέρισμά της στο Κολωνάκι όσο και στα επόμενα σπίτια της, έφτιαχνε κάτι μοναδικό, που δεν αντιγράφεται. Ένα πετυχημένο mix ‘n’ match αποτέλεσμα, πολύ ισορροπημένο. Θα έλεγα ότι είναι ταλέντο να δένεις έτσι ταιριαστά τα ετερόκλητα στοιχεία και να τα εναρμονίζεις με τρόπο καθόλου επιτηδευμένο.
Το σπίτι στο οποίο μένει τα τελευταία έξι χρόνια δεν το είχα δει, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα είχε τη σφραγίδα της. Μπαίνω και βγάζω επιφώνημα ενθουσιασμού. Είναι μια καλόγουστη μονοκατοικία λουσμένη στο φως, με ήσυχες λεπτομέρειες που ξεκουράζουν τόσο τα μάτια όσο και την ψυχή. Της λέω ότι είναι ένα πολύ ευχάριστο σπίτι που σε κρατάει και ότι εδώ έδωσε πράγματι τον καλύτερό της εαυτό. Γελάει και μου απαντάει με χιούμορ: «Είναι η ώριμη φάση της Φαίης».
«Πού το βρήκες αυτό το διαμαντάκι;» τη ρωτάω. Το βρήκε τυχαία σε μια αγγελία και το αγάπησε από το πρώτο κιόλας λεπτό. Ενώ δεν έδειχνε αρχικά όλες του τις αρετές, εκείνη κατάφερε να τις φανταστεί. «Ήταν αναμφίβολα ένα όμορφο σπίτι, αλλά ήταν κάπως κουρασμένο από τον χρόνο», θυμάται.
«Με ενδιαφέρει πάντα το mix ‘n’ match, αλλά και το παιχνίδι των ισορροπιών. Με γοητεύει η πατίνα του παλιού, αλλά όταν του δίνεις έναν αέρα ανανέωσης».
Θεωρεί εκλεκτή τύχη τη συνεργασία με τη φίλη της Άννα Σωτηριάδου, που είναι αρχιτέκτονας και interior designer. «Η Άννα δούλευε κυρίως στο Λονδίνο, αλλά στάθηκα τυχερή γιατί εξαιτίας του κορωνοϊού ήταν στην Ελλάδα, αφού είχαν σταματήσει τα πάντα στο Λονδίνο, και όταν αυθόρμητα της το πρότεινα, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη», λέει.
Το εντυπωσιακό, θυμάται, είναι ότι ενώ έγινε μια μεγάλη, ριζική ανακαίνιση και γκρεμίστηκαν τοίχοι, άλλαξαν πατώματα και έγιναν δύσκολες εργασίες, όλα ολοκληρώθηκαν μέσα σε εξήντα μόλις μέρες. «Με ακρίβεια και συνέπεια, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι», θυμάται και συνεχίζει: «Την άφησα ελεύθερη να κάνει αυτό που είχε φανταστεί. Ένα της έλεγα και δέκα καταλάβαινε. Έπαιξε, βέβαια, ρόλο το ότι είμαστε φίλες, οπότε ήξερε τα αισθητικά μου κριτήρια, αλλά νομίζω ότι χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης αυτές οι δουλειές δεν πάνε καλά».
Μου εξηγεί ότι ήρθε εδώ με ελάχιστα πράγματα από το προηγούμενο σπίτι, και έτσι ένιωσε πολύ πιο ανάλαφρη. «Είχα ανάγκη να γυρίσω κανονικά σελίδα». Τη ρωτάω για διάφορα έπιπλα και αντικείμενα που παρατηρώ. Οι ντουλάπες είναι του Μαυρίκη, οι μπερζέρες είναι από το σπίτι των γονιών της· τους άλλαξε μόνο ύφασμα και έβαλε ένα ύφασμα Fendi. Το μάτι μου πέφτει σε ένα συγκλονιστικό μαυρόασπρο ανάκλιντρο. Το είχε δει σε μια φωτογράφιση στο σπίτι της Μαρί-Σαντάλ στο «Vanity Fair» και είχε ξετρελαθεί. Η Άννα, που τη βοήθησε καθοριστικά και με το interior, όταν της έδειξε το ανάκλιντρο στη φωτογραφία, της είπε «άσ’ το πάνω μου» και της το έφτιαξε με ένα ύφασμα Hermes by Dadar. «Έγινε το ίδιο και καλύτερο», λέει και μου χαμογελά. Ένα ωραίο τραπεζάκι είναι της μαμάς της, παλιό, απ’ τον Βαράγκη, που το έβαψε όμως λευκό. Το εντυπωσιακό μανουάλι πάνω στο τραπέζι του σαλονιού είναι της Bipolar studio.
Η προσοχή μου πέφτει στο ωραίο, μαύρο μαρμάρινο τζάκι. «Πάντα έτσι ήταν;» ρωτάω. Μου δείχνει σε μια παλιά φωτογραφία πώς ήταν πριν και βλέπω ένα συμβατικό τζάκι επενδεδυμένο με ξύλο, άλλης εποχής. Ενθουσιάζομαι γιατί είναι εντυπωσιακή η αλλαγή. Το σπίτι έχει πολύ μάρμαρο, που όμως, παραδόξως, δίνει ζεστασιά. Η Φαίη το αγαπά ως υλικό, θεωρεί ότι έχει μια αρχοντιά. Μου δείχνει ένα ακόμα ωραίο τραπέζι από το πατρικό της, που και σε αυτό άλλαξε το μάρμαρο γιατί ήταν πράσινο και δεν της ταίριαζε.
«Με ενδιαφέρει πάντα το mix ‘n’ match, αλλά και το παιχνίδι των ισορροπιών. Με γοητεύει η πατίνα του παλιού, αλλά όταν του δίνεις έναν φρέσκο αέρα ανανέωσης», σχολιάζει. Τον καναπέ τον έφτιαξε σε συνεργασία με τη mexil, με διάφορες προσαρμογές και ύφασμα Loro Piana. «Δεν ήθελα να πάρω τίποτα έτοιμο. Τίποτα που να φωνάζει τι είναι και τίποτα που να είναι όμοιο με τόσα άλλα που έχω δει».
Μ’ αρέσει πολύ και η κουζίνα της. «Mα πόσο σικάτη είναι», παρατηρώ, σαν να πρόκειται για μια κοκέτα γυναίκα. Βρίσκω το μαύρο-άσπρο στο πάτωμα πάντα πολύ κομψό. Αγαπάει και η Φαίη την κουζίνα. Κάθεται συχνά στη γωνιά που έχει δημιουργήσει με το τραπέζι και τις καρέκλες στα χρώματα της καραμέλας και σε σχέδιο πάλι προσαρμοσμένο στις δικές τους ανάγκες. Το έργο με την Όντρεϊ Χέπμπορν είναι της Αμαλίας Σιδηροπούλου και ταίριαξε γάντι στην κουζίνα, γιατί δίνει έναν παιχνιδιάρικο χαρακτήρα. Το ωραίο μπλε χρώμα που έχει βάλει στα ντουλάπια το έψαχνε καιρό γιατί ήθελε αυτό το συγκεκριμένο μπλε και τίποτε άλλο.
Το βαρύ πυροβολικό της διακόσμησης είναι το μαρμάρινο τραπέζι στην τραπεζαρία, που ζυγίζει κάτι τόνους και το κουβάλησαν τριάντα πέντε άνθρωποι. «Δες πόσο βαρύ είναι», λέει. «Φαίνεται πιο βαρύ και απ’ την υδρόγειο», της λέω και γελάμε. Την αγαπάει αυτή την τραπεζαρία γιατί με ή χωρίς αφορμή μαζεύονται συχνά με φίλους. Η Φαίη λατρεύει και το art de la table και τη μαγειρική. Εκείνη μαγειρεύει και ο Νικόλας, ο σύζυγός της, ψήνει. Έτσι, δεν έχουν καλύτερο από το να μαζεύονται με φίλους να τρώνε και να πίνουν. «Αγαπώ και τα σερβίτσια», λέει η Φαίη. Έχει συλλέξει κάποια αριστουργηματικά που μου τα δείχνει με καμάρι και ξετρελαίνομαι.
Παρατηρώ τα ωραία ζωγραφισμένα βάζα που είναι σαν γλυπτά. Είναι της Βάσως Τρίγκα, που είναι η αγαπημένη της εικαστικός. Ένα άλλο ωραίο βάζο το κουβάλησε απ’ το Μαρόκο. «Σ’ αυτό το ταξίδι έσπασα το πόδι μου, έτσι είπα να φέρω πίσω κάτι που, αν και εύθραυστο, θα ερχόταν ακέραιο», αστειεύεται. Αγαπάει τα αντικείμενα απ’ τα ταξίδια της ή απ’ τα ταξίδια των γονιών της και μου δείχνει μερικά που έχουν για εκείνη ξεχωριστή σημασία.
Πιο πολύ από όλους τους χώρους του σπιτιού κάθεται στο γραφείο της. «Έλα να δεις», λέει και ανεβαίνουμε στον επάνω όροφο, με ένα ασανσέρ που έχει μια φανταστική Hermès ταπετσαρία. Το πάνω επίπεδο είναι cosy και αγαπησιάρικο. Θέλησε να χωρίσει τον μεγάλο χώρο σε τρεις διαφορετικούς, ώστε να υπάρχει και ένα καθιστικό δίπλα στην κρεβατοκάμαρα, με δικό του τζάκι, την τηλεόραση και τα γραφεία.
Πιο δίπλα είναι η γκαρνταρόμπα της. Τον χώρο που κοιμάται τον ήθελε λιτό, να είναι αποκλειστικά χώρος ξεκούρασης, χωρίς περιττές πληροφορίες. Της λέω ότι είναι το απόλυτα χουχουλιάρικο άβατο εδώ πάνω και συμφωνεί. «Να γιατί κάθομαι εδώ περισσότερο», λέει. Στο γραφείο ξεκινά τη μέρα της με τον καφέ της και την ωραία θέα από το παράθυρο, που είναι ανεμπόδιστη και βλέπει μεγάλο κομμάτι του λεκανοπεδίου. Στις σκάλες παρατηρώ ένα έργο της αγαπημένης της Ρομίνας Κυβέλου, που το έφτιαξε για τη Φαίη. Δυστυχώς η Ρομίνα έφυγε νωρίς απ’ τη ζωή.
Τα χρώματα στους τοίχους ήταν δική της επιλογή. Το μαύρο φαινόταν σκληρό, αλλά δεν το φοβήθηκε και της λέω ότι ταιριάζει στις καμάρες που έχει το σπίτι. Το «σπασμένο» άσπρο στους τοίχους ήταν επίσης επιλογή της Άννας, όπως και τα φώτα, που σχεδίασε την τοποθέτησή τους στο ταβάνι με τη λογική να δημιουργούν έναν νοητό λαβύρινθο που οδηγεί στην τραπεζαρία.
Τη ρωτάω αν είναι ένα σπίτι πάντα τακτικό. «Καμία σχέση, μ’ αρέσει να το ζω το σπίτι. Έχω άλλωστε δυο σκυλιά, αν μ’ ενδιέφερε να είναι όλα άθικτα, δεν θα είχα ζώα», δηλώνει. «Τι είναι για σένα το σπίτι;» «Θα σου πω ότι όλες μας τις χαρές και όλες μας τις γιορτές εδώ, στο σπίτι, θέλω να τις περνάμε. Άρα εδώ είναι το συναίσθημα, ο αυθορμητισμός και η αλήθεια μας. Το σπίτι είναι η οικογένειά μου», απαντάει αυθόρμητα.
Της ζητώ να θυμηθεί ευτυχισμένες στιγμές. Μου λέει ότι είναι πολλές, αλλά αν σταθείσε κάποια, θα πει το πιο απλό: «Με τον Νικόλα πολύ συχνά κάνουμε πάρτι οι δυο μας. Ανάβουμε το τζάκι, βάζουμε τις μουσικές, τα ποτά μας. Ξεκινάμε με κλασική μουσική και μετά αλλάζει το ρεπερτόριο. Τραγουδάμε και χορεύουμε μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα». Όταν δεν βγαίνουν τις Κυριακές το βράδυ, κάνουν το πάρτι τους.
Τη ρωτάω για την τέχνη, που είναι πανταχού παρούσα. «Η τέχνη είναι ζωτικής σημασίας», μου εξηγεί. Σε όλα τα σπίτια της θέλει τέχνη, λουλούδια, βιβλία. Σχολιάζω ότι είναι πολύ ωραίες οι συνθέσεις με τα φρέσκα λουλούδια και ότι οι ανεμώνες είναι το αγαπημένο μου λουλούδι. «Τα εύσημα πηγαίνουν στην Αντουανέτα Κουτσουράδη, που φτιάχνει τις πιο υπέροχες και εμπνευσμένες συνθέσεις», λέει.
Ένα ωραίο ινδονησιακό πορτρέτο είναι αγνώστου καλλιτέχνη. «Θα το πέταγε μια φίλη μου κανονικά στα σκουπίδια και της λέω “το δικό σου σκουπίδι είναι ο δικός μου θησαυρός”. Το έβαλα σε περίοπτη θέση. Τώρα, όταν το βλέπει, χαίρεται που δεν κατέληξε στα σκουπίδια», λέει. Ο «Εβραίος», ένα επιβλητικό έργο στο τζάκι, ήταν δώρο στον γάμο των γονιών της και έχει για εκείνη μεγάλη συναισθηματική αξία. Παρατηρώ διάφορα μικρότερα και μεγαλύτερα έργα του Τσαρούχη, και αυτά από το πατρικό της. Ένα χέρι που είναι σαν χέρι προσφοράς στην ανθρωπότητα είναι της Ράνιας Ράγκου, με την οποία ήταν συμμαθήτριες, ενώ το κόκκινο έργο στην τραπεζαρία είναι της Αγγελικής Αγγελίδη.
Ένα μεγάλο έργο που πιάνει σχεδόν όλο τον τοίχο είναι ένας πολύ παλιός πίνακας των αρχών του περασμένου αιώνα από το σπίτι της μαμάς της που τον αγαπά ιδιαίτερα, γιατί θυμάται να τον χαζεύει με δέος από μικρή.
Παρατηρώ ότι έχει μόνο περσίδες στα παράθυρα και καθόλου κουρτίνες. Της το λέω και σοβαρεύει. Μου αναφέρει το μανιφέστο της στη διακόσμηση: «Σιχαίνομαι τις κουρτίνες, τα καλώδια που φαίνονται και την τηλεόραση στο σαλόνι. Τα σπίτια πρέπει να φαίνονται και μέσα και έξω και να μπαίνει φως, φως, φως» δηλώνει και επαναλαμβάνει πολλές φορές τη λέξη «φως», που είναι για εκείνη το πρώτο ζητούμενο σε ένα σπίτι.
Καθόμαστε με τις ώρες γιατί, όπως λέω στον Πάρι, τον φωτογράφο, είναι σαν τρία σπίτια σε ένα. Η Φαίη λέει ότι η αυτονομία ήταν ζητούμενο γιατί η συμβίωση θέλει να μπορείς να βρίσκεις τον χώρο σου να αναπνέεις, χωρίς να είναι ο ένας πάνω στον άλλο.
Εντυπωσιακή είναι και η σοφίτα, όπου μένει η κόρη της, η Ελμίνα. Τώρα βέβαια σπουδάζει στο Παρίσι, αλλά αυτές τις μέρες είναι εδώ. «Έλα να βγεις κι εσύ μια φωτογραφία», την παρακαλάω και δεν μου χαλάει το χατίρι. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», της λέω καθώς ποζάρει.
Φεύγω απ’ το σπίτι της Φαίης και σκέφτομαι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει σε ένα σπίτι πίσω από τις κλειστές του πόρτες, αλλά σήμερα εδώ είδα αρμονία και ομορφιά. Μέχρι και οι τοίχοι έχουν ποτίσει με αγάπη. Μ’ αρέσει πλέον να σκέφτομαι τη Φαίη στο ιδιωτικό της πάρτι με τον Νικόλα, να γελάνε και να χορεύουν τις Κυριακές.
