ΕΚΤΟΣ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ, ο Εντ Σάλιβαν ήταν περισσότερο γνωστός (μέσα από πλήθος αναφορές σε διάφορα μουσικά ντοκιμαντέρ) ως εκείνη η συντηρητική και παράδοξη φιγούρα –με το παρουσιαστικό ηλικιωμένου βαμπίρ– που κατοχύρωσε στην κοινή συνείδηση προσωπικότητες όπως ο Έλβις και οι Beatles που εμφανίστηκαν στη δημοφιλέστατη κυριακάτικη εκπομπή του στην αμερικανική τηλεόραση, εμπνέοντας ολόκληρες γενιές να ενταχτούν ενεργά στο rock & roll φαινόμενο.
Χαρακτηριστικά ανεκδοτολογική έχει μείνει και η περίπτωση των Doors που τους είχε ζητηθεί να «τροποποιήσουν» ελαφρώς τους στίχους του «Light my fire» κατά την εμφάνισή τους στο Ed Sullivan Show, αλλά εκείνοι δεν το έκαναν τελικά, προκαλώντας την οργή του παρουσιαστή και παραγωγού της εκπομπής.
Ο Σάλιβαν είχε γεννηθεί στο Χάρλεμ ανάμεσα σε Εβραίους και Ιρλανδούς μετανάστες και είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι τον ρατσισμό.
Το περιστατικό συνέβη όταν πλησίαζε στη λήξη της παντοδυναμίας του το θρυλικό «βαριετέ» σόου του Εντ Σάλιβαν –το μακροβιότερο στην ιστορία της αμερικανικής τηλεόρασης– που διήρκεσε από το 1948 ως το 1971, προσελκύοντας 35-50 εκατομμύρια θεατές κάθε Κυριακή βράδυ. Αυτό που δεν είναι ίσως τόσο γνωστό και προβεβλημένο είναι η κρίσιμη και εγκάρδια συμβολή του Εντ Σάλιβαν στην ανάδειξη του μαύρου ταλέντου μέσω της δημοφιλέστατης εκπομπής του.
Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» που υπάρχει διαθέσιμο εδώ και μερικές μέρες στο Netflix αναδεικνύει με τον πιο συναρπαστικό τρόπο αυτή του την πλευρά, σε μια περίοδο μάλιστα που ο φυλετικός διαχωρισμός ήταν ακόμα πολύ έντονος παρά τη γέννηση και την ανάπτυξη του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στην Αμερική. Και μόνο τα αποσπάσματα από τις εμφανίσεις (πολλές από τις οποίες μπορεί να δει κανείς ξανά και ξανά, και στο YouTube channel του Ed Sullivan Show) ονομάτων όπως η Mαχάλια Τζάκσον, ο Χάρι Μπελαφόντε, ο Τζέιμς Μπράουν, ο Ρέι Τσάρλς, οι Jackson 5, ο «Little» Στίβι Γουόντερ, η Nίνα Σιμόν, οι Supremes, ο Μπo Ντίντλεϊ, o Άικ και η Tίνα Tέρνερ, ο Nατ Kινγκ Κόουλ, η Γκλάντις Νάιτ ή ο Τζάκι Γουίλσον αρκούν για να κάνουν απολύτως συναρπαστική την παρακολούθηση αυτού του ντοκιμαντέρ.
Η εμφάνιση των Jackson 5 με το «I want you back» στο Ed Sullivan Show
Σημαντικό ενδιαφέρον έχουν επίσης οι συνεντεύξεις τεράστιων μορφών όπως ο Χάρι Μπελαφόντε (λίγο πριν από τον θάνατό του) και ο Σμόουκι Ρόμπινσον, ο οποίος θέτει το ζήτημα απλά και σταράτα: «Η μουσική είναι η διεθνής γλώσσα. Είναι η δύναμη που συντρίβει τα σύνορα». Ο Σάλιβαν, ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του ως αθλητικογράφος και πέθανε το 1974 σε ηλικία 73 ετών, είχε γεννηθεί στο Χάρλεμ ανάμεσα σε Εβραίους και Ιρλανδούς μετανάστες και είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι τον ρατσισμό. «Οι γονείς μου ήξεραν ότι αυτά τα πράγματα είναι άδικα και στραβά», εμφανίζεται να λέει σε μια τηλεοπτική του συνέντευξη το 1969. «Δεν ήταν "ανοιχτόμυαλοι", πίστευαν απλά στην κοινή λογική».
Αν υπάρχει ένα τραγικό στοιχείο σ’ αυτό το γεμάτο υπέροχες μουσικές και «κοινή λογική» ντοκιμαντέρ, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο δημιουργός του, ο (Αφρο)Αμερικανός δημοσιογράφος και κινηματογραφιστής Σάσα Τζένκινς, ο οποίος έχει υπογράψει μερικά από τα πιο σημαντικά ντοκιμαντέρ της τελευταίας δεκαετίας για τη μαύρη μουσική και κουλτούρα [«Fresh Dressed» (2015), «Wu-Tang Clan: Of mics and men» (2019), «Bitchin’: The sound and fury of Rick James» (2021), «Louis Armstrong’s black & blues» (2022)], έφυγε από τη ζωή στα 53 του τον περασμένο Μάιο, λίγους μήνες πριν από την πρεμιέρα του «Sunday Best» στην πλατφόρμα του Netflix.
