Διακοπές στη Ρώμη
(Roman Holiday, 1953)
Πέρα από σύσταση ενός υπέρλαμπρου άστρου, από εκείνα που προκύπτουν μια φορά ανά γενιά –αναφερόμαστε στην Όντρεϊ Χέπμπορν– και από υποδειγματική εφαρμογή των κανόνων της κομεντί, το «Roman Holiday» των σπουδαίων Γουίλιαμ Γουάιλερ και Ντάλτον Τράμπο παρουσιάζει τις διακοπές ως διάλειμμα. Δεν αναφέρεται όμως σε ένα απλό διάλειμμα χαλάρωσης και «επαναφόρτισης της μπαταρίας», αλλά σε ένα ριζικό διάλειμμα από κοινωνικούς ρόλους και υποχρεώσεις. Και, ιδιοφυώς, ταυτίζει τη λειτουργία του «διαλείμματος» αυτού με εκείνη του έρωτα και, στη γλυκόπικρη κατακλείδα του, υπογραμμίζει πως η ευεργετική του επίδραση ανήκει μόνο σε εκείνους που την έζησαν, μακριά από την αδιακρισία και τον φθόνο των τρίτων. Πραγματικά, σπουδαία ταινία. (Cosmote TV)
Το Κυνήγι του κλέφτη
(To Catch a Thief, 1955)
Δεν είναι η καλύτερη, αλλά ίσως είναι η πιο στυλάτη και, αναμφίβολα, η πιο «καλοκαιρινή» προσφορά του Χίτσκοκ στο σινεμά, με τον διάσημο κλέφτη Κάρι Γκραντ να πέφτει θύμα χιτσκοκικής παρεξήγησης και να συναντά την (σταθερά) κομψότατη Γκρέις Κέλι στην προσπάθειά του να την επιλύσει. Τα γυρίσματα στη γαλλική Ριβιέρα διασφαλίζουν τον κοσμοπολιτισμό, το πρωταγωνιστικό δίδυμο τη φινέτσα και ο Χιτς με τους συνεργάτες του την πρωτοκλασάτη ποιότητα της κατασκευής. Bonus το ωραιότερο σμαραγδί που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη, στην αξέχαστη ρομαντική σκηνή στο μπαλκόνι με τα πυροτεχνήματα. (Cosmote TV)
Γυμνοί στον Ήλιο
(Plein Soleil, 1960)
H πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του «Ταλαντούχου κυρίου Ρίπλεϊ» της Πατρίσια Χάισμιθ εστιάζει κυρίως στο ταξικό ζήτημα. Βλέπεις, ο Τομ Ρίπλεϊ της ταινίας δεν είναι απλώς όμορφος, έχει τη μορφή ολόκληρου Αλέν Ντελόν και το μόνο που του λείπει είναι το κεφάλαιο. Με την ηλιοκαμένη φωτογραφία του, το διαρκές φλερτ του φακού με το πρόσωπο του Γάλλου σταρ, που θυμίζει τι σημαίνει πηγαίος μαγνητισμός, και το αξέχαστο μουσικό χαλί μεσογειακής lounge του Νίνο Ρότα, το «Plein Soleil» διαθέτει τα απαραίτητα συστατικά για μια ισχυρή δόση θερινής ψυχαγωγίας και βραδύκαυστου σασπένς. (Nova)
Tα σαγόνια του καρχαρία
(Jaws, 1975)
Πενήντα χρόνια μετά, το σπιλμπεργκικό «Jaws» δεν έχει γεράσει καθόλου, παραμένει μητέρα της κινηματογραφικής υδροφοβίας, βάζει τα γυαλιά σε όλα τα σύγχρονα θερινά μπλοκμπάστερ, εντυπωσιάζει με τις ειδολογικές μεταβάσεις του –από το θρίλερ στη ναυτική περιπέτεια– και, βέβαια, έχει εκείνη τη (από κάθε άποψη) μεγάλη σκηνή, με τη μαυρόψυχη ιστορία του Κουίντ και τον γοερό θρήνο της φάλαινας που ακούγεται στο βάθος, προσθέτοντας ακόμα μία διάσταση στην ταινία, εκείνη της εκδίκησης της φύσης για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας εντός του εικοστού αιώνα. Kαλές οι προβολές στο σπίτι, αλλά ελπίζουμε και σε επανεμφάνισή του στις κινηματογραφικές αίθουσες. (Νetflix)
Ιστορίες του καλοκαιριού
(Conte d’Ete, 1996)
Ο κύκλος των καλοκαιρινών ταινιών του Ερίκ Ρομέρ έκλεισε με τις «Ιστορίες του καλοκαιριού», ίσως την πιο προσβάσιμη ταινία του σε ένα (σχετικά) ευρύτερο κοινό. Εδώ ο Γάλλος δημιουργός ακολουθεί έναν νεαρό μουσικό σε μια σειρά από ερωτικές περιπέτειες, εντάσσοντας ημιαυτοβιογραφικά στοιχεία στο μείγμα. Ερωτισμός, προσμονή, αναμονή και ματαίωση, φιλοσοφικές τοποθετήσεις και ελαφρότητα αλά γαλλικά, σε μια δροσιστική κομεντί, καμωμένη με τον τρόπο του Ρομέρ. Δηλαδή του ανθρώπου που απαθανάτισε όπως κανείς τη θερινή ραστώνη, την επιπολαιότητα, την ηδυπάθεια αλλά και την αγωνία για την πραγμάτωση του καλοκαιρινού ιδανικού. (Cinobo)
Το σημάδι της φάλαινας
(Whale Rider, 2002)
Εδώ ημερολογιακά κλέβουμε, αλλά ουσιαστικά όχι. Ναι, η δράση εξελίσσεται μεταξύ Δεκέμβρη και Φλεβάρη, αλλά στη Νέα Ζηλανδία τότε έχουν καλοκαίρι. Το «Σημάδι της φάλαινας» της Νίκι Κάρο, που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ, υπήρξε μεγάλο hit των βιντεοκλάμπ στα μέρη μας χάρη στην ευαισθησία του, στις δακρυγόνες αρετές του και σε μια λειτουργία που το σύγχρονο σινεμά ενεργοποιεί όλο και πιο σπάνια: τη γνωριμία μας με τα ήθη και τους τρόπους άλλων λαών – εδώ των Μαορί και των τελετουργικών τους. Πέραν των οικολογικών της ανησυχιών, η ταινία πετυχαίνει να αναδείξει τη χρεία της αναπροσαρμογής της παράδοσης, ώστε να καταστεί εργαλείο προόδου και όχι μοχλός συντήρησης. (Cosmote TV)
Ψάχνοντας τον Νέμο
(Finding Nemo, 2003)
Kαθώς η Pixar έπαιρνε τη σκυτάλη από την Ντίσνεϊ ως παιδαγωγός που ψυχαγωγεί τους ανήλικους, μα ταυτόχρονα απευθύνεται ευθέως στους ενήλικες και κανακεύει το τραυματισμένο παιδί που κρύβουν μέσα τους, θα αποκτούσε με το «Finding Nemo» για πρώτη φορά (και) τη δέουσα εικονογραφία πλάι στον συνήθη οργασμό ευρημάτων. Ο βυθός της ταινίας παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα ομορφότερα animated περιβάλλοντα που είδαμε στη μεγάλη οθόνη και διασφαλίζει τη δροσιστική λειτουργία της. Ταυτόχρονα, είναι ενδεχομένως η ταινία της Pixar με τους περισσότερους αγαπημένους περιφερειακούς χαρακτήρες, με την ξεχασιάρα Ντόρι να βλέπει το όνομά της στον τίτλο μια δεκαετία αργότερα, στο αξιόλογο σίκουελ «Finding Dory». (Disney+/Vodafone TV)
Eρασιτέχνης ζιγκολό
(Fading Gigolo, 2013)
Κινηματογραφικό καλοκαίρι δίχως γουντιαλενική ένεση στα μάτια μας είναι αδύνατο να εννοηθεί. Ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής Τζον Τορτούρο σίγουρα εντόπισε τον γουντιαλενισμό στην ιστορία ενός ανθοπώλη που μετατρέπεται σε ερασιτέχνη ζιγκολό από τον προσφάτως άνεργο, γηραιότερο κολλητό του, και γι’ αυτό προσέλαβε τον ίδιο τον Γούντι Άλεν σε υποστηρικτικό ρόλο, με τον τελευταίο να προσθέτει μερικά ευφυολογήματα σε μια μικρή ταινία με ερωτισμό, σωστή δοσολογία ελαφρότητας και μελαγχολίας, εξαιρετική tracklist και άκρως ελκυστικό γυναικείο καστ – συμπρωταγωνιστούν οι Βανέσα Παραντί, Σάρον Στόουν και Σοφία Βεργκάρα. (Cinobo)
Ανεκπλήρωτος γάμος
(On Chesil Beach, 2017)
Kινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ίαν ΜακΓιούαν «Στην ακτή», που δεν μπόρεσε μεν να λύσει τον γόρδιο δεσμό της κινηματογραφικής απόδοσης της ιδιοσυγκρασιακής πρόζας του συγγραφέα, αλλά πέτυχε διάνα στο πρωταγωνιστικό της δίδυμο, με τους Σίρσα Ρόναν και Μπίλι Χάουλ ως νεόνυμφους που βιώνουν την πρώτη νύχτα του γάμου τους με αμηχανία, συστολή, αγωνία και πλήρη άγνοια περί των ερωτικών πραγμάτων, άνευ δικής τους ευθύνης. Τα χρώματα του καλοκαιριού στο Ντόρσετ παραπέμπουν σε εκείνα ενός αιώνιου φθινοπώρου, με έναν πρόσθετο επίλογο να χύνει δάκρυα μετάνοιας για το «καλοκαίρι» που χάθηκε στην πορεία. (Ertflix)
Aftersun
(2022)
Στο ντεμπούτο της Σάρλοτ Γουέλς, που αποτέλεσε sleeper hit των ελληνικών σινεμά τον Δεκέμβριο του 2022, μια δωδεκάχρονη βρίσκεται διακοπές με τον πατέρα της, διαζευχθέντα από τη μητέρα της, με προβλήματα προσαρμογής στον κόσμο των ενηλίκων, μα αγαπητικό και φροντιστικό προς την κόρη του. Και καθώς η ώρα περνά, συνειδητοποιούμε ότι η Γουέλς δεν έχει στήσει μια ρεαλιστική, αντικειμενική αφήγηση, αλλά ένα κινηματογραφικό κολάζ που χαρτογραφεί την προσπάθεια μιας ενήλικης γυναίκας να διαχειριστεί τα τραύματα του παρελθόντος στο σήμερα, επιχειρώντας να διαχωρίσει και να κατανοήσει τον πατέρα που γνώρισε ως ανήλικη, με εκείνον που θυμάται ως ενήλικη. Το σινεμά ως ζωντανή ανάμνηση που αναδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, σε έναν φιλμικό δυναμίτη που δρα υπόγεια για να εκραγεί με έναν χείμαρρο συναισθηματισμού. Μια ταινία που έδωσε (και εξακολουθεί να δίνει) πολλά σε όσους τη χρειάστηκαν. (Ertflix)
