ΜΟΝΟ ΣΠΟΡΑΔΙΚΑ ΕΙΧΑ ΠΕΤΥΧΕΙ σε ξένα σπίτια κάποια επεισόδια από τους τρεις πρώτους κύκλους της δημοφιλέστατης σειράς για τις περιπέτειες του αγγλικού στέμματος την εποχή της Ελισάβετ Β'.

 

Όχι ότι δεν πρόκειται για καλοστημένη και ξύπνια παραγωγή, αλλά μέχρι ένα σημείο μόνο μπορώ να αντέξω την Ιστορία ως λαμπερό δράμα και ως αριστοκρατικό φολκλόρ και το αεροστεγές και αποπνικτικό (και αφόρητα πληκτικό) οικοσύστημα του αγγλικού θρόνου να εμφανίζεται ως θερμοκήπιο υψηλής ευαισθησίας, ενώ κάνουν μπαμ από εκατό χιλιόμετρα η ασχήμια και η κενότητα που χαρακτηρίζει τους επιφανείς εκπροσώπους του.


Αποφάσισα να το ξαναπιάσω, πάντως, αυτές τις μέρες, με την εμφάνιση του τέταρτου κύκλου, ο οποίος δραματοποιεί καταστάσεις και γεγονότα που μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη, οριακά έστω, από το πρώτο μισό της δεκαετίας του '80: την άνοδο στην εξουσία της Σιδηράς Κυρίας, τις επιθέσεις του IRA, το «παραμυθένιο» (παρότι και τότε ακόμα έμοιαζε αταίριαστο και δυσοίωνο) ειδύλλιο του Καρόλου και της Νταϊάνα, που κατέληξε στον «γάμο του αιώνα» (θυμάμαι να κάνω πλάκα στη μάνα μου, που παρακολουθούσε συνεπαρμένη την τελετή από την τηλεόραση, όχι ότι έδινε καμιά σημασία στην πρώιμη εφηβική μου ξινίλα), την παράξενη ιστορία του μπογιατζή που μπούκαρε στο υπνοδωμάτιο της βασίλισσας για να πει τον πόνο του, τον πόλεμο για τα νησιά Φώκλαντ κ.λπ.

 

Όπως ήταν αναμενόμενο, στα νέα επεισόδια κυριαρχεί η τριπλέτα βασίλισσα - Μάργκαρετ Θάτσερ - λαίδη Ντάι και ο τρόπος ενσάρκωσής τους (με όρους συγκαλυμμένης ή απροκάλυπτης μυθοπλασίας) από τις ηθοποιούς που τις υποδύονται.


Όπως ήταν αναμενόμενο, στα νέα επεισόδια κυριαρχεί η τριπλέτα βασίλισσα - Μάργκαρετ Θάτσερ - λαίδη Ντάι και ο τρόπος ενσάρκωσής τους (με όρους συγκαλυμμένης ή απροκάλυπτης μυθοπλασίας) από τις ηθοποιούς που τις υποδύονται. Για την πρώτη, μπορούμε να πούμε ότι δεν παρακολουθούμε την Ολίβια Κόλμαν στον ρόλο της Ελισάβετ αλλά την Ελισάβετ στον ρόλο της Ολίβια Κόλμαν – τέτοιο είναι το εκτόπισμα της σπουδαίας ηθοποιού.

 

Εννοείται ότι την κολακεύει την αιώνια μονάρχη, όπως την είχε κολακέψει και η Έλεν Μίρεν στη Βασίλισσα του Στίβεν Φρίαρς, μια ταινία που εστίαζε στον αντίκτυπο του θανάτου της Νταϊάνα και έπαιρνε αποστάσεις από το σαρκοβόρο λαϊκό αίσθημα και την αίρεση που είχε αναπτυχθεί γύρω από την αδικοχαμένη πριγκίπισσα. Την οποία στη σειρά υποδύεται με προβλέψιμους τόνους ευάλωτης ιδιοσυγκρασίας και βραδυφλεγών εκρήξεων η νεαρή Έμα Κόριν.

 

Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν 55 χρονών στην αυγή της δεκαετίας του '80 και η Τζίλιαν Άντερσον, εκτός των άλλων, την υποδύεται σαν να είναι 75 τουλάχιστον, και μάλιστα με ανοϊκές διαταραχές συμπεριφοράς.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν 55 χρονών στην αυγή της δεκαετίας του '80 και η Τζίλιαν Άντερσον, εκτός των άλλων, την υποδύεται σαν να είναι 75 τουλάχιστον, και μάλιστα με ανοϊκές διαταραχές συμπεριφοράς.


Πιο πολύ όμως είχα την περιέργεια να δω την αγαπητή Τζίλιαν Άντερσον στον ρόλο του υπερσυντηρητικού γκόλεμ που σημάδεψε την πολιτική ιστορία της δεκαετίας του '80. Συντριπτική απογοήτευση. Πώς της ξέφυγε έτσι; Δεν έχω δει τη Μέριλ Στριπ στην αγιογραφία της Θάτσερ (Η Σιδηρά Κυρία), που της είχε χαρίσει άλλο ένα Όσκαρ προ δεκαετίας περίπου, υποθέτω πάντως ότι θα ήταν πιο συμπαγής στην προσέγγισή της από την πρωταγωνίστρια του τέταρτου κύκλου του «The Crown», η οποία παραδίδει μια εντελώς άγαρμπη, περίεργη και αφόρητα μονότονη εκδοχή της αδέκαστης Βρετανίδας πρωθυπουργού.

 

Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν 55 χρονών στην αυγή της δεκαετίας του '80 και η Τζίλιαν Άντερσον, εκτός των άλλων, την υποδύεται σαν να είναι 75 τουλάχιστον, και μάλιστα με ανοϊκές διαταραχές συμπεριφοράς.


Κάποτε βλέπαμε περιδεείς τους φανταστικούς χαρακτήρες στην τηλεόραση σαν να είναι αληθινά πρόσωπα. Εδώ και χρόνια όμως, με την όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη της δραματοποιημένης βιογραφίας στην οθόνη, συμβαίνει το αντίστροφο.

 

Σε κάποιο σημείο του «The Crown», η Μάργκαρετ –η πριγκίπισσα Μαργαρίτα, όχι η Θάτσερ– εμφανίζεται να επιμένει ότι πάση θυσία πρέπει να εμποδιστεί αυτός ο γάμος (του Καρόλου και της Νταϊάνα), που δεν θα έχει καλό τέλος για κανέναν, ειδικά για τον θεσμό της μοναρχίας, και ο θεατής, επηρεασμένος από διάφορες μη πραγματικές καταστάσεις που εμφανίζονται «ποιητική αδεία» στη σειρά ως ιστορικά γεγονότα, αλλά και από το γενικότερο κλίμα ψευδών ειδήσεων και μετα-αλήθειας που χαρακτηρίζει τους καιρούς μας, φτάνει στο σημείο να αναρωτηθεί: «Λες να μην έγινε τελικά; Λες να τα ονειρεύτηκα όλα αυτά; Για να δούμε τι θα γίνει...»

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

 

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.