Σκεφτείτε ένα ομοφυλόφιλο μαύρο αγόρι να μεγαλώνει στο East Liberty του Πίτσμπουργκ με την αδερφή του και την περιορισμένης κινητικότητας, εξαιτίας μιας νευροεκφυλιστικής πάθησης, μητέρα του, και στα 17 του να εγκαταλείπει το σπίτι του για να ξεφύγει από τον ομοφοβικό, κακοποιητικό πατριό του. Σκεφτείτε μια καριέρα που εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες και περνά από μερικές ξεχασμένες ταινίες, σκόρπια επεισόδια τηλεοπτικών σειρών, λίγη δισκογραφία και εστιάζει κυρίως στο εμπορικό, λαμπερό θέατρο. Προσγειωθείτε στο 2019, στα δύο σημαντικότερα κόκκινα χαλιά της χρονιάς, των Όσκαρ και του Met Gala, και θυμηθείτε ποιες είναι οι εμφανίσεις που συζητήθηκαν περισσότερο.
Όσα έσπερνε υπομονετικά ο Μπίλι Πόρτερ για τρεις δεκαετίες, τα θερίζει με μανία μέσα σε μία χρονιά. Στα 49 του, ο πολυτάλαντος καλλιτέχνης που έχει ήδη στην κατοχή του ένα βραβείο Tony κι ένα Grammy για το λαοφιλές μιούζικαλ του Broadway «Kinky Boots», κατάφερε να βρεθεί στο στόμα όλων: από τη μία για την εξαιρετική του ερμηνεία στην τηλεοπτική σειρά «Pose» που ενδέχεται να του χαρίσει φέτος, στις 22 Σεπτεμβρίου, και το πρώτο του Emmy, και από την άλλη για την ουσιώδη, εντελώς πολιτική εξτραβαγκάνζα των εμφανίσεών του στα μεγάλα, «σοβαρά» fashion events της χρονιάς, που έκαναν τους New York Times να εξυμνήσουν την περσόνα του.
«Η σεξουαλική κακοποίηση από τον πατριό μου, αυτό που έζησα από τα 7 έως τα 12, ήταν κατά παράδοξο τρόπο το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί» δηλώνει σήμερα στο Esquire, μερικούς μήνες μετά τη συγκλονιστική εξομολόγησή του ότι ο πατριός του τον βίαζε κατ' εξακολούθηση για περίπου 4 χρόνια.
Τη βραδιά των Όσκαρ με θυμάμαι να αναφωνώ με θαυμασμό, εκεί κατά τις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα, την ώρα που στο κόκκινο χαλί παρελαύνουν ως επί το πλείστον οι σταρ β΄ διαλογής, τηλεοπτικοί και λοιποί άσχετοι. «Ποιος είναι αυτός με το κοστούμι - φόρεμα;». Η μαύρη, βελούδινη, gender bending δημιουργία του νεαρού σχεδιαστή Christian Siriano, εκτός από δυνατό πολιτικό statement περί αποδοχής της διαφορετικότητας και συμπερίληψης, ήταν κατ' αρχάς καλαίσθητη, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο τον Πόρτερ, «αυτό που ενόχλησε και έκανε πολλούς να νιώσουν άβολα ήταν ότι ένας άνδρας επέλεξε να φορέσει φόρεμα με σοβαρό τρόπο, ότι δεν έκανα πλάκα».
Η εμφάνιση αυτή φυσικά προκάλεσε φρενίτιδα στους fashion gurus και στην ουσία άνοιξε τον δρόμο για να τολμήσουν κι άλλες διασημότητες (όπως, τις προάλλες, ο υπέροχος Jonathan Van Ness του «Queer Eye» στα, εκ των πραγμάτων πιο νεανικά και «ανεκτικά» στους στυλιστικούς τους κανόνες, βραβεία του MTV) να εμφανιστούν σε πολυφωτογραφημένα events με outfits που καταλύουν τον ρόλο των φύλων και ξεφεύγουν από τα στενά, δεσμευτικά όρια της νόρμας «γυναίκα = φόρεμα + ψηλοτάκουνα, άντρας = tuxedo». Μέχρι τώρα οι μοναδικές «παρεκκλίσεις» από τον κανόνα γίνονταν κυρίως από γυναίκες, όπως η Έλεν Ντε Τζενέρις ή η Έλεν Πέιτζ που προτιμούσαν κοστούμι αντί για φόρεμα, όμως φέτος ξαφνικά τα βραβεία απέκτησαν, έστω και μεμονωμένα, έστω και δειλά, μια μικρή, αλλά διόλου αμελητέα συμπερίληψη: ας μην ξεχνάμε ότι στα Όσκαρ (αλλά και στο περσινό κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ Βενετίας), βρέθηκε και η Shangela, η αγαπημένη drag queen που έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στο «RuPaul's Drag Race» και συμμετείχε σε έναν μικρό αλλά κομβικό ρόλο στο mainstream hit της χρονιάς «A Star Is Born», πλάι στην Lady Gaga και τον Μπράντλεϊ Κούπερ.
Ο Μπίλι Πόρτερ λοιπόν δεν κάνει πλάκα. Είναι ένας cis γκέι μαύρος άντρας που μπορεί να εμφανίζεται στο Met Gala με ολόσωμο jumpsuit καλυμμένο από ολόχρυσα κοσμήματα και φτερά αγγέλου, ξαπλωμένος πάνω σε ανάκλιντρο που βαστάζουν έξι ημίγυμνοι άντρες, σαν άλλος θεός/θεά του ήλιου. Και, επιτέλους, στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, κανείς δεν τολμά να τον χλευάσει δημόσια γι΄ αυτό. Και αυτό είναι ωραίο, είναι αναγκαίο, για κάθε gender-fluid παιδί εκεί έξω που ονειρεύεται να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα ντυμένο Κλεοπάτρα.
Εν τω μεταξύ, τα τελευταία έξι χρόνια προετοίμαζαν σιωπηρά τη φετινή εκτίναξη του 49χρονου Πόρτερ: Το 2013 ανέλαβε τον ρόλο της drag queen Λόλα στο «Kinky Boots», σκοράροντας βραβεία Tony και Grammy. Το 2017 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τραγούδια του Ρίτσαρντ Ρότζερς και παντρεύτηκε τον σύντροφό του, Άνταμ Σμιθ, συνιδιοκτήτη της εταιρείας οπτικών Native Ken. Έπειτα, ο «πολύς» Ράιαν Μέρφι, υπεύθυνος για μερικές από τις πιο queer τηλεοπτικές στιγμές της τελευταίας δεκαετίας (από το «Glee» μέχρι το «Feud» και τη δραματοποίηση της δολοφονίας του Τζιάνι Βερσάτσε στο «American Crime Story»), τον έχρισε πρωταγωνιστή στο «Pose» αλλά και στο «Apocalypse», τον πιο πρόσφατο κύκλο της camp ανθολογίας τρόμου «American Crime Story».
Στο «Pose», που ακολουθεί την ιστορία της ballroom κουλτούρας της Νέας Υόρκης και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο καστ τρανς ηθοποιών στην ιστορία της τηλεόρασης, ο Πόρτερ κρατά τον ρόλο κλειδί του MC Pray Tell, του διοργανωτή και εμψυχωτή των χορών και μέντορα των μελών της drag κοινότητας, έχοντας όμως υπάρξει στην πραγματικότητα, επί σειρά ετών, εμψυχωτής πρωτίστως του ίδιου του του εαυτού.
«Η σεξουαλική κακοποίηση από τον πατριό μου, αυτό που έζησα από τα 7 έως τα 12, ήταν κατά παράδοξο τρόπο το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί» δηλώνει σήμερα στο Esquire, μερικούς μήνες μετά τη συγκλονιστική εξομολόγησή του ότι ο πατριός του τον βίαζε κατ' εξακολούθηση για περίπου 4 χρόνια, και εξηγείται: «Τότε κοιτούσα γύρω μου και το μόνο που έβλεπα ήταν ανθρώπους που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να με βοηθήσουν. Οπότε αποφάσισα να το κάνω εγώ». Στα 15 του βρήκε δουλειά ως performer σε ένα λούνα παρκ και έφυγε από το σπίτι, βρίσκοντας κατάλυμα σε ένα μοτέλ. Έπειτα από δυο χρόνια εγκατέλειψε οριστικά τη γενέτειρά του.
Ο ίδιος περιγράφει σήμερα αυτές τις αδιανόητες στιγμές κακοποίησης, εγκατάλειψης και μοναξιάς ως την κινητήριο δύναμη για την αλλαγή του. «Κατάφερα να βγω από αυτή την τοξικότητα χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Εύχομαι περισσότεροι νέοι άνθρωποι –όχι όμως μέσω της κακοποίησης, δεν εύχομαι αυτό– να μπορέσουν να πουν "δεν έχω ανάγκη την ανοχή και την αποδοχή σου, απαιτώ τον σεβασμό σου για το άτομό μου"».
Και κάπως έτσι η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα της εποχής του Τραμπ βρήκε στο πρόσωπο του Μπίλι Πόρτερ έναν πραγματικά άξιο εκπρόσωπο. «Το Pride είναι ένα μέρος όπου συναντιόμαστε και θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι» σχολίαζε πρόσφατα στο Channel 4 με αφορμή τη συμμετοχή του στο φετινό Pride του Λονδίνου. «Η τρανς κοινότητα και όλοι όσοι δεν είναι λευκοί άντρες δέχονται επίθεση από την αμερικανική εξουσία. Το "Τ" από τους ΛΟΑΤΚΙ+ απουσίαζε από τη συνείδησή μας για πολύ καιρό. Η συμμετοχή μου στο "Pose" με έχει αλλάξει. Κοιτάζω αυτές τις γυναίκες και σκέφτομαι ότι απλά και μόνο ο εαυτός τους, το να είναι ο εαυτός τους, μπορεί να τις σκοτώσει στον δρόμο. Είναι αηδιαστικό, είναι απαράδεκτο και πρέπει να αλλάξει. Ξέρεις, στην ιστορία της μόδας, οι άντρες φορούσαν φορέματα. Και όσο κι αν δεν σας αρέσει, ο Χριστός φόραγε φόρεμα. Θέλετε να τον αποκαλείτε χιτώνα, αλλά είναι φόρεμα. Ξεπεράστε το».
