Tο Αmerican Psycho είναι μία ταινία που γυρίστηκε το 2000, βασισμένο σε βιβλίο που γράφτηκε το 1991 από τον τρισμέγιστο Βrett Easton Ellis, ενός από τους αγαπημένους μου συγγραφείς όλων των εποχών (κάτι που δεν σας νοιάζει καθόλου, το ξέρω), ο οποίος κοροϊδεύει/περιγράφει/σχολιάζει την κουλτούρα των γιάπηδων στη Νέα Υόρκη κατά τη δεκαετία του ’80.
Το βιβλίο περιέχει δολοφονίες, πόρνες, ναρκωτικά, νεκροφιλία, ακόμα και κανιβαλισμό. Η ταινία δεν φτάνει στα άκρα του κειμένου αλλά θεωρείται πετυχημένη, κυρίως λόγω του καταπληκτικού πρωταγωνιστή Christian Bale που ΕΙΝΑΙ ο American Psycho και μετά απ’ αυτή την ταινία εγώ τουλάχιστον, δε μπορώ να τον δω αλλιώς.
.jpg)
Το έργο είναι γνωστό για τη βία, όποιος όμως το έχει δει/διαβάσει ξέρει ότι έχει και χιούμορ, με κορυφαία σκηνή την αγανάκτηση του πρωταγωνιστή όταν βλέπει την κάρτα ενός συνάδελφού του την οποία θεωρεί καλύτερη: για έναν άνθρωπο εντελώς απορροφημένο από την εμφάνιση αυτό ισοδυναμεί με τεράστιο χτύπημα. Η σκηνή στο σενάριο περιγράφεται ως εξής:
Price pulls a card from an inside coat pocket and holds it up for their inspection: "PAUL OWEN, PIERCE & PIERCE, MERGERS AND ACQUISITIONS."
Bateman swallows, speechless.
The sound in the room dies down and all we hear is a faint heartbeat as Bateman stares at the magnificent card.
BATEMAN (V.O.)
Look at that subtle off-white coloring. The tasteful thickness of it. Oh my God, it even has a watermark...
His hand shaking, Bateman lifts up the card and stares at it until it fills the screen. He lets it fall. The SOUND RETURNS TO NORMAL.
CARRUTHERS
Is something wrong? Patrick...you're sweating.
Δεν είναι το μοναδικό χτύπημα που δέχεται ο Patrick Bateman. Τη ζωή του τη βλέπουμε μέσα από πάρτι, μπαρ, κλαμπ και πολλά εστιατόρια. Θα μπορούσε να περνάει τέλεια- αλλά όχι. Βρίσκεται σε μόνιμο άγχος για το αν είναι στο σωστό μέρος με τους σωστούς ανθρώπους. Δεν αρκεί να είναι σε ένα ακριβό εστιατόριο, πρέπει να είναι στο εστιατόριο της εβδομάδας (ή της μέρας). Τον απασχολεί αν θα έχει το σωστό τραπέζι. Σε κάθε γεύμα σκέφτεται το επόμενο.
Δε μαθαίνουμε μόνο για τα εστιατόρια, μαθαίνουμε και για το φαγητό. Σε αρκετές σκηνές γίνεται περιγραφή του μενού: ο Patrick δεν μας περιγράφει μόνο το πιάτο του αλλά και τα πιάτα όσων βρίσκονται μαζί του με μακροσκελείς προτάσεις σα να ακούμε τον σεφ. Η πρώτη σκηνή είναι σε εστιατόριο: παρακολουθούμε τον σερβιτόρο να περιγράφει τα specials της ημέρας, τα οποία είναι τα εξής:
Ραβιόλι με καλαμαράκι σε ζωμό λεμονόχορτου με προφιτερόλ κατσικίσιου τυριού
Σαλάτα Ceasar με ρόκα
Ρολό ξιφία με μαρμελάδα από κρεμμύδι
Ελαφρά ψημένο στήθος πέρδικας με coulis σμέουρου και ιβίσκο
Λαγός ελεύθερης βοσκής στη σχάρα με τηγανιτές πατάτες με βότανα
Πλέον, αυτή η περιγραφή δε μας φαίνεται τόσο ξένη. Μετά από το μπαράζ των Τop Chef και Masterchef, αυτές οι περιγραφές έχουν φτάσει και στη μεσαία τάξη. Μπορεί η μεσαία τάξη να μην τρώει έτσι, αλλά μπορεί να συνδέσει αυτές τις περιγραφές με μία εικόνα (φαγητά μέσα σε τσέρκια, τοποθετημένα καθ’ ύψος, μεγάλα πιάτα και σάλτσα σε σταγόνες) αλλά και να καταλάβει και την ειρωνεία που κρύβεται πίσω από την περιγραφή. Τι σημαίνει αυτό άραγε; Ότι η ανώτερη τάξη έχει ξεπέσει τα τελευταία χρόνια (αφού αυτοί οι κώδικες που έκαναν το φαγητό ξένη γλώσσα στους πληβείους έχουν σπάσει από την τηλεόραση κι έχουν προσφερθεί σε όλους) ή ότι η μεσαία έχει ανέβει; Ίσως σημαίνει ότι οι σεφ πρέπει να βρουν άλλο τρόπο για να κάνουν τα φαγητά τους να μοιάζουν έργα τέχνης –αν θεωρήσουμε ότι αυτό είναι πρόβλημα.
σχόλια