«Παίζεται χόκεϊ επί πάγου στην Ελλάδα καλοκαιριάτικα;». Αυτή ήταν η αντίδραση όσων είπαμε πως πρόκειται να κάνουμε αφιέρωμα σ' αυτό το χειμερινό άθλημα.

 

Ελαιώνας, 11 το πρωί. Η ζέστη των πρώτων καλοκαιρινών καυσώνων έχει κάνει την εμφάνισή της. Λίγα μέτρα μακριά, το παγοδρόμιο Ice n Skate συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του. Είμαστε εδώ για να παρακολουθήσουμε από κοντά την προπόνηση της παιδικής ομάδας χόκεϊ επί πάγου.

 

Μόλις μπαίνουμε, οι παίκτες έχουν βάλει ήδη τα παγοπέδιλά τους και κάνουν τις πρώτες στροφές στο παγοδρόμιο. Αυτή τη στιγμή, η θερμοκρασία στο τερέν αγγίζει τους μηδέν βαθμούς. Η αρχική αίσθηση δροσιάς, όμως, δε θα κρατήσει για πολύ.

 

Το όνομα της ομάδας που διοργανώνει τις προπονήσεις είναι «Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι». Είναι μερικά από τα λίγα σωματεία που λειτουργούν ακόμη και κρατούν ζωντανό το άθλημα στην Ελλάδα.

 

Πλέον δεν υπάρχει κεντρικό πανελλήνιο πρωτάθλημα, αλλά αγώνες και τουρνουά συνεχίζουν να γίνονται κανονικά. Κι όλα αυτά σε μικρά ιδιωτικά παγοδρομία, τα οποία τις υπόλοιπες ώρες χρησιμοποιούνται για πατινάζ

Το χόκεϊ επί πάγου μετρά στη χώρα, ωστόσο, πάνω από είκοσι χρόνια ιστορίας. Όλα ξεκίνησαν από μετανάστες και Έλληνες της διασποράς, οι οποίοι επέστρεψαν από χώρες του εξωτερικού, όπως ο Καναδάς και η Τσεχία, όπου το άθλημα χαίρει μεγάλης αναγνώρισης, και έκαναν τους πρώτους αγώνες.

 

Για μερικά χρόνια διοργανώθηκε και πανελλήνιο πρωτάθλημα. Είχε δημιουργηθεί εθνική ομάδα η οποία κατέκτησε μέχρι και παγκόσμια μετάλλια.

 

Το 2008 η Εθνική Ελλάδος, χωρίς να το γνωρίζει σχεδόν κανένας, πηγαίνει στο Λουξεμβούργο, συμμετέχει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας και τελικά φέρνει πίσω το ασημένιο μετάλλιο. Ο προπονητής της παιδικής ομάδας των «Ιπτάμενων Παγοδρόμων» σήμερα, Σπύρος Πλούτσης, ήταν ο βασικός τερματοφύλακας εκείνης της φουρνιάς.

 

Οι διακρίσεις, όμως, δε συνεχίστηκαν μετά τα τέλη του 2000, με το χόκεϊ ουσιαστικά να «μπαίνει στον πάγο». Σύμφωνα με τον κ. Πλουτσή, η κύρια αιτία καθίζησης του αθλήματος στη χώρα, έχει να κάνει με το γεγονός πως ποτέ δε δημιουργήθηκε στην Ελλάδα παγοδρόμιο ολυμπιακών διαστάσεων, ώστε εκεί να φιλοξενηθούν επίσημοι διεθνείς αγώνες χόκεϊ.

 

Στην προπόνηση μπορεί να δει κανείς μικρά παιδιά 6 και 7 χρονών που ίσα ίσα έχουν μάθει να περπατάνε πάνω στον πάγο, μέχρι 17χρονους σχεδόν ενήλικες που προορίζονται για να παίξουν στις ανδρικές ομάδες
Στην προπόνηση μπορεί να δει κανείς μικρά παιδιά 6 και 7 χρονών που ίσα ίσα έχουν μάθει να περπατάνε πάνω στον πάγο, μέχρι 17χρονους σχεδόν ενήλικες που προορίζονται για να παίξουν στις ανδρικές ομάδες

 

Πλέον δεν υπάρχει κεντρικό πανελλήνιο πρωτάθλημα, αλλά αγώνες και τουρνουά συνεχίζουν να γίνονται κανονικά. Κι όλα αυτά σε μικρά ιδιωτικά παγοδρομία, τα οποία τις υπόλοιπες ώρες χρησιμοποιούνται για πατινάζ.

 

«Μπορεί το άθλημα να προσπαθεί ακόμα να καθιερωθεί στη χώρα, ωστόσο, υπάρχουν παιδιά που έρχονται μόνο και μόνο για να μάθουν χόκεϊ επί πάγου» προσθέτει ο ίδιος.

 

Σήμερα στην προπόνηση μπορεί να δει κανείς μικρά παιδιά 6 και 7 χρονών που ίσα ίσα έχουν μάθει να περπατάνε πάνω στον πάγο, μέχρι 17χρονους σχεδόν ενήλικες που προορίζονται για να παίξουν στις ανδρικές ομάδες.

 

Μερικά δεν μιλούν καν ελληνικά. Όπως μαθαίνουμε είναι παιδιά μεταναστών από τη Σλοβακία και τον Καναδά. Έχουν 'ρθει στην Ελλάδα και δεν ήθελαν να σταματήσουν το χόκεϊ.

 

«Μπορεί να φαίνεται σκληρό άθλημα αλλά δεν είναι. Όλα τα παιδιά φορούν εξοπλισμό σε όλο τους το σώμα για να μπουν μέσα» λέει ο προπονητής Σπύρος Πλούτσης. Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO
«Μπορεί να φαίνεται σκληρό άθλημα αλλά δεν είναι. Όλα τα παιδιά φορούν εξοπλισμό σε όλο τους το σώμα για να μπουν μέσα» λέει ο προπονητής Σπύρος Πλούτσης. Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO

 

Σ' ένα πρόσφατο, μάλιστα, τουρνουά χόκεϊ επί πάγου που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, νικήτρια ήταν η ομάδα «Vikings», αποτελούμενη από Σουηδούς μετανάστες και φοιτητές που έπαιζαν από μικροί στην πατρίδα τους.

 

Δεν είναι όμως λίγα και τα ελληνόπουλα. Μιλώντας με τους γονείς τους, οι οποίοι τα κοιτούν πίσω από το προστατευτικό τζάμι, καταλαβαίνουμε πως οι περισσότεροι εξ αυτών δεν γνώριζαν το άθλημα μέχρι τουλάχιστον να ξεκινήσουν οι γιοι τους.

 

Τα πιο πολλά από αυτά μεταπήδησαν στο άθλημα από το πατινάζ. Όλα τους ξεκίνησαν με ποδόσφαιρο και μπάσκετ αλλά τους κέρδισε στο τέλος ο πάγος.

 

«Ξέρεις δεν είναι λίγο κυριακάτικα τα παιδιά μ' αυτή τη ζέστη να αφήνουν τα μπάνια και να έρχονται να βάζουν όλο αυτόν το εξοπλισμό για να παίξουν στο πάγο» παραδέχεται αστειευόμενος ο προπονητής Σπύρος Πλούτσης.

 

Μετά τις αρχικές διατάσεις και ασκήσεις με το μπαστούνι, έχει φτάσει η ώρα να ξεκινήσει το οικογενειακό διπλό. Ο ήχος από τα σπρωξίματα των αθλητών πάνω στα προστατευτικά καλύμματα είναι εκκωφαντικός.

 

Ο προπονητής της παιδικής ομάδας των Ιπτάμενων Παγοδρόμων, Σπύρος Πλούτσης. Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO
Ο προπονητής της παιδικής ομάδας των Ιπτάμενων Παγοδρόμων, Σπύρος Πλούτσης. Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO

 

«Μπορεί να φαίνεται σκληρό άθλημα αλλά δεν είναι. Όλα τα παιδιά φορούν εξοπλισμό σε όλο τους το σώμα για να μπουν μέσα» παραδέχεται ο ίδιος. «Είναι πιο εύκολο να χτυπήσεις όσο κάνεις απλά πατινάζ παρά στο χόκεϊ».

 

Οι προπονήσεις θα τελειώσουν τέλη Ιούνη και θα ξεκινήσουν πάλι τέλη Αυγούστου. Η προετοιμασία θα αρχίσει με ταξίδι στην Τσεχία. Είκοσι παιδιά μαζί με τις οικογένειές τους θα φύγουν από την Ελλάδα για να προπονηθούν και να δουν από κοντά χόκεϊ επί πάγου σε μια χώρα που το επίπεδο είναι αρκετά υψηλό.

 

Δύο ώρες στο παγοδρόμιο και η δροσιά έχει μετατραπεί σε κρύο. «Ήρθες κι συ με κοντομάνικο. Έπρεπε να 'σαι προετοιμασμένος» μου λέει γελώντας ένας υπάλληλος του χώρου, ο οποίος όλη την ώρα της προπόνησης φορούσε ζακέτα.

 

Η προπόνηση τελειώνει. Ψάχνουμε να βρούμε την πόρτα μήπως και οι 35 βαθμοί έξω απαλύνουν λίγο την αίσθηση του κρύου. Το κάνουν. Μόνο για μερικά δευτερόλεπτα όμως.

 

Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO
Φωτο: Άκης Κατσούδας/LIFO