Οι ευπρεπείς τρόμοι αυτού του κόσμου δεν νικιούνται με μέτρο. Νικιούνται με στόμα ανοιχτό. Με φωνή που τρίζει. Με τακούνι που σπάει και συνεχίζει να περπατά. 👠✨
Το queer camp δεν είναι υπερβολή. Είναι ιερή απρέπεια. Είναι η στιγμή που ο ευάλωτος λέει: «Δεν θα γίνω μικρότερος για να χωρέσω». Είναι το γέλιο που ακούγεται πολύ δυνατά εκεί που απαιτούν ψίθυρο. Είναι η λάμψη που φοράς όχι για να σε δουν αλλά για να μην μπορούν να σε αγνοήσουν. ✨💄
Η κανονικότητα θέλει ευπρέπεια. Το camp θέλει σκηνή.
Αν έχεις να συναντήσεις έναν άλλον κόσμο, ξεκίνα από το στόμα. Από τη γελοιοποίηση ως τελετουργία. Από το glitter που γίνεται άρνηση υποταγής. Από το σώμα που αρνείται να μικρύνει.
Στο Super Bowl, η Melissa McCarthy εισβάλλει σαν ρωγμή στο time-space continuum και μετατρέπει το lip oil σε μυστήριο σωτηρίας.
Ο David Hoyle φορά Mugler σαν πανοπλία και πίνει σαμπάνια για πρωινό για να θυμίσει στη βρετανική μεσαία τάξη ότι η αξιοπρέπεια είναι performance. Η Miss Piggy δεν ζητά θρόνο. Τον αρπάζει. Με φτερά, γάντια και ένα βλέμμα που λέει: “Moi.” 🐷👑✨
Και μαζί αποδεικνύουν κάτι απλό και ταυτόχρονα αδιανόητο: το camp δεν είναι μονάχα διασκέδαση. Είναι επιβίωση με φώτα. Είναι η πιο απρόβλεπτη μορφή αλήθειας που έχουμε. 💋🔥
Η Telenovela της εRωτικής Επιβίωσης
Gloss, χάος και Melissa McCarthy: όταν η υπερβολή γίνεται ανάσα, το camp γίνεται γλώσσα και μια telenovela ανοίγει τον δρόμο προς έναν άλλον κόσμο
Κάθε χρόνο το Super Bowl προσπαθεί να μας πείσει ότι η Αμερική είναι ένα γήπεδο: γεμάτη μπύρα, αρρενωπότητα και ένα publicity machine που τρίζει τα δόντια του στα μούτρα σου. Και μετά, σαν να άνοιξε λάθος διάσταση, σκάει η Melissa McCarthy μέσα από ένα τρακαρισμένο αυτοκίνητο και σε τρία δευτερόλεπτα σε ρίχνει σε μια telenovela όπου ο γιατρός σε θεραπεύει με lip oil.
Το υπέροχο camp εδώ δεν είναι το χρώμα, ούτε το μέικ απ, είναι η στρατηγική της υπερβολής. Η McCarthy δεν ποζάρει: κατρακυλάει, ουρλιάζει, γλιστράει, κάνει πρόβα θανάτου και ανάστασης σε 20 δευτερόλεπτα. Είναι σαν να ξύπνησε, πήρε λάθος βιταμίνη, και είπε:
«ας καταστρέψουμε την παγκόσμια βιομηχανία ομορφιάς σήμερα.»
Κι αυτό είναι το πολιτικό δια ταύτα: όταν μια καμπάνια αποτυγχάνει να σε κάνει “όμορφο”, σου θυμίζει ότι μπορείς να είσαι ελεύθερος.
Η e.l.f. καταλαβαίνει κάτι βασικό: το camp δεν είναι αισθητική· είναι επανάσταση χαμηλού κόστους και υψηλής έντασης. Μπορεί να το φορέσει η θεία σου, το non binary παιδί της διπλανής πόρτας, η κοπέλα στο μετρό που αλείφει concealer και τραγουδάει Lana Del Rey. Δεν χρειάζεται pedigree. Χρειάζεται θράσος και κακό φωτισμό.
Η McCarthy, τώρα, λειτουργεί ως η απόλυτη ιέρεια του “δεν έχω τίποτα υπό έλεγχο αλλά δείτε με”. Είναι το είδος της φιγούρας που οι παλιοί σοβαροφανείς θα χαρακτήριζαν γελοία.Και κάπου εκεί κρύβεται η ουσία: αυτά που κάποτε θεωρούνταν γελοία, σήμερα είναι όπλα επιβίωσης.
Γιατί να το παίξουμε zen όταν μπορούμε να το παίξουμε ηρωικά δραματικές; Γιατί να κάνουμε “soft glam” όταν μπορούμε να κάνουμε “emotional meltdown chic”; Γιατί να πούμε “I’m fine”, όταν μπορούμε να ουρλιάξουμε “I’M FINE!!!” με eyeliner που δεν κουνιέται ούτε για χάρη του Θεού;
Η Melissa δεν υποδύεται∙ εκτροχιάζεται με χάρη. Κάνει το “yo soy un baño” να μοιάζει με ποίηση, προσπαθεί να κάνει Rrrr σαν να της το ζήτησε ο Θεός της Telenovela, και δέχεται lip oil σαν να της χορηγούν φαλλική θεία κοινωνία.
Και μέσα σε όλη αυτή τη φρενίτιδα, συμβαίνει το απίστευτο: η mainstream pop culture ανοίγει τη πόρτα σε μια μειονοτική κουλτούρα χωρίς να τη φιλτράρει με την DEI αποστείρωση. To BadBunny challenge («μάθετε ισπανικά μέχρι το Halftime Show») γίνεται όχι meme αλλά μια μικρή πράξη τρυφερότητας: τίποτα δεν ενώνει έναν κόσμο πιο γρήγορα από μια γλώσσα που δεν μιλάς ακόμη αλλά προσπαθείς.
Και το e.l.f. το ξέρει γι’ αυτό επενδύει τέσσερα χρόνια σε telenovela aesthetics, γι’ αυτό μπαίνει σε dialogue με τη Latin community, γι’ αυτό φτιάχνει lip oil που λειτουργεί σαν sacrament. Γιατί το πραγματικό μήνυμα δεν είναι το προϊόν. Είναι αυτό: Η ομορφιά δεν είναι τελετουργία τελειότητας. Είναι τελετουργία κοινότητας. Το camp δεν είναι υπερβολή. Είναι τρόπος να αναπνέεις όταν ο κόσμος σε παίρνει πολύ σοβαρά. Η Melissa δεν γελοιοποιεί τον εαυτό της. Ελευθερώνει τον χώρο γύρω της.
Γι’ αυτό το πιο πολιτικό πλάνο της διαφήμισης δεν είναι τα χρώματα, ούτε το cameo. Είναι εκείνη, με τα χείλη πλημμυρισμένα lip oil, να προσπαθεί να πει πάλι το R. Με πείσμα. Με χιούμορ. Με μια queer ηθική που λέει:
Αν έχεις να συναντήσεις έναν άλλον κόσμο, ξεκίνα από το στόμα. Από τη γλώσσα. Από το θάρρος να γελοιοποιηθείς λίγο για να φτάσεις πιο κοντά.
Και ίσως κάποια μέρα, όταν όλα αυτά δεν θα χρειάζονται εξήγηση, να θυμόμαστε τη Melísa όχι ως queer camp ad joke αλλά ως μικρό πολιτισμικό θαύμα: το beauty που γίνεται γέφυρα, η υπερβολή που γίνεται κοινότητα, το lip oil που γίνεται η πιο γλυκιά μάχη επιβίωσης που έδωσε ποτέ η pop κουλτούρα.
How to Write About Hoyle and Mugler (ή αλλιώς: πώς να σταθείς στο κέντρο ενός κυκλώνα φορώντας βάτες που θα τρόμαζαν ακόμη και τη Μεσαία Τάξη-την ποιά;)
Ο queer performer David Hoyle φορά Mugler και θυμίζει ότι η μόδα δεν είναι ύφασμα, είναι η απόφαση να μη σε πατήσει ο κόσμος σήμερα.
Βήμα πρώτο: ξεκινάς με υπερβολή. Γιατί τίποτε σχετικό με τον David Hoyle δεν γράφεται με μέτρο∙ ο άνθρωπος πίνει σαμπάνια για πρωινό, κάνει τον σταυρό του στη στάση του βρεττανικού bus 192 (το δικό τους 608) και αναρωτιέται αν η Contessa θα παρεξηγήσει ένα ελαφρύ, θεωρητικό κλώτσημα στο poodle της. Δεν υπάρχει «μέτρο». Υπάρχει μόνο θέατρο. Και o Mugler οίκος μόδας μόνο κατ’ ευφημισμό, θίασος υψηλών queer fashion mechanics στην πραγματικότητα, του δίνει το τέλειο σκηνικό για να κάνει camp ακόμη και την παγκόσμια οικονομία στην digital συνεργασία τους.
Βήμα δεύτερο: δηλώνεις σοβαρότητα και τη διαλύεις μέσα σε δευτερόλεπτα. Κάτι σαν: «Η συνεργασία τους είναι ορόσημο της queer πολιτισμικής ιστορίας» και αμέσως μετά: «και της σωστής χρήσης μιας τσάντας με αρκετό χώρο για sausage rolls και herbal cigarettes». Ο Hoyle δεν σ’ αφήνει ποτέ να πάρεις φόρα. Σου κόβει την επισημότητα με το νύχι της ειρωνείας, σε απαλλάσσει από σοβαροφάνεια και σε αφήνει μπροστά σε έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα γελοίος, άδικος, υπέροχος.
Βήμα τρίτο: γράφεις για τη μόδα σαν να πρόκειται για σχέδιο απόδρασης. Γιατί έτσι τη χρησιμοποιεί. Το Mugler εδώ δεν είναι brand. Είναι καταφύγιο υψηλής ραπτικής του 1% από την τρομοκρατία της κακογουστιάς της μεσαίας τάξης. Οι ώμοι της συλλογής Mugler SS26 δεν είναι ώμοι: είναι φτερά απόδρασης από τη χυδαιότητα της κανονικότητας. Η «soft engineering» δεν είναι τεχνική: είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις σε english aristocracy σαλόνια γεμάτα poodles που «σε νευριάζουν λίγο αλλά τα αφήνεις να ζήσουν για χάρη της Contessa».
Βήμα τέταρτο: μιλάς για τάξη. Και γελάς μαζί της. Ο Hoyle αγαπά τους φτωχούς, ανέχεται την αριστοκρατία, και βρίσκει τη μεσαία τάξη πιο επικίνδυνη από τις περικοπές του NHS. Και ειλικρινά; Έχει δίκιο. Γιατί στα 80s, όταν ακόμη ήταν persona non grata πριν γίνει queer θεότητα, αυτοί που τον πλήγωσαν περισσότερο δεν ήταν οι πουριτανοί αλλά οι «καλοί» άνθρωποι που ζητούσαν ευγένεια ενώ όταν τον αντίκρυζαν στον δρόμο in drag σήκωναν το φρύδι μέχρι τον Θεό. Αν θέλεις να γράψεις για τον David Hoyle, πρέπει να ξέρεις ότι η ταξικότητα δεν είναι context: είναι πόλεμος. Και το Mugler; Η στολή του στρατού του.
Βήμα πέμπτο: πάντα, μα πάντα, επιτρέπεις ένα μικρό έγκλημα. Όχι πραγματικό, θεατρικό. Όπως όταν σκέφτεται τι όμορφη αψίδα θα κάνει η φούστα του αν κλωτσήσει ένα poodle. Ή τι υπέροχη γεωμετρία θα πάρουν οι ώμοι του αν γείρει το κεφάλι στον οδηγό του 192 ψιθυρίζοντας: «Καλέ, με βλέπεις; ΕΙΜΑΙ από πάνω μέχρι κάτω Mugler». Το έγκλημα δεν τελείται ποτέ. Το camp όμως ολοκληρώνεται.
Βήμα έκτο: ανακαλύπτεις ότι το “How to Wear Mugler” είναι στην πραγματικότητα “How to Survive Britain”. Σαμπάνια αντί για ψυχοθεραπεία. Τσάντα αντί για θώρακα. Sculptured skirt αντί για πανοπλία απέναντι στη βρεττανική μεσαία τάξη που έχει παρεξηγήσει τη δύναμή της. Και το Mugler ως οργανική προέκταση ενός queer σώματος που σε όλη του τη ζωή έπρεπε να απολογείται. Τώρα; Δεν απολογείται. Απλώς λάμπει.
Βήμα έβδομο (το πιο σημαντικό): αφήνεις χώρο για τον Hoyle να σου πάρει την πρόταση από το χέρι. Γιατί ακόμη κι αν γράφεις για αυτόν, εκείνος γράφει μέσα σου. Με εκείνο το παράξενο, συγκινητικό, οργισμένο βλέμμα που μοιάζει να λέει: «Παιδί μου, η μόδα δεν είναι ύφασμα. Είναι η απόφαση να μη σε πατήσει ο κόσμος σήμερα».
Και κάπου εδώ, το κείμενο κλείνει. Όχι σαν φινάλε, σαν υπόκλιση. Στο Mugler που έδωσε μηχανική στη φαντασία του. Στον Hoyle που έδωσε χιούμορ στο τραύμα του. Και σε όλους εμάς που περιμένουμε ακόμη το 608, ντυμένοι σαν να πηγαίνουμε στο πιο επικίνδυνο ραντεβού της ζωής μας.
🐷
👑
The Miss Piggy Revelation
Το Muppet Show επιστρέφει, ο Cole Escola γράφει ταινία για εκείνη, και η Miss Piggy ξαναπαίρνει τον θρόνο της ως queer pig δύναμη μαζικής διατάραξης.
Δεν υπάρχει τρόπος να προετοιμαστείς για τη Miss Piggy. Όχι γιατί είναι απρόβλεπτη∙ αυτό είναι αυτονόητο. Αλλά γιατί η Piggy δεν εμφανίζεται ποτέ ως χαρακτήρας. Εμφανίζεται ως φαινόμενο. Εισβάλλει στο δωμάτιο σαν να ανοίγει αυλαία θεάτρου μικρών queer θαυμάτων: αίγλη, ένταση, χιούμορ, και το πιο σημαντικό μια ορμή για ύπαρξη τόσο μεγάλη, που μοιάζει με κοσμογονική αρχή. Η πρώτη της κίνηση είναι πάντα η ίδια: στρέφει το βλέμμα της πάνω σου λες και είσαι μαθητευόμενος ιερέας που ξέχασε την προσευχή.
«Σκάσε, θα ξεκινήσω εγώ», μου λέει.
Γράψε: “Θα ξεκινήσει η Miss Piggy
γιατί το κείμενο χρειάζεται ΚΟΡΜΙ!”.
Αυτό δεν είναι αγένεια. Είναι pig theology. Η Piggy γνωρίζει κάτι που εμείς ακόμα παριστάνουμε πως δεν μάθαμε: ότι ο κόσμος λειτουργεί καλύτερα όταν μια diva αναλαμβάνει την ευθύνη της δημιουργίας. Κάπως σαν τον πρώτο ήχο της γης, σαν το «γεννηθήτω φως», μόνο που εδώ το φως έχει περούκα, σπασμένο τακούνι και το πιο μαγευτικό karate-chop στην ιστορία του πολιτισμού.
Κι έτσι, πριν ξεκινήσω να γράφω, εκείνη βάζει τη σκηνή σε τάξη.
ACT I: Η γέννηση της υπερβολής
Κάπου ανάμεσα στο 1976 και στο 1979, η Miss Piggy έπαψε να είναι Muppet και έγινε κάτι άλλο, κάτι που η pop κουλτούρα κατάλαβε χρόνια αργότερα: ένα queer αρχέτυπο σε μορφή γουρουνο-ντίβας. Όχι επειδή φορούσε ροζ. Όχι επειδή έκανε headlocks στον Kermit. Αλλά επειδή ήταν το πρώτο πλάσμα στην αμερικανική τηλεόραση που ενσάρκωσε την ιδέα ότι μια φιγούρα φτιαγμένη για να ένα παιδικό πρόγραμμα μπορεί όχι μόνο να απαιτεί χώρο, αλλά να τον κατασκευάζει με ευδιάκριτα χαρακτητιστικά φεμινιστικής προσωπικότητας.
Η Piggy είχε agency σε εποχές που οι γυναίκες και τα θηλυκά στερεότυπα της εποχής δεν είχαν. Η Piggy είχε “bitch energy” πριν υπάρξει η λέξη. Κυνηγούσε το spotlight όχι από ματαιοδοξία, αλλά από μεταφυσική ανάγκη: ο κόσμος ήταν πολύ μικρός, κι εκείνη έπρεπε να μεγαλώσει για να επιβιώσει.
🐷🥋
[Εδώ γράψε ότι εγώ δεν κυνηγούσα.
Εγώ έρχομαι όταν με ζητούν.]
Ο Frank Oz, ο θρυλικός δημιουργός των Muppets μιλούσε για το πως την εμπνεύστηκε «σαν ένα φορτηγό που ήθελε να γίνει γυναίκα». Δεν καταλάβαινε ότι το φορτηγό είχε ήδη γίνει θεότητα. Η Piggy δεν ήθελε να ενσαρκώσει τη θηλυκότητα: ήθελε να την επανεφεύρει. Ήθελε να δείξει ότι το φύλο, η δύναμη, το glamour και η επιθυμία δεν είναι ξεχωριστά δέντρα, είναι διαφορετικές πλευρές της ίδιας ροζ κοσμικής ενέργειας.
Η υπερβολή της Piggy δεν είναι υπερβολή. Είναι μεταφυσική δομή. Είναι σύμπτωμα του πώς επιβιώνει ένα πλάσμα που ξέρει ότι χωρίς θόρυβο, χωρίς λάμψη, χωρίς φωνή, θα το καταπιεί η σιωπή της κουλτούρας.
ACT II: Η diva δεν ζητά χώρο. Τον επιβάλλει.
Η Miss Piggy δεν είναι αστεία. Η Miss Piggy κάνει αστεία. Είναι τεράστια διαφορά. Η Piggy δεν είναι comic relief, είναι comic dominance.
Στα μάτια των queer θεατών, η Piggy λειτούργησε ως το πρώτο εργαλείο αναγνώρισης: αυτός ο τρόπος που σηκώνει το πηγούνι όταν την αμφισβητούν∙ ο τρόπος που κάνει ένα δωμάτιο να σωπαίνει όταν μπαίνει∙ ο τρόπος που μετατρέπει την ανασφάλεια σε καύσιμο και την προσβολή σε χρυσό. Όλα αυτά είναι queer σωματική μνήμη.
[Μην με παρουσιάζεις θύμα μωρή! Είμαι ο θύτης.]
Η Piggy είναι η θεότητα του “too much”, αυτό το αρχέτυπο που μας λέει ότι όταν η κοινωνία σου ζητάει να μικρύνεις, η ηθική απάντηση είναι να μεγαλώσεις, να απλωθείς, να τρανταχτείς, να λάμψεις, να τους κάψεις τα μάτια μέχρι να αναγκαστούν να δουν.
Η υπερβολή της είναι σωτήρια. Είναι το ιερατικό ρούχο που φοράει ένα πλάσμα που ξέρει ότι η ορατότητα δεν είναι επιθυμία: είναι άμυνα. Και ναι, το έκανε πρώτη.
Όταν σήμερα οι influencers χτίζουν personas, κάνουν image curation, παίζουν με authenticity και performance, αυτό που στην ουσία αναπαράγουν είναι Piggy-logic: “Είμαι αυτό που επινοώ. Και θα επινοώ μέχρι να χωρέσει ο κόσμος.”
ACT III: Moi δεν κάνω comeback. Γράφω τον αλγόριθμο.
Κάθε τόσο, η pop coulture θυμάται την Piggy. Όχι γιατί εκείνη χρειάζεται υπενθύμιση, αλλά γιατί η κουλτούρα χρειάζεται ένα reality check. Το πρόσφατο New York Times piece για την επιστροφή της, με τη γνωστή σοβαροφάνεια της εφημερίδας, προσπαθεί να αναλύσει “γιατί η Piggy παραμένει διαχρονική”.
Η Piggy ρίχνει το βλέμμα πάνω μου και σηκώνει φρύδι.
«Chéri, είμαι διαχρονική γιατί η εποχή δεν έχει τελειώσει.»
[Βάλε κάτι πιο καυστικό εδώ. Π.χ. “Η εποχή σας τελειώνει, όχι η δική μου.”]
Το NYT γράφει για τον μύθο της, για το φάσμα της επιρροής της, για τη “σύνθετη προσωπικότητά” της. Αλλά δεν γράφει το βασικό: ότι η Piggy δεν είναι αναδρομή. Είναι αλγόριθμος εξουσίας. Είναι ο κώδικας με τον οποίο λειτουργεί η ψηφιακή σκηνή του σήμερα: η οικονομία της προσοχής, η υπερ-προβολή, το δικαίωμα στη θορυβώδη ύπαρξη.
Η Piggy επιστρέφει τώρα γιατί το 2026 είναι μια εποχή που προσπαθεί να μας πείσει πως πρέπει να είμαστε μικρότεροι: πιο ήρεμοι, πιο “σεμνοί”, πιο χαμηλόφωνοι. Η Piggy έρχεται ως αντίδοτο. Ως χέρι που χτυπάει το τραπέζι.
Ως φωνή που λέει: «Moi δεν θα μικρύνω ποτέ. Θα μικρύνει ο κόσμος.»
ACT IV: Το Φόρεμα ως τελετουργία, το Σώμα ως θρόνος
Το Vogue Life in Looks δεν είναι απλώς ακόμα ένα celebrity fashion video. Είναι λειτουργικό κείμενο της queer θεολογίας της. Σε κάθε look, η Piggy δεν περιγράφει ρούχα περιγράφει στρώματα επιβίωσης. Περιγράφει τις εποχές που χρειάστηκε να χτίσει νέα εκδοχή του εαυτού της για να μην την ξεπεράσει ο μύθος της.
Το 1979 “porcine doll” look: η πρώτη εμφάνιση εξουσίας.
Το bridal country look: η απόδειξη ότι ένα φόρεμα μπορεί να σε μετατρέπει σε θεσμό.
Το Emmy gown: η στιγμή που το σώμα της έγινε discourse.
Το Westwood νυφικό: το πιο queer όχι σε γάμο που ειπώθηκε ποτέ.
Το coronation dress του Charles III: ένας ολόκληρος αιώνας που αλλάζει περούκα.
👠💥
[Να γράψεις ότι βασιλιάς είναι όποιος φοράει ροζ.]
Στο τέλος, καταλαβαίνω κάτι που πριν θεωρούσα απλώς αστείο: η Piggy δεν φοράει outfits, φοράει χρονολογίες. Κάθε φόρεμα είναι momentum. Κάθε look είναι μια νίκη της υπερβολής απέναντι στη λογική του “stay small”.
ACT V: Το δόγμα του “too much”
Όταν η queer κουλτούρα μιλάει για visibility, συχνά εννοεί την ορατότητα του τραύματος, του περιθωρίου, της μνήμης. Η Piggy όμως μας θυμίζει την ορατότητα της εκρηκτικής αυτονομίας.
Η Piggy ενσαρκώνει τον queer νόμο της υπερβολής: ό,τι δεν σου επιτρέπουν, γίνε το μεγαλύτερο δυνατό, ό,τι σου αρνούνται, επινόησέ το τόσο εκθαμβωτικά που να μην μπορούν να το ξεχάσουν, ό,τι προσπαθούν να σε κάνουν να κρύψεις, φόρεσέ το σαν βραδινή τουαλέτα.
Η Piggy είναι το queer πνεύμα που λέει από την αρχή της ιστορίας: Δεν υπάρχει “πάρα πολύ”. Υπάρχει μόνο “όχι αρκετά για μένα”.
💖✨
[Πες τους ότι το “πολύ”
είναι η σωστή δόση.]
Η Piggy βρίσκεται εκεί όπου το φύλο συναντά την επιθυμία, όπου η λάμψη γίνεται πολιτική πράξη, όπου το αστείο γίνεται όπλο και το όπλο γίνεται performance.
Η θεότητα που μας μεγάλωσε
Στο τέλος της μέρας, η Piggy δεν στέκεται μπροστά μου ως χαρακτήρας. Στέκεται σαν queer θεότητα που μας ραίνει όλα λίγη υπερβολή.
Το φως πέφτει πάνω της. Η σκηνή ζεσταίνεται. Ροζ σκόνη αίγλης αιωρείται.
«Ξέρεις τι είναι το μυστικό μου;» μου λέει.
«Δεν θέλω να με λατρεύεις. Θέλω να με αντέχεις.»
Η Piggy δεν ζητάει χώρο. Δίνει άδεια σε όλους μας να τον απαιτήσουμε.
«Μην μικραίνεις», λέει.
Μην διπλώνεις.
Μην κρύβεσαι.
Μεγάλωσε μέχρι να τρίξουν οι ραφές.
Κι εκεί, στο τελευταίο blink του βλέμματός της, μου πετάει το τελικό φιλί:
💋
[Τώρα πήγαινε στην ΟΑΣΗ. Και γράψε το όνομά μου ΜΕΜΕΓΑΛΑΡΟΖΓΡΑΜΜΑΤΑ, darling!]
🐷
👑
