ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ο τραγουδιστής Γιώργος Μαζωνάκης έχει το στίγμα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, προφανώς απόνερα μιας δύσκολης ζωής. Σίγουρα όχι για όλους αλλά σίγουρα για πολλούς από όσους παρακολούθησαν τη δημόσια διαπόμπευσή του, ο Μαζωνάκης είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο άκουσαν, διάβασαν και είδαν εξαιρετικά πολλές λεπτομέρειες της περιπέτειάς του σε ένα ψυχιατρείο και γενικά της προσωπικής του ζωής, η οποία μάλλον δεν είναι διόλου ανέμελη και ωραία.
Άλλωστε, θα σκέφτονται, γιατί ένας άνθρωπος να οδηγηθεί ακούσια σε ψυχιατρική κλινική, αν δεν αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά προβλήματα; Τελικά έχουν και οι διάσημοι δυσκολίες στη ζωή τους, δεν έχουμε μόνο εμείς, θα σκέφτονται επίσης, μάλλον ανακουφισμένοι. Αλλά δεν θα σκεφτούν ποτέ ότι οι ζωές των άλλων δεν θα έπρεπε να τους αφορούν καθόλου.
Το στίγμα ήδη συνοδεύει τον τραγουδιστή, ο οποίος για κάποιους είναι ένας διάσημος με σοβαρά προβλήματα, για άλλους που είδαν την περίπτωσή του πιο συγκαταβατικά ένα θύμα συγγενών, του συστήματος, κάποιας πλεκτάνης, αυτών τέλος πάντων που μάλλον τον μισούν επειδή είναι διάσημος.
Μια μέρα, σχεδόν όλα τα ειδησεογραφικά μέσα δημοσιοποίησαν την πληροφορία ότι ο τραγουδιστής οδηγήθηκε κατόπιν εισαγγελικής εντολής σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Τα πιο light από αυτά τα μέσα (ένας κατ’ ευφημισμόν όρος που χρησιμοποιείται για να τα χαρακτηρίσει, ουσιαστικά όμως πρόκειται για χυδαία και κίτρινα μέσα ενημέρωσης που επιβιώνουν κανιβαλίζοντας τις ζωές των άλλων και τα οποία αριθμητικά είναι πολλά και ασκούν σημαντική επιρροή στην κοινωνία) μπήκαν ή προσπάθησαν να μπουν ακόμα πιο βαθιά από την κλειδαρότρυπα και να δώσουν όσο περισσότερες πληροφορίες μπορούσαν στο κοινό τους. Γνωρίζουν ότι αυτό το κοινό διψάει για τέτοια θεάματα. Πρόκειται για ένα κοινό που επιθυμεί να ξέρει κάθε είδους λεπτομέρεια για ανάλογα θέματα αλλά δεν δείχνει, για παράδειγμα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για έναν πόλεμο που συμβαίνει σχεδόν δίπλα του. Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.
Ακολούθησαν όσα συμβαίνουν συνήθως: περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του Μαζωνάκη, περισσότερα χυδαίας αντίληψης σχόλια αναγνωστών στα μέσα ή στα κοινωνικά δίκτυα, μια συνεχής αναπαραγωγή τοξικότητας, εισβολή στη ζωή ενός άλλου, απουσία οποιουδήποτε είδους σεβασμού γι’ αυτήν τη ζωή, εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων. Γενικά, ένας άνθρωπος επειδή είχε την ατυχία να είναι διάσημος έγινε βορά στις αδηφάγες διαθέσεις της κοινής γνώμης. Το στίγμα ήδη συνοδεύει τον τραγουδιστή, ο οποίος για κάποιους είναι ένας διάσημος με σοβαρά προβλήματα, για άλλους που είδαν την περίπτωσή του πιο συγκαταβατικά ένα θύμα συγγενών, του συστήματος, κάποιας πλεκτάνης, αυτών τέλος πάντων που μάλλον τον μισούν επειδή είναι διάσημος.
Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό. Τα λάθη αυτά αποτελούν πια κανόνα, έναν κανόνα που λέει πως η δημοσιοποίηση και η ανάδειξη τέτοιων θεμάτων, και μάλιστα σε όλη τους την έκταση, συνιστούν δείγμα καλής δημοσιογραφίας, και η αποδοχή από πάρα πολλούς αποδέκτες αποτελεί μια υγιή κοινωνική συμπεριφορά· όλο αυτό είναι εν τέλει ο τρόπος με τον οποίο τα πράγματα πρέπει να γίνονται. Το λάθος αποκτά μια κανονικότητα πια, η οποία αυτόματα του αφαιρεί τον χαρακτηρισμό του λάθους.
Το λάθος δεν αφορά μόνο τα μέσα που εισβάλλουν και διαπομπεύουν τις ζωές των άλλων· αφορά και τους αποδέκτες των πληροφοριών χωρίς τους οποίους δεν θα υπήρχε λάθος, γιατί κανένας δεν θα ενδιαφερόταν για τα μυστικά πίσω από την κλειδαρότρυπα. Αφορά όμως και το ίδιο το σύστημα, το κράτος δηλαδή, το οποίο δίνει τη δυνατότητα για εύκολους ακούσιους εγκλεισμούς σε ιδρύματα. Γιατί τελικά ίσως και εκεί βρίσκεται ένα σημαντικό ζήτημα: ο τρόπος με τον οποίο οδηγούνται οι άνθρωποι σε ιδρύματα…
