Από το πατρικό μου στην Κυψέλη η Ακρόπολη φαινόταν σαν γραμματόσημο, κι αυτό μόνο αν τέντωνες υπερβολικά το κεφάλι σου, με κίνδυνο να πέσεις απ’ το μπαλκόνι στο κενό. Το σπίτι του Δημήτρη είναι ακριβώς το αντίθετο. Η Ακρόπολη μπαίνει στο σπίτι σαν να επεκτείνει τα όριά της και να ξεκινάει ο βράχος μέσα από το σπίτι του.
«Μα πού το βρήκες αυτό το σπίτι;» τον ρωτάω χωρίς εισαγωγές με το που αντικρίζω την προνομιακή θέα. Ήταν επιτακτική ανάγκη να βρει σπίτι και έψαχνε χωρίς αποτέλεσμα για έξι μήνες. Ένα βράδυ που δεν τον έπαιρνε ο ύπνος, είδε να ανεβάζει ένας μεσίτης την αγγελία ακριβώς στις 2 τα ξημερώματα.
Από το άγχος του δεν κοιμήθηκε όλη τη νύχτα γιατί ήθελε να είναι ο πρώτος που θα τηλεφωνούσε το πρωί. Θυμάται ότι η τιμή ήταν πολύ πάνω από το «ταβάνι» του budget του, αλλά ήθελε να το επισκεφτεί από μια εσωτερική παρόρμηση, για να έχει δει από κοντά ένα διαμέρισμα που φαινόταν πολλά υποσχόμενο. «Ήξερα ότι το πιο πιθανό ήταν να μην το αποκτήσω. Όμως σκέφτηκα ότι άξιζε να προσπαθήσω», λέει με ειλικρίνεια και σκέφτομαι ότι αν το άκουγε ο Chopra ή κάποιος άλλος new age δάσκαλος θα του έδινε συγχαρητήρια για την επιμονή που φέρνει την υλοποίηση.
«Είναι καταπληκτικό πόσες διαφορετικές εκδοχές του ουρανού μπορείς να δεις. Είναι κάθε φορά διαφορετική η ανατολή και η δύση. Μερικές φορές, έτσι όπως πέφτει η δύση πάνω στο Αστεροσκοπείο, κάνει κάτι ροζ χρώματα που μόνο ένας ποιητής μπορεί να περιγράψει. Είναι ένα σπίτι που σε κρατάει».
Με το που αντίκρισε τη θέα, ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Ακολούθησε ένα μικρό θρίλερ κάποιων ημερών με άλλους υποψήφιους ενοικιαστές που το διεκδικούσαν και έδιναν περισσότερα χρήματα. Όμως για κάποιον λόγο, επειδή ήταν ο πρώτος που το είδε και ο μεσίτης τον συμπάθησε, μετά και από κάτι ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής, του είπε: «Το σπίτι είναι δικό σου». Θυμάται ότι δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Μπήκε με τεράστιο ενθουσιασμό και λαχτάρα, σαν να είχε κερδίσει λαχείο. Τρία χρόνια μετά, δεν έχει σταματήσει να νιώθει ευγνωμοσύνη.
Άραγε, είχε στο μυαλό του πώς ήθελε να φτιάξει το σπίτι ή συμβουλεύτηκε κάποιον διακοσμητή; Ο Αντώνης Καλογρίδης είναι φίλος του και μοιραία η αισθητική του τον έχει επηρεάσει, καθώς και ο Νίκος Τσεπέτης. Θεωρεί ότι και οι δύο, ο καθένας με τον τρόπο του, έχουν αλλάξει το πώς βλέπει τα πράγματα και ανεβάζουν τον πήχη της αισθητικής του όλο και πιο ψηλά. Και ο Στέφανος Οικονόμου είχε τελικά δίκιο σε ό,τι του πρότεινε.
Τον ρωτάω για τα έπιπλα. Τα περισσότερα αντικείμενα και έπιπλα τα είχε από πριν, αλλά ήταν κλεισμένα σε μια αποθήκη δύο χρόνια. «Δούλευα στη Μύκονο και όταν επέστρεφα έμενα στο σπίτι ενός φίλου που ήταν στο εξωτερικό». Ήταν λίγο «vagabond» η ζωή του. Όταν μπήκε λοιπόν σε αυτό το σπίτι, είχε την προίκα του, όπως την αποκαλεί, από τα προηγούμενα σπίτια και ήταν μεγάλη η χαρά του που έβγαλε μέσα απ’ τις κούτες ξανά τα αγαπημένα του αντικείμενα, που σ’ αυτό το σπίτι έδειχναν ακόμα πιο όμορφα. Θα έλεγε ότι είναι σαν παλίμψηστο από πράγματα και έπιπλα που έχει κρατήσει από τα σπίτια στα οποία έζησε κατά καιρούς.
Έχει αλλάξει πολλά διαμερίσματα. Πρώτα στον Βύρωνα, μετά στον Λυκαβηττό και έπειτα για πολλά χρόνια στο Κολωνάκι. Σ’ αυτό το σπίτι, λέει, προστέθηκαν μόνο τα έπιπλα βεράντας από το Zaira Collection, που είναι οικογενειακή επιχείρηση, οπότε θεία και ξαδέλφη συχνά τον κακομαθαίνουν και έχει την τύχη να έχει πολλά πράγματα από δώρα τους. Η αισθητική, δηλώνει, χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι και δίπλα τους έμαθε να ξεχωρίζει το ωραίο. Μου δείχνει ένα καλόγουστο μαύρο τραπεζάκι. «Κι αυτό της εταιρείας τους είναι», λέει.
Ο καναπές είναι απ’ τη Fabbrica, το μπαούλο από το Interni, ο χαρταετός «Fuck you from the sky» από το Bruto studio, το όμορφο χαλί τής Miho Unexpected Things. «Και ο καθρέφτης;» ρωτάω καθώς βγάζω selfies στον σέξι καθρέφτη με το στόμα μισάνοιχτο. «Είναι της εταιρείας Seletti από μια σειρά που έκανε με καλλιτέχνες και την έλεγε “toilet paper”».
«Και οι κίονες;» ρωτάω. «Τους έκλεψες απ’ την Ακρόπολη;» Γελάει. «Τους έψαχνα και τους ήθελα για να δημιουργήσω μια κιτς πινελιά. Μου είχαν κολλήσει γιατί ήθελα να κάνω έναν αστείο διάλογο με την Ακρόπολη. Το σπουδαίο δίπλα στο ευτελές, όπως είναι και η ίδια η ζωή». Τους βρήκε στο Skroutz μόνο τριάντα ευρώ και είναι σαράντα κιλά ο καθένας. «Τους κουβάλησα ένα ολόκληρο τετράγωνο με έναν φίλο και επειδή είναι γύψινοι είχαμε γίνει χάλια, σαν να μας είχαν πασπαλίσει με αλεύρι», θυμάται.
Καθώς περνούσαν από την πλατεία της Αρχαίας Αγοράς έξω απ’ το σπίτι του δυο νεαροί αστυνομικοί τούς έκαναν πλάκα ότι έκλεβαν απροκάλυπτα μπροστά τους τα αρχαία. Με τα χίλια ζόρια ανέβασαν τους κίονες στον τρίτο όροφο γιατί το σπίτι δεν έχει ασανσέρ, αλλά χαλάλι, γιατί πέτυχε αυτό που ήθελε. Του λέω ότι μ’ αρέσει ο ναύτης του Τσαρούχη. «Σπίτι χωρίς ναύτη προκοπή δεν κάνει» μου απαντάει και γελάμε.
Παρατηρώ τους καθρέφτες. Μου λέει ότι έπαθε μια εμμονή με τους καθρέφτες-παράθυρα. Tον έναν τον έχει τοποθετήσει μελετημένα έτσι ώστε να καθρεφτίζει την Ακρόπολη και να τη βλέπουν όσοι κάθονται στον καναπέ και της έχουν γυρισμένη την πλάτη. «Θεωρώ άδικο να μην τη βλέπουν όλοι», λέει. Του λέω ότι έχει πετύχει δημοκρατικό μοίρασμα της θέας. Γελάμε.
Στην είσοδο προσέχω ένα μεγάλο έργο που μου εξηγεί πως το ήθελε πάρα πολύ και κόπιασε για να το βρει, γιατί είχε κυκλοφορήσει σε αριθμημένα αντίτυπα. Είναι το φουλάρι για τα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τον οίκο Ηermès και τον καλλιτέχνη Ηλία Καφούρο. «Τον Ηλία τον είχα ξεχωρίσει απ’ την Art Αthina. Είχα κολλήσει με το έργο του. Πραγματικά θυμάμαι ότι είχα καθίσει κολλημένος για ώρα και παρατηρούσα τις λεπτομέρειες. Έχει κάτι το λυτρωτικό το έργο του», παρατηρεί.
Αναρωτιέμαι πώς και επέλεξε τόσο μεγάλη τηλεόραση για το σαλόνι. «Ο Αντώνης Καλογρίδης επέμενε να είναι τόσο μεγάλη σε τόσο μικρό τοίχο. Είναι αστεία τόσο υπερβολική που είναι», λέει, αλλά του έχει χαρίσει απίστευτα ευχάριστες στιγμές γιατί είναι σαν πριβέ κινηματογράφος· έχει βάλει και τα ηχεία που ενισχύουν αυτή την αίσθηση. «Έχουμε κάνει βραδιές που βλέπουμε με φίλους Γιουροβίζιον και ταινίες και περνάμε τέλεια. Είναι ένα κοινωνικό σπίτι», σχολιάζει. Βρίσκει συνέχεια αφορμές να καλεί φίλους, να τρώνε και να πίνουν.
«Το σπίτι κάθε μέρα μοιάζει διαφορετικό», λέει ο Δημήτρης. «Είναι καταπληκτικό πόσες διαφορετικές εκδοχές του ουρανού μπορείς να δεις. Είναι κάθε φορά διαφορετική η ανατολή και η δύση. Μερικές φορές, έτσι όπως πέφτει η δύση πάνω στο Αστεροσκοπείο, κάνει κάτι ροζ χρώματα που μόνο ένας ποιητής μπορεί να περιγράψει. Είναι ένα σπίτι που σε κρατάει μέσα και μπορεί να σε “αποδραματοποιήσει” κιόλας».
Θυμάται τον πρώτο καιρό, επειδή δούλευε πολύ, το σπίτι το ζούσε ελάχιστα και το είχε καημό. Όμως μετά από έναν ζόρικο τραυματισμό που τον καθήλωσε το έζησε για τα καλά και όχι μόνο δεν τον έπνιξε αλλά ένιωσε ότι ήταν μέρος της ίασής του.
Παρατηρώ την κουζίνα και το μπάνιο, τον ρωτάω αν τα έφτιαξε εκείνος. Λέει ότι έτσι τα βρήκε, ήταν όμορφα και η ανακαίνισή τους ήταν προσεγμένη, όχι από αυτές τις προκάτ που κάνουν. «Άλλαξα λίγο τον φωτισμό, με ενδιαφέρει να μη γίνεται ενεργειακή σπατάλη. Ακούγομαι ίσως παράξενος, αλλά όλοι έχουμε ευθύνη για την κλιματική αλλαγή και πρέπει ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί», σχολιάζει.
Το μάτι μου πέφτει σε διάφορες λεπτομέρειες. Το κάλυμμα για το καλοριφέρ είναι ένα floral silk scarf Louis Vuitton. To μαρμάρινο τραπεζάκι είναι κι αυτό Zaira Collection. Οι μικροί πίνακες στο μπάνιο και στην κουζίνα είναι αφίσες του Ρόι Λίχτενσταϊν και του Γιοσιμότο Νάρα, ένα αγαλματίδιο είναι του Μπασκιά, όλα από το MoMΑ. Το όμορφο βάζο Paola Navone είναι από το Interni.
Το υπνοδωμάτιό του είναι πολύ cosy, δίνει την αίσθηση ξενοδοχείου, που πολύ μ’ αρέσει, με το κρεβάτι να είναι πολύ ψηλό και μ’ ένα τραπέζι-σκακιέρα απ’ το Interni και ένα όμορφο έργο του Thanassis Megkos στο προσκέφαλό του. «Σούπερ», του λέω, «και το δωμάτιό σου». Μου εκμυστηρεύεται ότι το έφτιαξε τελευταίο γιατί άραζε συνέχεια στον καναπέ και δεν του έκανε καρδιά να έρθει στο μέσα δωμάτιο.
Tον ρωτάω ποια νομίζει ότι είναι η μεγαλύτερη αρετή του σπιτιού. Μου λέει ότι είναι σίγουρα η ενέργεια που βγάζει η Ακρόπολη. «Γίνεται πολύς λόγος για την ενέργεια της Ακρόπολης και ότι κάτι ιερό έχει ο βράχος. Δεν είμαι απ’ αυτούς που ασχολούνται με ενέργειες και δοξασίες, αλλά πράγματι κάτι γίνεται και οτιδήποτε αρνητικό συμβεί στη ζωή μου είναι σαν το ίδιο το σπίτι να το εξωραΐζει. Όταν μπαίνω εδώ είναι σαν να κλείνομαι σε μια φούσκα και όλα είναι καλά», λέει.
Την ώρα που είμαι στην πόρτα, με προσκαλεί το καλοκαίρι για κοκτέιλ! Το σπίτι –άκουσον άκουσον– έχει και πισίνα, που είναι πενήντα πόντους, μια απλή πισίνα κήπου, αλλά βάζει αντλία νερού με χλώριο, κάνεις μπάνιο και βλέπεις την Ακρόπολη στο πιάτο. Μου δείχνει φωτογραφίες και μου πέφτει το σαγόνι. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά προσεύχομαι στον θεό της καλής τύχης να αξιωθώ κι εγώ κάποια στιγμή να βρω ένα τόσο προνομιακό σπίτι, κι ας χρειαστεί να μείνω νύχτες ολόκληρες ξάγρυπνη για να ψάχνω, όπως ο Δημήτρης, τις αγγελίες.
