Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
LGBTQI+

Η εξαιρετική περίπτωση του/της Claude Cahun

Ο υπερρεαλιστής καλλιτέχνης που ανέτρεψε την εικόνα του φύλου του/της και έζησε ως ζεύγος με την θετή αδελφή του/της

Οι καλλιτέχνες Claude Cahun και Marcel Moore ήταν ένα υπέροχο ζευγάρι που δούλευαν μαζί, έζησαν και αγαπήθηκαν για περισσότερα από 40 χρόνια. Claude Cahun και Marcel Moore είναι τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα της Lucy Schwob και της Suzanne Malherbe, θετών αδελφών, οι οποίες γεννήθηκαν στη Nantes. (Στο κείμενο επιλέγω το αρσενικό γένος αντί του ουδέτερου που δεν ευσταθεί πριν από τα ονόματα).

 

Ο Claude Cahun γεννήθηκε ως Lucy Schwob το 1894, κόρη μιας εύπορης εβραϊκής οικογένειας διανοουμένων και εκδοτών. Το 1918 υιοθέτησε το επώνυμο του θείου της Léon Cahun, οριενταλιστή και μυθιστοριογράφου. Μετονομάστηκε σε Claude Cahun. Ένα όνομα το οποίο μπορεί να είναι και αρσενικό και θηλυκό ή και τα δύο. Οι γονείς του χώρισαν και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε την Madame Malherbe. Είχε σαφώς πιο στενή και ουσιαστική σχέση με τους άντρες της οικογένειάς του και στην εντυπωσιακή αυτοπροσωπογραφία του, ένα πολύ πρώιμο έργο του, φαίνεται η ομοιότητα με τον πατέρα του. Η σχέση με την μητέρα του ήταν συγκρουσιακή. Marcel Moore ήταν το ψευδώνυμο της Suzanne Malherbe. Γεννήθηκε στη Νάντη το 1892. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής στην ιατρική σχολή. 

 

Η persona που δημιούργησε παρουσίασε τις παραλλαγές πάνω στο φύλο: θηλυκό, αρσενικό, ανδρόγυνο. Η σεξουαλική του αμφισημία συνειδητά καλλιέργησε και έθεσε υπό αμφισβήτηση καθιερωμένες νόρμες και συμβάσεις.

 

Μέχρι το 1916 η δουλειά του Claude είχε καθιερωθεί και αντανακλούσε τη δυναμική της fine art σκηνής σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον που υπήρχε εκείνη την εποχή για τους μη δυτικούς πολιτισμούς. Έκανε εικονογραφήσεις για βιβλία και περιοδικά και η δουλειά της είχε παρουσιαστεί σε  σημαντικούς χώρους όπως το Φθινοπωρινό σαλόνι. Claude και Marcel έζησαν στο Παρίσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και συνδέθηκαν στενά με τους δημοσιογραφικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής.

 

Ο Claude Cahun με την ετεροθαλή αδελφή και σύντροφό του, Μarcel Moore
Ο Claude Cahun με την ετεροθαλή αδελφή και σύντροφό του, Μarcel Moore

 

Το 1929 ο Claude δημοσιεύει άρθρα για την αμφιλεγόμενη θεωρία του Havelock Ellis, η οποία προβλέπει τη δυνατότητα ενός τρίτου φύλου, ενώνοντας αρσενικά και γυναικεία χαρακτηριστικά. Συνδέεται με το Théâtre Esoterique με επικεφαλής τον Pierre-Albert Birot και είναι εμφανής η επιρροή της υποκριτικής τέχνης στο έργο του. Αν και ο ίδιος περιγράφεται ως σουρεαλιστής, διαχωρίζεται από την ανδροκρατούμενη υπό τον André Breton ομάδα τους. Άλλωστε στους σουρεαλιστές σπανίως συμμετείχαν γυναίκες και καμία δεν ήταν επίσημα μέλος τους. Ο ρόλος των γυναικών ήταν αυτός της μούσας ή της femme fatale. Λέγεται ότι ο Μπρετόν απέφευγε τον Claude και αντιπαθούσε την αντισυμβατική συμπεριφορά του, πράγμα φυσικό, αφού το γυναικείο σώμα χρησίμευε κυρίως ως αισθητικό αντικείμενο. Ωστόσο,  ο Claude είχε ήδη δημοσιεύσει άρθρα και κάνει αυτοπροσωπογραφίες από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης του υπερρεαλιστικού κινήματος, το 1924. Παρόλες τις αντιρρήσεις του, ο Μπρετόν τον αναγνώρισε για το ταλέντο και την ατομικότητά του. Το 1930 , ο Claude της δημοσιεύει το αυτοβιογραφικό έργο  Aveux non Avenus (Disavowed Confessions) ένα βιβλίο ποιημάτων, φιλοσοφικών και πνευματικών διαλόγων και συλλογισμών. Το βιβλίο περιείχε και μια σειρά φωτομοντάζ που έγιναν σε συνεργασία με την Suzanne ως Marcel Moore.

 

Το 1932 οι θετές αδελφές και σύντροφοι προσχώρησαν στην Ένωση des Artistes et Ecrivains Revolutionnaires , η οποία ήταν υπό την αιγίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος , αλλά το Μάιο του 1934 ο Claude δημοσίευσε ένα σύντομο δοκίμιο με τίτλο Les Paris sont Ouverts. Ήταν μια επίθεση κατά της προπαγάνδας της πολιτιστικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1935 ίδρυσαν την Contre Attaque, μια ομάδα των σουρεαλιστών και φίλων διαμαρτυρόμενων για την άνοδο του Χίτλερ και την εξάπλωση του φασισμού στη Γαλλία. Δούλεψαν για την αντιναζιστική προπαγάνδα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Η ευαίσθητη υγεία του Claude επιβαρύνθηκε στη διάρκεια του πολέμου, έτσι αργότερα,  σε πολλές δουλειές του βλέπουμε ξεκάθαρα το θέμα του θανάτου. Ο Claude Cahun πέθανε το 1954. Το πιστοποιητικό θανάτου έγραφε «στεφανιαία και πνευμονική εμβολή». Η Suzanne αυτοκτόνησε το 1972. Πολλοί συγγραφείς και ερευνητές ασχολήθηκαν με το χαρακτήρα αυτών των δύο γυναικών, που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τις τολμηρές ιδέες και τις απόψεις τους. Κυρίως για την απέχθειά τους στις λογικές απαντήσεις, και την αγάπη τους σε αντιφατικές δηλώσεις που θέτουν περισσότερα ερωτήματα από ό, τι δίνουν απαντήσεις.

 

Το έργο του Claude Cahun έμεινε σχεδόν άγνωστο μέχρι τη δεκαετία του 80. Σε όλη τη ζωή του, ο Cahun χρησιμοποίησε τη δική του εικόνα για να διαλύσει τα κλισέ γύρω από τις ιδέες της ταυτότητας. Εφηύρε εκ νέου τον εαυτό του μέσω της φωτογραφίας, ποζάροντας για το φακό με μια έντονη αίσθηση του role-play, υποστηρίζοντας με καινοτόμο τρόπο την υπεροχή της φαντασίας και της μεταμόρφωσης. Υπήρξε μια εξαιρετικά ελευθεριακή προσωπικότητα που αψήφησε τις σεξουαλικές, κοινωνικές και ηθικές συμβάσεις, προτείνοντας μια νεωτερικότητα που υπήρξε σημαντική επιρροή για πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες. Η persona που δημιούργησε παρουσίασε τις παραλλαγές πάνω στο φύλο: θηλυκό, αρσενικό, ανδρόγυνο. Η σεξουαλική του  αμφισημία συνειδητά καλλιέργησε και έθεσε υπό αμφισβήτηση καθιερωμένες νόρμες και συμβάσεις. Το 1928 , εκπροσώπησε ακόμη τον εαυτό του με το κεφάλι της ξυρισμένο , φορώντας χαλαρά ένα αντρικό σακάκι. Το πορτρέτο του με την Suzanne Malherbe ( Marcel Moore ) το 1921 θα μπορούσε να διαβαστεί ως μια αλληγορία της σχέσης τους, μια σχέση με βαθιά εγγύτητα και κατανόηση μεταξύ δύο ισχυρών προσωπικοτήτων.

― Α. Μποζώνη

 

Αυτοπορτρέτο, 1929.
Αυτοπορτρέτο, 1929.

 

Αυτοπορτρέτο, 1939.
Αυτοπορτρέτο, 1939.

 

Ο Claude Cahun με τον André και τη Jacqueline Breton, 1935.
Ο Claude Cahun με τον André και τη Jacqueline Breton, 1935.

 

Claude Cahun, Αυτοπορτρέτο, 1929. Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris / Parisienne de Photographie
Claude Cahun, Αυτοπορτρέτο, 1929. Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris / Parisienne de Photographie
Αυτοπορτρέτο, 1928.
Αυτοπορτρέτο, 1928.

 

Αυτοπορτρέτο, 1929.
Αυτοπορτρέτο, 1929.

 

Αυτοπορτρέτο, 1926.
Αυτοπορτρέτο, 1926.
Αυτοπορτρέτο, 1927.
Αυτοπορτρέτο, 1927.

 

Αυτοπορτρέτο, 1921
Αυτοπορτρέτο, 1921

 

Claude Cahun και Moore, "Aveux non avenus, planche III", 1929-1930. Ιδιωτική Συλλογή. Φωτογραφία: Béatrice Hatala.
Claude Cahun και Moore, "Aveux non avenus, planche III", 1929-1930. Ιδιωτική Συλλογή. Φωτογραφία: Béatrice Hatala.
Claude Cahun, Aveux Non Avenus, 1930
Claude Cahun, Aveux Non Avenus, 1930

 

 

Claude Cahun, Άτιτλο, 1939. Συλλογή Christian Bouqueret, Παρίσι.
Claude Cahun, Άτιτλο, 1939. Συλλογή Christian Bouqueret, Παρίσι.
Αυτοπορτρέτο, 1947
Αυτοπορτρέτο, 1947

 

 

Αυτοπορτρέτο, 1928
Αυτοπορτρέτο, 1928
Αυτοπορτρέτο, 1932
Αυτοπορτρέτο, 1932

 

 

Αυτοπορτρέτο, 1927
Αυτοπορτρέτο, 1927
Claude Cahun, Combat de pierre, 1931
Claude Cahun, Combat de pierre, 1931

 

 

Claude Cahun, The Father, 1932
Claude Cahun, The Father, 1932
Claude Cahun, Henri Michaux, 1925. Φωτογραφία από τη συλλογή  Soizic Audouard.
Claude Cahun, Henri Michaux, 1925. Φωτογραφία από τη συλλογή Soizic Audouard.

 

 

Claude Cahun, Hands and Table, 1936
Claude Cahun, Hands and Table, 1936
Αυτοπορτρέτο 1939.
Αυτοπορτρέτο 1939.

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Jamie Shupe: o πρώτος άνθρωπος που πλέον και νομικά, δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γυναίκα
@ πρώτ@ non-binary των ΗΠΑ κέρδισε και νομικά το δικαίωμα να μην προσδιορίζεται με κανένα από τα δύο φύλα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η νομοθετική αντιμετώπιση των έμφυλων διακρίσεων στην Ελλάδα
Μια επίκαιρη, διεξοδική και εμπεριστατωμένη μελέτη, χρήσιμη τόσο σε ερευνητές και δικαιωματικούς ακτιβιστές όσο και σε απλούς πολίτες, κυκλοφόρησε μόλις από το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ
Μαργκερίτ: Μια ηλικιωμένη γυναίκα, λιγο πριν πεθάνει, συμφιλιώνεται με τους πόθους που δεν τόλμησε να ικανοποιήσει
Υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ το 2019, η "Marguerite" είναι μια σχεδόν σπαρακτική ταινία, σε σκηνοθεσία της Marianne Farley.
Space Manifesto: To 24ωρο ενός Έλληνα drag artist
Η «εκδίκηση» του πολιτικού drag: Ο Θάνος Παπαδόγιαννης δίνει περφόρμανς, γράφει ποίηση, σχεδιάζει, συμμετέχει σε αβανγκάρντ καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνει πολιτική, είναι το «νέο αίμα» που και να μην υπήρχε, θα έπρεπε να το εφεύρουμε.
H Mattel λάνσαρε την πρώτη στον κόσμο κούκλα ουδέτερου φύλου
Μπορεί να είναι αγόρι, μπορεί να είναι κορίτσι, μπορεί να είναι και τα δύο, μπορεί κανένα απ’ τα δύο και συνοδεύεται από μια πανοπλία αξεσουάρ για να μπορεί να την «δημιουργήσει» κάθε παιδί όπως θέλει.
Dave Chappelle στο Netflix: «Το LGBTQ είναι ένα αμάξι που το οδηγούν πάντα οι G»
Στο νέο του comedy special με τίτλο “Sticks and Stones”, ο διάσημος κωμικός ασχολήθηκε και με τις σχέσεις ανάμεσα στις ταυτότητες που συναποτελούν την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, μεταξύ άλλων «αμφιλεγόμενων» θεμάτων
Καθαρίζεται η ελληνική αστυνομία;
Η καταγγελία του ομοφοβικού περιστατικού ανοίγει ξανά την κουβέντα για τη προβληματική πλευρά της ελληνικής αστυνομίας
Η ουσιώδης, εντελώς πολιτική εξτραβαγκάνζα του Μπίλι Πόρτερ
Ο βραβευμένος με Grammy και Tony και υποψήφιος για Emmy καλλιτέχνης και πρωταγωνιστής της τηλεοπτικής σειράς «Pose» κατόρθωσε μέσα σε μερικούς μήνες, έπειτα από μερικές αξέχαστες gender bending εμφανίσεις σε fashion events, να γίνει ο απόλυτος ήρωας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
25  εμβληματικοί γκέι ρόλοι στην ιστορία του σινεμά (από στρέιτ)
Σε mainstream ταινίες για τα μεγάλα κοινά
Η ιστορία των πρώτων καλλιστείων τραβεστί στη Θεσσαλονίκη, μέσα από βίντεο και φωτογραφίες
Όταν η Αλόμα μοίρασε πορνοταινίες, ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος και έστεψε τις νικήτριες
Τα πρώτα θύματα του AIDS στην Ελλάδα
Η ελληνική ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα βρέθηκε στα ’80s αντιμέτωπη με την «αρρώστια που μίσησε τον έρωτα», απειλώντας τόσο τις εύθραυστες ελευθερίες που είχε μόλις αρχίσει να απολαμβάνει όσο και την υπόστασή της καθαυτή.
Στέφανος Δημουλάς: «Η αντίθεση μαύρου και άσπρου κύκνου μέσα μου με κρατά σε ισορροπία»
Ο Βολιώτης χορευτής που φωτογραφήθηκε με τον πατέρα του στο υπέροχο εξώφυλλο του περιοδικού Attitude, συμμετέχει σε παραγωγές της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, δουλεύει σε γκέι μπαρ του Σόχο και προετοιμάζεται για την καλύτερη σεζόν της καριέρας του (μέχρι τώρα).
Μύκονος- Μια μυθολογία
Ένας βετεράνος dj του νησιού από τα 70s της απόλυτης ανεμελιάς και ελευθεριότητας (πριν το aids, το νεοσυντηρητισμό, την τρύπα του όζοντος και τη glamorous πόζα), περιγράφει το ατέλειωτο πάρτυ του στην Ναταλί Χατζηαντωνίου και προδημοσιεύει αποσπάσματα από το βιβλίο του.
Η «συνωμοσία» των ομάδων: Πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε γλώσσα;
Μια εισήγηση του Φώτη Σεργουλόπουλου με αφορμή τα καλιαρντά, τη γλώσσα που προέκυψε από την ανάγκη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας να χτίσει έναν μικρόκοσμο.
Μια πρωτοφανής «επιχείρηση αρετής» σε ιδιωτικό πάρτι, την περίοδο της Χούντας
«Ο σκοτεινός κόσμος του τρίτου σεξ»: ένα από τα πρώτα άρθρα για την ομοφυλοφιλία που δημοσιεύτηκε σε ελληνικό περιοδικό
Ένα κείμενο του Γιάννη Λάμψα στις «Εικόνες» του 1968 σχετικό με την ομοφυλοφιλία, που θα προκαλέσει το κλείσιμο του περιοδικού μετά τη βίαιη επέμβαση του διαβόητου συνταγματάρχη Λαδά.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή