Άλλοι σμιλεύουν την ταυτότητά τους προσεγγίζοντας και αφομοιώνοντας συμπεριφορές που βλέπουν τριγύρω, κι άλλοι παίρνοντας απόσταση από αυτές, δραπετεύοντας. Η Έρση Σωτηροπούλου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Παιδί καλοστεκούμενης αστικής οικογένειας της Πάτρας που έπρεπε να πέφτει για ύπνο «με το φως του ήλιου!», διαμορφώθηκε από μια σειρά αποδράσεων, φανταστικών και πραγματικών. Η απειλή «κάτσε φρόνιμα, θα σε δώσουμε στους γύφτους» όταν έκανε αταξίες ακουγόταν στ’ αυτιά της «ως η ωραιότερη επιλογή». Και το σύντομο διάστημα που μεταξύ απανωτών αποβολών από το Αρσάκειο έμεινε εκτός σχολείου ήταν από τα πιο ευτυχισμένα της ζωής της, όπως ομολογεί.
Πραγματικά σχολεία για τη Σωτηροπούλου υπήρξαν οι συγγραφείς που διάβασε στην εφηβεία της, τα ερεθίσματα που δέχτηκε όσο σπούδαζε Φιλοσοφία και Πολιτιστική Ανθρωπολογία στη Φλωρεντία, η συμμετοχή της στον αντιδικτατορικό αγώνα με την οργάνωση «Άρης - Ρήγας Φεραίος», η γεμάτη ματαιώσεις θητεία της ως μορφωτικής ακολούθου στη Ρώμη, τα ταξίδια της με την ιδιότητα της συγγραφέα που της προσφέρουν μια καλύτερη εικόνα για την Ελλάδα, κι εκείνες οι φιλίες που τη συνόδευσαν μια ζωή. Γι’ αυτά και για πολλά άλλα –από τη «φούσκα» της γυναικείας χειραφέτησης και τη «γενικότερη καθίζηση των συναισθημάτων» ως την παρουσία της στις στοιχηματικές εταιρείες για το Νόμπελ αλλά και την ανησυχία της για τον πόλεμο στο Ιράν– μιλά στη συνέντευξη που ακολουθεί, με υπόγειο χιούμορ και εξομολογητική διάθεση.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Σταυρούλα Παπασπύρου
Κάμερα - Μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
