Το 72ο Φεστιβάλ Καννών ξεκινά με τις ηχηρές προσθήκες του Κουέντιν Ταραντίνο και του Αμπντελατίφ Κεσίς, περίπου δέκα ημέρες πριν από την έναρξή του, αρκετές εξίσου σημαντικές απουσίες από το επίσημο διαγωνιστικό, όπως ο Χιροκάζου Κορεέντα και ο Μπεν Ζάιτλιν, το στρατηγικό μπλόκο του Netflix και των πεισματάρικων streaming γιγάντων από το πρόγραμμα, την πατροπαράδοτη πρόσκληση αγαπημένων σκηνοθετών του θεσμού, όπως οι αδελφοί Νταρντέν, ο Αλμοδόβαρ, ο Τζάρμους και ο Μάλικ, αρκετές γυναίκες σπαρμένες σε όλα τα τμήματα, γνωστά ονόματα, όπως ο υπερβετεράνος Κλοντ Λελούς, ο Βέρνερ Χέρτσογκ και ο Ασίφ Καπάντια με το νέο του ντοκιμαντέρ για τον Ντιέγκο Μαραντόνα στην επίτιμη θέση εκτός Διαγωνιστικού, λιγοστό genre (ο Τακέσι Μιίκε θα βρίσκεται εκεί) και πολλή σινεφιλία, τον Γιώργο Λάνθιμο στην κριτική επιτροπή στην οποία προεδρεύει άλλος ένας Μεξικανός, ο Αλεχάνδρο Γκονζάλες Ινιάριτου, και τη μόνιμη δική μας λαχτάρα να αλιεύσουμε κρυμμένα μαργαριτάρια στο αχανές πρόγραμμα.
Στο μεταξύ, αυτή είναι η δεκάδα των πιο αναμενόμενων ταινιών από τους δημιουργούς που ήδη γνωρίζουμε.
Once Upon a Time in Hollywood
Στο παρά πέντε, το επικείμενο έπος του Κουέντιν Ταραντίνο για το τέλος της παλιάς Αμερικής (και της αθωότητας), με φόντο τη φονική επέλαση του Τσαρλς Μάνσον και της δαιμονικής συμμορίας του και πρωταγωνιστές έναν ηθοποιό και τον κασκαντέρ του, τον Λιονάρντο ντι Κάπριο και τον Μπραντ Πιτ αντίστοιχα, δήλωσε συμμετοχή στο Φεστιβάλ που πριν από 25 χρόνια είχε αλώσει θυελλωδώς με το Pulp Fiction και πάντα προτιμά, όταν συμπίπτει με τους χρόνους του, όπως στην περίπτωση του Άδωξοι Μπάσταρδη.
Μετά το αμήχανο τρέιλερ και την καθυστέρηση της ανακοίνωσης, δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Μόνταρε ακόμη; Οι Κάννες παζάρευαν τη θέση στο Διαγωνιστικό γιατί δεν ξετρελάθηκαν; Ή μήπως, στο χειρότερο σενάριο, ο ίδιος ο Ταραντίνο δεν ήταν απόλυτα ικανοποιημένος με το τελικό αποτέλεσμα και δεν ήθελε να ρισκάρει τη make or break δημοσιότητα που παραδοσιακά προσφέρει το επιφανέστερο των φεστιβάλ;
Όλα καλά, και το Once upon a time in Hollywood θα καταπλεύσει αισίως με αυξημένες προσδοκίες, καθώς ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει πως, εκτός από μια σπουδαία καριέρα που, όπου να 'ναι, ολοκληρώνεται, τα '60s και το Χόλιγουντ είναι η ζωή του όλη.
Wounds
Δεν είναι τόσο καθαυτή η ταινία Wounds του Βρετανο-ιρανού σκηνοθέτη Μπαμπάκ Ανβάρι, που άλλωστε έκανε πρεμιέρα στο Sundance πριν από μερικούς μήνες με ανάμεικτες κριτικές, όσο η χειρονομία εκ μέρους του παράλληλου, και ανεξάρτητου, τμήματος του Φεστιβάλ Καννών, του Δεκαπενθήμερου των Σκηνοθετών, να τη συμπεριλάβει στο ρόστερ του.
Για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι επίσημες Κάννες, διά στόματος του εκλέκτορά τους Τιερί Φρεμό, απέκλεισαν το Netflix και μαζί του οποιονδήποτε δεν συμμορφώνεται με την πολιτική της χρονικής απόστασης της κινηματογραφικής εκμετάλλευσης στην αίθουσα από την οικιακή προβολή, μπλοκάροντας έτσι τουλάχιστον δύο εξαιρετικά αναμενόμενες ταινίες, το Laundromat του Στίβεν Σόντερμπεργκ και, φυσικά, τον Ιρλανδό του Μάρτιν Σκορσέζε από συμμετοχή και πιθανά βραβεία.
Το Δεκαπενθήμερο ανέκαθεν κάνει αντάρτικο στο κατεστημένο του επίσημου Διαγωνιστικού, αλλά η συγκεκριμένη ενέργεια μοιάζει και λίγο αντι-γαλλική, για χάρη του σκανδαλιάρικου αντιλόγου και μόνο.
The Lighthouse
Ο Ρόμπερτ Έγκερς μας τρόμαξε κανονικά με το Witch προ τριετίας. Και ενώ περιμέναμε πως θα αναλάβει το ρίσκο να ξαναμεταφέρει το Nosferatu, τα σχέδιά του άλλαξαν και θα παρουσιάσει στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών το Lighthouse, πάντα στη φλέβα της φρίκης και της φαντασίας, με τον Γουίλεμ Νταφόου και τον Ρόμπερτ Πάτινσον (που οι πρώτες φήμες τούς θέλουν σιβηρικά ψυχραμένους στα γυρίσματα, στην παγωνιά της Νέας Σκωτίας του Καναδά), σε ασπρόμαυρο 35άρι φιλμ.
The Dead Don't Die
Ο Τζιμ Τζάρμους ανοίγει πανηγυρικά το φεστιβάλ και διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα που δεν έχει ακόμα με το Οι νεκροί δεν πεθαίνουν, μια suburban ζόμπι κωμωδία με ονειρικό καστ, από τη Σελίνα Γκόμεζ, τους δύο Ντράιβερ, τη Σάρα και τον Άνταμ, και την Κλόι Σεβινί, μέχρι τους ζηλωτές του, τον Μπιλ Μάρεϊ, την Τίλντα Σουίντον, τον Ίγκι Ποπ και τον Τομ Γουέιτς.
Pain and Glory
Κάτι ανάμεσα στο 8μισι και στο Amarcord του Φελίνι, η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ μιλάει για έναν παρηκμασμένο σκηνοθέτη που επισκέπτεται μνήμες και πρόσωπα από το παρελθόν, που τον σημάδεψαν και τον καθόρισαν. Το Pain and Glory έχει προβληθεί ήδη στην Ισπανία με εμπορική επιτυχία και γενικά καλές κριτικές. Πρωταγωνιστεί ο Αντόνιο Μπαντέρας με την Πενέλοπε Κρουθ σε μικρότερο ρόλο και απομένει να δούμε αν ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Αλεχάνδρο Ινιάριτου και τα υπόλοιπα μέλη θα συγκινηθούν σε επίπεδο Χρυσού Φοίνικα που, θυμίζουμε, ο κορυφαίος Ισπανός σκηνοθέτης δεν έχει κατακτήσει μέχρι τώρα.
The Staggering Girl
Προς τιμήν του, ο Λούκα Γκουαντανίνο δεν προτίμησε να ξεχειλώσει ένα θέμα για να προσθέσει ένα ακόμη feature στη φιλμογραφία του, υπηρετώντας την ιδιαίτερη τέχνη της ταινίας μικρού μήκους με την παρουσίαση του Staggering Girl, διάρκειας 35 λεπτών, σε παράλληλο τμήμα του φεστιβάλ. Πρωταγωνιστούν η Τζουλιάν Μουρ, η Μία Γκοθ και η Μάρθε Κέλερ (η Φεντόρα του Μπίλι Γουάιλντερ), και τη μουσική υπογράφει ο Ριούτσι Σακαμότο.
The Young Ahmed
Ο Ζαν-Πιερ και ο Λικ Νταρντέν επιστρέφουν στο αγαπημένο τους φεστιβάλ με την ιστορία ενός νεαρού Βέλγου που σχεδιάζει να δολοφονήσει μια καθηγήτριά του στο όνομα του ισλαμισμού. Οι συμπονετικοί μπρεσονιστές αδελφοί φιλοδοξούν όχι μόνο να προβληματίσουν, ή και να διχάσουν, με ένα επίκαιρο θέμα αλλά και να γίνουν οι πρώτοι που θα αποσπάσουν τρίτο Χρυσό Φοίνικα, μετά τη Ροζέτα και το Αγόρι.
Ανταγωνιστής τους είναι ο επίσης δις κάτοχος του τροπαίου, ο Κεν Λόουτς, ο οποίος δηλώνει «παρών» με το Sorry we missed you. Άλλοι νικητές που περιλαμβάνονται στο Επίσημο Διαγωνιστικό είναι ο Τέρενς Μάλικ (Το Δέντρο της Ζωής) με το A hidden life, ο Κουέντιν Ταραντίνο και ο Αμπντελατίφ Κεσίς, με το δεύτερο μέρος του Μεκτούμπ, το Αγάπη μου: Intermezzo, 6 χρόνια μετά την περιπετειώδη Ζωή της Αντέλ.
Bacurau
Μπορεί το εξαίσιο Aquarius να μην κέρδισε τίποτα, ούτε καν για την ερμηνεία της Σόνια Μπράγκα, τη χρονιά που το Τόνι Έρντμαν έφυγε επίσης άπραγο από τις Κάννες, αλλά το φεστιβάλ δεν ξέχασε τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο και τον προσκαλεί εκ νέου με το Bacurau (Nighthawk), την ιστορία ενός σκηνοθέτη που ταξιδεύει στα βάθη της χώρας του για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ και ανακαλύπτει πως τα πράγματα είναι διαφορετικά από την επιφάνειά τους. Συνυπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Ζουλιάνο Ντορνέλες.
Little Joe
Υπάρχει κάτι αδιόρατα λανθιμικό/φιλιππικό στην υπόθεση της καινούργιας ταινίας της Αυστριακής Τζέσικα Χάουσνερ, η οποία ξαναπιάνει κάμερα 5 χρόνια μετά το Amour Fou: ένα γενετικά τροποποιημένο φυτό σκορπίζει τους σπόρους του, επηρεάζοντας όλα τα έμβια όντα του πλανήτη. Το Little Joe της δημιουργού της Λούρδης είναι ένα από τα πολλά φιλμ που υπογράφουν γυναίκες στο φετινό φεστιβάλ Καννών – εκτός από το Δεκαπενθήμερο και το Ένα Κάποιο Βλέμμα, η Σελίν Σιαμά διαγωνίζεται επίσης για τον Χρυσό Φοίνικα με το Portrait of a lady on fire, όπως και η Ζιστίν Τριέ με τη Sibyl.
Rocketman
Με τις ευλογίες του Έλτον Τζον, το Rocketman φιλοδοξεί να προσκαλέσει τους νοσταλγούς της ροκ των '70s που ζεστάθηκαν με το Bohemian Rhapsody και μετέτρεψαν τη μουσική βιογραφία του Φρέντι Μέρκιουρι στο εισπρακτικό θαύμα της σεζόν που πέρασε. Ο Τάρον Έτζερτον μεταμορφώνεται στον διοπτροφόρο Ρετζ στην άγρια, εκτροχιασμένη περίοδο της ακμής του και με τον ίδιο σκηνοθέτη, τον Ντέξτερ Φλέτσερ, ο οποίος αντικατέστησε τον Μπράιαν Σίνγκερ, η ταινία δεν θα κρύβει το σεξ και τα ναρκωτικά για χάρη μιας πιο προσοδοφόρας, κατάλληλης από 13 ετών, σήμανσης. Το στοίχημα είναι αν το κοινό θα αποδεχθεί τον Έλτον Τζον ως μύθο, όπως σχεδόν αγιοποίησε τον Μέρκιουρι.
