ΣTO «ZERO DAY», την υψηλότερου βεληνεκούς παραγωγή του Netflix για το πρώτο τρίμηνο του 2025, οι ΗΠΑ γίνονται στόχος cyber τρομοκρατικής επίθεσης. Ένα ολιγόλεπτο πάγωμα των συστημάτων προκαλεί τον θάνατο τριών χιλιάδων ανθρώπων, τον τραυματισμό πολύ περισσότερων και τον περαιτέρω διχασμό των λαϊκών στρωμάτων. Ως αντίδραση, η Πρόεδρος των ΗΠΑ πείθει το Κογκρέσο να εγκρίνει τη δημιουργία έκτακτης επιτροπής απεριόριστων αστυνομικών και ανακριτικών εξουσιών με στόχο τη διαλεύκανση του εγκλήματος και τη σύλληψη των ενόχων. Για την ηγεσία του φορέα απευθύνεται σε πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ ευρείας αποδοχής και αποχωρήσαντα από το αξίωμα κατά την πρώτη του θητεία λόγω τραγικού γεγονότος, για το οποίο πληροφορούμαστε σε δεύτερο χρόνο.
Αυτό είναι το concept μιας μίνι σειράς έξι επεισοδίων που επιχειρεί να αφουγκραστεί το τεταμένο πολιτικό κλίμα της εποχής, με τις εμφυλιακών διαθέσεων φιλονικίες, τις θεωρίες συνωμοσίας, τα fake news και την προτίμηση υποψηφίων πρόθυμων να εξασκήσουν καταχρηστικά την εκτεταμένη εξουσία της προεδρίας από μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του εκλογικού σώματος. Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν το 2023 και, λόγω των απεργιών, ολοκληρώθηκαν μετά από μεγάλο διάλειμμα μεν, πολύ πριν από την επανεκλογή του Τραμπ δε. Ωστόσο, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν μοιάζει καθόλου συμπτωματική. Το ζήτημα, βέβαια, είναι αν όντως υπάρχουν καταστάσεις με τις οποίες ομοιάζουν τα γεγονότα της σειράς.
Ο Ντε Νίρο είναι η συναισθηματική και η νοηματική σπονδυλική στήλη της σειράς, φέρνει τη στιβαρότητα και την προσήλωση σε ένα σενάριο που κινείται διαρκώς όπου φυσάει ο άνεμος.
Θα περάσουμε σε αυτό άμεσα, αφού πρώτα επισημάνουμε όσα κάνει σωστά η σειρά. Ο αφηγηματικός ρυθμός της είναι αδυσώπητος, πάντα στο πλαίσιο ενός πολιτικού θρίλερ, που δεν μπορεί να έχει το tempo μιας ταινίας δράσης. Οι σεναριογράφοι γνωρίζουν πώς να κρατήσουν το κοινό τους στην τσίτα, με διαρκείς σεναριακούς ελιγμούς και ανατροπές. Είναι μια σειρά φτιαγμένη για να καταναλωθεί μονορούφι και, χάρη στον ρυθμό της και σε κάτι ακόμα που θα αναφέρουμε παρακάτω, το πετυχαίνει – ο υπογράφων την ξεκίνησε στις 11 το βράδυ και κοιμήθηκε 6 παρά το πρωί. Έλα, όμως, που η ίντριγκα είναι υπερφορτωμένη στο τετράγωνο, ενδεχομένως και στον κύβο. Νιώθεις πως όποια ιδέα έπεσε στο writers’ room ενσωματώθηκε στο σενάριο. Κι έπειτα, το ίδιο το είδος και, πολύ περισσότερο, η συγκεκριμένη δημιουργία, που επιθυμεί τον άμεσο συσχετισμό της με τις σημερινές ΗΠΑ, απαιτούν μεγαλύτερη επαφή με την πραγματικότητα, τουλάχιστον ως προς το σκέλος της διαδικασίας. Όταν, για παράδειγμα, βάζεις τον Πρόεδρο να αναλαμβάνει αυτοπροσώπως τη νομικά συζητήσιμη ανάκριση των κρατουμένων, χαϊδολογάς μεν τον προσωποκεντρισμό του αμερικανικού κοινού και την προσδοκία του για hands-οn άσκηση της εξουσίας, αλλά πετάς τον ρεαλισμό από το παράθυρο και, ταυτόχρονα, υπονομεύεις το μήνυμα που θέλεις να περάσεις –και η σειρά θέλει να περάσει τέτοιο– και μάλιστα όχι για να εξυπηρετήσεις μια διαλεκτική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά για να πετύχεις ακόμα μια μικροανατροπή και για να εκμεταλλευτείς την ικανότητα του Ντε Νίρο να κοινωνήσει την απειλή δωρικά.
Στο πρόσωπο του τελευταίου βρίσκει το δεύτερό του ατού το «Zero Day». Ο Ντε Νίρο είναι η συναισθηματική και η νοηματική σπονδυλική στήλη της σειράς, φέρνει τη στιβαρότητα και την προσήλωση σε ένα σενάριο που κινείται διαρκώς όπου φυσάει ο άνεμος. Είναι το έρμα σε μια οριακά ανερμάτιστη δημιουργία. Ομολογώ πως, καθώς προχωρούσε το πρώτο επεισόδιο, μου φάνηκε λίγο γερασμένος, σαν να βρίσκεται αλλού και να μην είναι 100% παρών, μέχρι να έρθει το φινάλε του επεισοδίου και να καταπιώ τη γλώσσα μου. Αυτός ο σπουδαίος ηθοποιός, που μόνο όταν το απαιτούν η σκηνή και το γενικότερο σκηνοθετικό όραμα θα κάνει πιο προφανή όσα σπουδαία φέρνει στο τραπέζι, ήταν για ακόμα μια φορά απολύτως προσηλωμένος στην κατάσταση του χαρακτήρα, αλλά την υποδήλωνε, τόσο όσο θα μπορούσε να επηρεάζει τη συμπεριφορά του. Δεν είχα ακόμα την πληροφορία, βιάστηκα να κρίνω και την πάτησα σαν πρωτάρης.
Χάρη στον Ντε Νίρο, μια ακουσίως ασόβαρη σειρά που πραγματεύεται σοβαρά ζητήματα ανακτά μέρος από την επιδιωχθείσα σοβαρότητά της. Και είναι κρίμα που η κατασκευαστική λογική της ταινίας τσακίζει διά του μοντάζ το μίνι ερμηνευτικό του ρεσιτάλ στο φινάλε, όταν καλείται να πάρει μια απόφαση και φροντίζει να δεις την εσωτερική διεργασία, να διαβάσεις τη συλλογιστική του πορεία – σκεφτείτε κάτι αντίστοιχο με τη σκηνή στο αυτοκίνητο στο «Heat». Και πρόκειται για σημαντική σκηνή. Οι δημιουργοί επικαλούνται έναν ιδεαλισμό αλά Κάπρα και η επικριτική αμερικανοφροσύνη του εγχειρήματος δίνει τη θέση της στην ανάδειξη του δέοντος, ορίζοντας την αλήθεια και την αποκάλυψή της, παρά το όποιο εκλογικό και πολιτικό κόστος, σε θεμελιώδη λίθο της δημοκρατικότητας και υποδεικνύοντας στην ηγεσία τον ορθό δρόμο. Ασφαλώς, πρόκειται για θέση και στάση απευθυνόμενη εντός και εκτός των ορίων της αμερικανικής έννομης τάξης. Ενδόμυχα εύχεσαι, έστω και την ύστατη ώρα, να λειτουργούσε παραδειγματικά και στα μέρη μας.
Το «Zero Day» είναι διαθέσιμο στην πλατφόρμα του Netflix.
