Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Βαβέλ: ένα περιοδικό θρύλος για τα κόμιξ (και όχι μόνο)

Aπό εδώ ξεκίνησαν όλα. Ένα κείμενο- φόρος τιμής στο περιοδικό με την τεράστια επιρροή στα 80's

Kάθε φορά, που η Βαβέλ αναφέρεται κάπου, ή βλέπω ένα παλιό της εξώφυλλο στο ίντερνετ, συνειδητοποιώ την ιστορία που έχει γράψει. Δυσανάλογα επιδραστική, αν σκεφτείς ότι πρόκειται για ένα περιοδικό κόμικς. Βέβαια, τότε, στα μακρινά και ξεφτισμένα έιτις, το κόμιξ ήταν ο πολιορκητικός κριός των νέων πραγμάτων. Απελευθερωτικό, λαϊκό, τολμηρό και πολιτικό με έναν αλλιώτικο τρόπο. Στην Ελλάδα όμως ήταν κάτι ακόμα: έγινε ο πόλος έλξης των νέων παιδιών που ψαχνόντουσαν γενικώς και στο γερασμένο κόσμο των media εκείνης της εποχής δεν έβρισκαν καμία αντιστοιχία. Ακόμα κι εκείνοι που δεν κοβόντουσαν για τα κόμικς πήγαιναν στη Βαβέλ, έτσι όπως πας στην πηγή: να διαβάσουν τα μόνα κείμενα που μίλαγαν τη γλώσσα τους, να γίνουν μέρος μιας νέας ηθικής στάσης απέναντι στην κοινωνία που δεν είχε σκυφτό κεφάλι, αλλά ούτε και τον αρτηριοσκληρωτισμό της Αριστεράς.

 

Αυτό οφειλόταν βασικά σε δύο πρόσωπα καλής στόφας: τη Νίκη Τζουδα και τον υπέροχο, ντροπαλό Γιώργο Σιούνα. Ελάχιστοι επέδειξαν μέσα στα χρόνια ακεραιότητα σαν τη δική τους και τέτοια αρχοντική απόσταση από το αρπακτικό ήθος που εξωθεί αγχωτικά τους «πρίγκιπες του αντεργκράουντ» να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν μέχρι να γίνει κρέας η μούρη τους. Η Βαβέλ δεν ήθελε να μεγαλώσει. Μάλλον δεν ήθελε να μεγαλώσει με τους γνωστούς τρόπους της πιάτσας. Ανέκαθεν τη διέπνεε ένας ρομαντικός αέρας και εκείνο το άραγμα που χαρακτηρίζει τους ήσυχους ανθρώπους που τα 'χουν καλά με τον εαυτό τους. Άλλωστε, πάντα ήταν μέσα στα καλύτερα. Με τους καλύτερους. Κι ακόμα και σήμερα μπορεί και συγκεντρώνει στο φεστιβάλ της τα καλύτερα παιδιά της πόλης. Δεν το λέω ως σχήμα λόγου. Ο πυρήνας των φαν της Βαβέλ είναι ένας από τους καλύτερους.

 

Στα μακρινά και ξεφτισμένα έιτις, το κόμιξ ήταν ο πολιορκητικός κριός των νέων πραγμάτων. Απελευθερωτικό, λαϊκό, τολμηρό και πολιτικό με έναν αλλιώτικο τρόπο. Στην Ελλάδα όμως ήταν κάτι ακόμα: έγινε ο πόλος έλξης των νέων παιδιών που ψαχνόντουσαν γενικώς και στο γερασμένο κόσμο των media εκείνης της εποχής δεν έβρισκαν καμία αντιστοιχία.

 

Δεν νοσταλγώ εκείνη την εποχή, διότι τώρα ζω καλύτερα. Μου λείπει όμως εκείνη η εφίδρωση που ήταν μαζί περιέργεια και λαχτάρα συμμετοχής όταν έπιανα το νέο τεύχος της Βαβέλ στα χέρια μου. Δημοσίευε τα τέλεια κόμικς του ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο Νένες ήταν απογειωτικός, ο Κούλας είχε αφηνιάσει μέσα στον πειραματισμό του γουορχολικού ποπ. Ηταν ένα πανηγύρι από ερεθίσματα που απλώς κανένας άλλος δεν έδινε τότε, μέχρι που ήρθε το Κλικ και ανέλαβε τη νέα εποχή εργολαβία. Επιτυχώς, δυστυχώς!

 

 
 

 

Ομολογώ πως σήμερα δεν υπάρχουν περιοδικά ή εφημερίδες που επαναλαμβάνουν εκείνο το πράγμα. Ούτε μπορεί να επαναληφθεί. Τα νέα παιδιά δεν είναι διψασμένα και ζόρικα όπως παλιά: φτιάχνουν πια online τις κοινότητές τους, ξέρουν τα νέα πράγματα εν τη ψηφιακή γενέσει τους και τα media που διαβάζουν πάσχουν λίγο-πολύ από ένα είδος αυτάρεσκου αυτισμού.

 

Η Βαβέλ αντέχει όλα αυτά τα χρόνια (με ζόρια) διότι ποτέ δεν μας ξενέρωσε. Είναι ο τίμιος μαλάκας της παρέας, που διάλεξε τη μικρή ευτυχία από τη μεγάλη αρπακτικότητα. Όλη η πόλη σκέφτεται τη Βαβέλ με τρυφερότητα, ως κάτι ακέραιο και έντιμο, που δεν την πρόδωσε όλα αυτά τα χρόνια.

 

Γιώργο, Νίκη, Σταύρο, Παυλίνα (αγαπημένη ξενύχτισσα του λέτερινγκ), ανάμεσα σε γάτες, μυθικές πόλεις του Μπιλάλ, ρεμάλια του Reiser, υπεράνθρωπους του Τορνατόρε, κουμπιά του Μανάρα, φοξ τροτ στην άμμο του Λουστάλ, «Αεροπλανάκια», στίχους του Μπωντλαίρ πάνω από δυστοπικές μητροπόλεις, φιλιά, γυμνές γυναίκες με μεγάλα καπούλια και τα λεπτά, θανατόληπτα χάικου του Copi (που ήταν ο αγαπημένος μου), σας ευχαριστώ απ' την καρδιά μου για όλα όσα μου δώσατε. Εσείς είσαστε οι αληθινοί υπουργοί Πολιτισμού της γενιάς μου. Chapeau!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ευχαριστούμε τη Νίκη Τζούδα για την παραχώρηση των εξωφύλλων. Πρώτη δημοσίευση κειμένου: Ελευθεροτυπία 2006

Εκδότης της LIFO και του LIFO.gr. Bασικές δουλειές: Τέταρτο του Χατζιδάκι, Ελευθεροτυπία. Περιοδικά που δημιούργησε: 01, (symbol). Βιβλία που εξέδωσε: Μοναξιές, Αντίο Παλιέ Κόσμε, Στον παλιό καταρράκτη. Το 2019 κυκλοφόρησε το «Ας φυσά τώρα» (https://www.lifoshop.gr/product/as-fysa-tora/).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η Νίκη Τζούδα, η θρυλική συνεκδόκτρια της Βαβέλ, αυτοβιογραφείται
Μια από τις σπάνιες και σίγουρα πιο εξομολογητικές συνεντεύξεις της αθόρυβης κυρίας που δημιούργησε το πιο ανοιχτόμυαλο περιοδικό των ΄80s
Ποιος είναι ο Κωστάκης Ανάν;
Ο Άρης Δημοκίδης στα ίχνη του ανώνυμου (και άφαντου) συγγραφέα που ξεπουλάει, αλλά δεν εμφανίζεται ούτε καν στις παρουσιάσεις των βιβλίων του.
Η Μάνη μου. Του Σταύρου Κούλα
.
Νίκη Τζουδα - Εκδότρια του περιοδικού «mov».
Copi: κανείς δεν του ξανάμοιασε ποτέ!
Ο Χρήστος Παρίδης μας συστήνει έναν σπουδαίο, αλλά σχετικά άγνωστο στην Ελλάδα άνθρωπο του θεάτρου, των τεχνών και του ακτιβισμού.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 15 διαφορετικά περιοδικά που κυκλοφόρησαν επί δικτατορίας
Οι «άλλες» φωνές στην πολιτική, την Τέχνη και τα γράμματα
Η αληθινή ιστορία του ΠΑΛΙ και τα πνευματικά μαλλιοτραβήγματα των ελλήνων υπερρεαλιστών
Πουλικάκος, Νάνος Βαλαωρίτης, Κουτρουμπούσης και λοιποί -υπό το ανελέητο μάτι του συγγραφέα του Τρίτου Στεφανιού σε ένα μάλλον άγνωστο κείμενό του.
Η θλιβερή «φιλία» των Ελλήνων δημοσιογράφων με την Εξουσία
Μια παλιά, νοσηρή ιστορία που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική.
Στο παλιό σπίτι της εφημερίδας «Εστία»
Στην Ανθίμου Γαζή 7, το 1992
Γιατί ο  δισεκατομμυριούχος Μαρκ Μπένιοφ αγόρασε το ΤΙΜΕ;
Ιδού τι απαντά στους New York Times, ενώ απολαμβάνει το μασάζ του...
Δημήτρης Γκιώνης: «Στη δημοσιογραφία πρέπει να είσαι πάντα μαθητής και δίκαιος άνθρωπος»
Ένας πρύτανης του πολιτιστικού ρεπορτάζ, που άφησε τη σφραγίδα του την Ελευθεροτυπία, καταθέτει τις πεποιθήσεις και τις ωραίες στιγμές της συναρπαστικής του καριέρας
Ο αφανής ήρωας πίσω από τα διάσημα εξώφυλλα του Andy Warhol για το Interview
Ένα νέο λεύκωμα τιμά τη δουλειά του Richard Bernstein που επί δεκαετίες αποδίδεται λανθασμένα στον ίδιο τον Warhol
Υπάρχουν 40.000 έλληνες εκατομμυριούχοι. Ε, ας υπάρχει και Vogue Hellas.
Λίγους μήνες πριν από το ανοιξιάτικο επαναλανσάρισμα της κορυφαίας έκδοσης μόδας στην Ελλάδα μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη νέα αρχισυντάκτρια, αλλά και για την πραγματική δύναμη της ελληνικής αγοράς
Ραδιοτηλεόραση, το ψωραλέο free press που πληρώνεις χωρίς να σε ρωτήσουν
Τέτοια βλακώδης, ζημιογόνα έκδοση τερματίζει κάθε φαντασία. Την πληρώνουν βέβαια οι φορολογούμενοι.
Η Όλγα Μπακομάρου θυμάται στιγμές από τη συναρπαστική καριέρα της
Η δημοσιογράφος που διακρίθηκε, μεταξύ άλλων, για τις συνεντεύξεις της με τα κορυφαία πρόσωπα της μεταπολεμικής Ελλάδας δεν έχει δώσει ποτέ συνέντευξη. Δέχτηκε όμως μια φορά, στη Γυναίκα τευχ.1162 του 1999, να αφηγηθεί ορισμένες συναρπαστικές της συναντήσεις.
 Άρης Σκιαδόπουλος: «Είμαι και του σαλονιού και του λιμανιού»
Γνώρισε τη δόξα των εφημερίδων πριν το «Αλήτες- ρουφιάνοι- δημοσιογράφοι». Πήρε συνέντευξη από κορυφαίες προσωπικότητες της εποχής και διακρίθηκε στο ρεπορτάζ. Στο LiFO.gr αφηγείται την εντατική πορεία της ζωής του και της καριέρας του.
Το αμφιλεγόμενο, κόστους 15,6 εκατ. ευρώ barcode στο φως μιας έρευνας
Τα αρμόδια υπουργεία προκήρυξαν ένα πανάκριβο και αμφίβολο σύστημα για την συγκέντρωση των στατιστικών στοιχείων των πωλήσεων των εντύπων. Το συνδρομητικό σάιτ ερευνητικής δημοσιογραφίας Inside Story έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα.
Hara - Kiri: To "ανόητο και μοχθηρό" γαλλικό περιοδικό των '60s.
Το εξώφυλλο για το τεύχος Σεπτεμβρίου του Vanity Fair πουλάει κάτι – εκτός από αυτά που γράφει
Η Michelle Williams, ο οίκος Louis Vuitton και η αισθητική της συνεργασίας των εμπορικών ονομάτων
Οι «γυναικωτοί» του Alarma!
Η ασύλληπτη καλτ του μεξικανικού περιοδικού Alarma!, με τραβεστί, πτώματα και τροχαία
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή