Το τέρας μέσα μας

Το τέρας μέσα μας Facebook Twitter
Δεν λείπουν, φυσικά, οι απαραίτητες ρατσιστικές πινελιές... Τι κι αν ο παιδοκτόνος των Δουνεΐκων Μανώλης Δουρής, ο Παναγιώτης Φραντζής που τεμάχισε τη νεαρή γυναίκα του Ζωή, ο «δράκος» Παπαχρόνης και τόσοι άλλοι απεχθείς δολοφόνοι είναι Έλληνες με τη... βούλα; Φωτο: Menelaos Myrillas / SOOC
5

Είναι μερικές φορές που το μυαλό σταματά μπροστά στην απύθμενη κακία και μοχθηρία που κρύβουν οι πιο φρικαλέες όψεις της ανθρώπινης φύσης. Που η φιλοσοφία, η ποίηση, η τέχνη και τα άλλα λαμπρά επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας αδυνατούν να ερμηνεύσουν ή να διαχειριστούν ικανοποιητικά τέτοια φαινόμενα, μην πω ότι φαντάζουν εντελώς μάταια, όπως συνέβη π.χ. με το Ολοκαύτωμα. Που η ψυχολογία σηκώνει τα χέρια ψηλά, η ηθική στέκει αμήχανη, η λογική αυτοακυρώνεται – και είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα που μαζί με τον φόβο του θανάτου γέννησαν τις θρησκείες και τις λοιπές μεταφυσικές αναζητήσεις, παραμένοντας ωστόσο ανικανοποίητο, εφόσον μήτε εκείνες εγγυώνται τη λύτρωση από το ανείπωτο, αντίθετα, χιλιάδες εγκλήματα έγιναν και γίνονται στο όνομα κάποιου δόγματος. Παρότι λίγοι αναλογικά φτάνουμε σε τέτοιο έσχατο σημείο απανθρωπιάς, είμαστε, βλέπεις, πολύ περισσότεροι όσοι θα μπορούσαμε να πράξουμε τα ίδια και χειρότερα, αν το μυαλό μας «θόλωνε» ή αν απλώς απουσίαζαν εκείνοι οι ηθικοί και κοινωνικοί κανόνες που μας αποτρέπουν. Αυτό απέδειξε και το πείραμα του Μίλγκραμ (1963), όπου «καθηγητές» εφάρμοζαν ηλεκτροσόκ σε «μαθητευόμενους», ξεπερνώντας, στην πλειονότητά τους, πρόθυμα τα όρια, αλλά και η βασισμένη σε αντίστοιχο επιστημονικό πείραμα ταινία Το Κύμα (2008), όπου με την κατάλληλη ενθάρρυνση αθώα σχολιαρόπαιδα μεταμορφώνονται σε σαδιστές μελανοχίτωνες μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες.

Αν οι ίδιοι άνθρωποι που φρίττουμε με τους αποκεφαλισμούς των τζιχαντιστών του ISIS ζητάμε κεφαλές επί πίνακι, πόσο τελικά διαφέρουμε από εκείνους;


Η είδηση-σοκ που υπερκάλυψε κάθε άλλη τα τελευταία 24ωρα ήταν η άγρια δολοφονία της 4χρονης Άννυ, που ο βιολογικός της πατέρας σκότωσε, τεμάχισε και στη συνέχεια έβρασε με ρύζι και πέταξε στα σκουπίδια. Ως δικαιολογία πρόβαλε την παθολογική του ζήλια για τη φίλη του και μητέρα του παιδιού, που πίστευε, λέει, ότι έκλεβε πολύ από το ενδιαφέρον της για εκείνον. Μια μητέρα που επίσης δεν φαίνεται άμοιρη ευθυνών, αυτά όμως ας τα κρίνει η δικαιοσύνη. Εκείνο που απασχολεί εμένα περισσότερο τόσο σε αυτή, όσο και σε άλλες περιπτώσεις μικρότερων ή μεγαλύτερων εγκλημάτων, είναι η κανιβαλιστική διάθεση με την οποία εμείς, οι κατά τα άλλα αγαθοί, νομοταγείς και φιλήσυχοι πολίτες αντιμετωπίζουμε τους θύτες. «Να τον βιάζουν και να τον βασανίζουν καθημερινά», «να τον γδάρουν ζωντανό», «να τον παλουκώσουν», «να έχει έναν αργό και βασανιστικό θάνατο», «στην κρεμάλα τώρα» είναι μερικά μόνο από τα σχόλια που συνοδεύουν το δημοσίευμα σε ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα. Και αν τέτοιες παρορμητικές αντιδράσεις δικαιολογεί, τρόπον τινά, η ασύλληπτη κτηνωδία της συγκεκριμένης πράξης, τα ίδια και χειρότερα λέγονται και γράφονται σε πολλές άλλες περιπτώσεις παραβατικών συμπεριφορών, όπως π.χ. συνέβη προ διμήνου με τον 40χρονο παιδεραστή με το βανάκι, που, όσο αποτρόπαια και αν δρούσε, δεν είχε καν απειλήσει κάποια ζωή.

Δεν λείπουν, φυσικά, οι απαραίτητες ρατσιστικές πινελιές: «Βουλγαρόγυφτος είναι το πρεζάκι, τι περίμενες», «γαμώ τις Αλβανίες, τις Βουλγαρίες και τις Ρουμανίες που μας κουβαλήθηκαν εδώ», «κρύβουν την εθνικότητα του φονιά τα ΜΜΕ για να ρίξουν στάχτη στα μάτια (!)» διάβασα σε μερικά σχόλια. Τι κι αν ο παιδοκτόνος της Ερμιόνης Μανώλης Δουρής, ο Παναγιώτης Φραντζής που τεμάχισε τη νεαρή γυναίκα του Ζωή, ο «δράκος» Παπαχρόνης και τόσοι άλλοι απεχθείς δολοφόνοι είναι Έλληνες με τη... βούλα; Για κάποιους φυρόμυαλους ιθαγενείς, το DNA της φυλής είναι καθαγιασμένο, ο «κακός» είναι –πρέπει να είναι– πάντοτε ο ξένος, ο αλλότριος, ο διαφορετικός, η πόρνη, ο χρήστης κ.λπ. Αλλά ούτε για την –τουλάχιστον ανεύθυνη, όμως εδώ δεν κρίνουμε αυτό– μάνα έλειψαν οι ρατσιστικές αλλά και οι μισογύνικες, σεξιστικές εκφράσεις τύπου «κοίτα την τσούλα πόσο προκλητικά στήνεται στον φακό». Τέτοια είναι δυστυχώς η «εκ βαθέων» κουλτούρα μας κι ύστερα ψάχνουμε τι φταίει που ένας στους δέκα Έλληνες ψήφισε Χρυσή Αυγή. Αλλά εδώ είδαμε εγκληματολόγο υπουργό να προαναγγέλλει αυτοδικία κατά υπόδικου (κιόλας).


«Και τι θες να κάνουμε με τους εγκληματίες, να τους χαϊδεύουμε τρυφερά, όλο κατανόηση; Κι αν το θύμα ήταν συγγενής σου;» θα πει κάποιος. Μεγάλα λόγια δεν λέω, ελπίζω ωστόσο να μη φανώ πιο βάρβαρος από εκείνη την Ιρανή μάνα που έσωσε τον φονιά του γιου της από την κρεμάλα με ένα συμβολικό χαστούκι. Εννοείται, τώρα, ότι κάθε εγκληματίας οφείλει να λογοδοτεί για τις πράξεις του και να τιμωρείται ανάλογα. Όμως σε Ελλάδα και Ευρώπη απαγορεύονται δεκαετίες τώρα τα βασανιστήρια και η θανατική ποινή, ακριβώς επειδή η ωμή εκδικητικότητα ούτε σωφρονίζει, ούτε είναι πολιτισμικά συμβατή. Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν οι κοινωνίες μας δίχως νόμους και θεσμούς που να εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία τους, τιθασεύοντας, ταυτόχρονα, τα χαμηλότερα ανθρώπινα ένστικτα. Αν οι ίδιοι άνθρωποι που φρίττουμε με τους αποκεφαλισμούς των τζιχαντιστών του ISIS ζητάμε κεφαλές επί πίνακι, πόσο τελικά διαφέρουμε από εκείνους;

Οπτική Γωνία
5

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ένας τραυματίας του Πολυτεχνείου και ο θησαυρός μιας εμπειρίας

Οπτική Γωνία / Ένας «άγνωστος» τραυματίας του Πολυτεχνείου και το θάρρος μιας γενιάς

Ο 24χρονος σκηνοθέτης Δημήτρης Δημογεροντάκης που συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τραυματίστηκε από τρεις σφαίρες, αλλά επέζησε. Η ιστορία του σηματοδοτεί τη συλλογική εμπειρία μιας γενιάς που δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί με κάτι μεγαλύτερο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Όσα ψαρεύει ένας παράκτιος ψαράς σε ένα χρόνο, η τράτα τα κάνει σε μία μέρα»

Ρεπορτάζ / «Η μηχανότρατα σαρώνει σε μία μέρα όσα ένα παράκτιο σκάφος σε ένα χρόνο»

Η παράκτια αλιεία χάνει την ψαριά της, την ώρα που μηχανότρατες από τα μεγάλα λιμάνια της χώρας φτάνουν μέχρι τους ψαρότοπους των μικρών νησιών. Η LiFO παρουσιάζει χάρτες που αποτυπώνουν τις διαδρομές τους και την αλιευτική τους δραστηριότητα στα νερά από τα οποία ζουν οι ντόπιοι ψαράδες.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Πού πάνε η Αθηναίοι όταν τους διώχνουν από το κέντρο;

Ρεπορτάζ / Πού πάνε οι Αθηναίοι όταν τους διώχνουν από το κέντρο;

Τα ακριβά ενοίκια αναγκάζουν πολλά νοικοκυριά να αναζητήσουν σπίτι σε φθηνότερες περιοχές της Αττικής: μια ακόμη κοινωνική διάσταση της στεγαστικής κρίσης. Υπάρχει πραγματική διέξοδος ή η αναζήτηση αποδεικνύεται τζάμπα κόπος;
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Fuck Trump και χτυπήματα κάτω από τη μέση: Μήπως οι Δημοκρατικοί ήξεραν κάτι παραπάνω;

Ιλεκτρίσιτυ / Fuck Trump και χτυπήματα κάτω από τη μέση: Μήπως οι Δημοκρατικοί ήξεραν κάτι παραπάνω;

Αν κάτι δείχνει η επικοινωνιακή επιτυχία των δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ –και ειδικά μιας νέας γενιάς πολιτικών– είναι ότι η έξυπνη και στοχευμένη επιθετικότητα μπορεί και να κερδίσει τη μάχη.
ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ
6 ερωτήσεις στην κορυφαία ακτιβίστρια του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία

Οπτική Γωνία / 6 ερωτήσεις στην κορυφαία ακτιβίστρια του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία

Η Samanda Tocka είναι ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία. Μιλά στη LiFO για τα αιτήματα των φοιτητών και τη μάχη μιας γενιάς «που αρνείται να συμβιβαστεί με ένα μέλλον χωρίς προοπτική»
ΤΗΣ ΝΑΝΤΑ  ΣΑΑΜΠΑΝ
Αν αύριο μείνουμε χωρίς ρεύμα, τρόφιμα και επικοινωνία, τι θα συμβεί;

Οπτική Γωνία / Αν αύριο μείνουμε χωρίς ρεύμα, τρόφιμα και επικοινωνία, τι θα συμβεί;

Μπορεί ένας υβριδικός πόλεμος να αρχίσει από το ψυγείο ενός σούπερ μάρκετ; Πόσο ευάλωτη είναι η Ελλάδα; O δρ. Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Νέων Απειλών, κύριος επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ, Τριαντάφυλλος Καρατράντος, εξηγεί.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δύσκολες μέρες για το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ

Νέος Άγνωστος Κόσμος / Δύσκολες μέρες για το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ

Μια νέα πραγματικότητα αναδείχθηκε στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές: οι αθλιότητες στη Γάζα ενεργοποίησαν την αντίδραση για τα παλαιστινιακά δεινά, τόσο που πλέον οι δωρεές της AIPAC θεωρούνται τοξικές και απορρίπτονται.
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Έλεος πια με την «εθνικότητα»!

Οπτική Γωνία / «Εθνικότητα;» Μόνο οι ξένοι έχουν καταγωγή. Οι ντόπιοι έχουν ασυλία

Το μεροληπτικό όσο και αποπροσανατολιστικό ερώτημα για την εθνική καταγωγή των φερόμενων ως δραστών ήσσονος, συνήθως, σημασίας αδικημάτων έχει γίνει μόνιμη επωδός σε σχόλια κάτω από σχετικά δημοσιεύματα. Τυχαίο;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αγάπα τον πλησίον σου, τον τραμπικό

Οπτική Γωνία / Αγάπα τον πλησίον σου, τον τραμπικό

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο ως χριστιανός μιλάει για αγάπη στον εχθρό (του), την ίδια στιγμή, όμως, αντιμάχεται καθαρά τους αντιπάλους του, αποκαθηλώνοντας με το χαμόγελο την υποκρισία των οπαδών των φυλετικών και έμφυλων ανισοτήτων.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ

σχόλια

5 σχόλια
Το κάθε αποτέλεσμα έχει και το αίτιο του .Υπάρχει πάντα η δράση και η αντίδραση .Νομίζω ότι εκ του ασφαλούς κηρύττεται η πολιτισμένη τιμωρία των εν λόγω περιπτώσεων, εδώ με συγχωρείτε μιλάμε για ακραίες καταστάσεις που αν δεν κάνω λάθος στον ονειρικό κόσμο που ζείτε και με τις φιλάνθρωπες και πολιτισμένες δήθεν στάσεις δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν .Πως συγκρίνετε λοιπόν τον άνθρωπο που είναι γεγονός ότι έκανε πράξη κάτι τόσο ασύλληπτο με αυτόν που πάνω στην οργή του για κάτι τέτοιο θα πει σου αξίζουν τα χειρότερα???Θα το πει δεν θα το κάνει .Ξέρετε κάτι κατά την ταπεινή μου γνώμη και άποψη τέτοιου είδους απόψεις καλό θα ήταν να τις κρατάτε για εσάς διότι επαναπαύουν τα άρρωστα μυαλά για 'ευγενή ' αντιμετώπιση της όποιας ακρότητας λόγω ''πολιτισμού '' και θεωρώ τουλάχιστον υποκριτικό να κρίνετε την οργή σε τέτοια φρικτά πράγματα όταν αυτά δεν πρέπει καν να υπάρχουν .Δε σας βλέπω να μιλάτε για πρόληψη όμως ,η κάθε ελαφρόμυαλη να γίνεται μάνα πχ ,η πρέζα να υπάρχει παντού ,η βία να έχει γίνει πρώτη φύση του ανθρώπου πλέον κ.ο.κ . Δεν ξέρω τελικά λοιπόν τι είναι πιο φρικαλέο το να είσαι τέτοιου τύπο εγκληματίας ή εν δυνάμει τελικά προστάτης του στο βωμό της δήθεν πολιτισμένης αντιμετώπισης φαινόμενων που πραγματικά ξεπερνάνε και τη πιο νοσηρή φαντασία ...ας του δώσουν λοιπόν ένα χαστουκάκι λοιπόν και αυτού να μάθει το παλιόπαιδο .Γιατί είμαστε και πολύ υπεράνω βρε παιδί μου.....
υπαρχει ενα μεγαλο προβλημα στο ελληνικο δικαστικο συστημα.σε καποιες περιπτωσεις, που δεν ειναι και λιγες, τα ισοβια πρεπει να σημαινουν ΙΣΟΒΙΑ.οποιος σκεφτεται οτι αυτο το ον σε μερικα χρονια θα ειναι εξω ο'τι ποινη κι αν φαει, παραλυει...τα εκτροπα τα καταδικαζω φυσικα, αλλα υπαρχει ατιμωρισια .
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω με την come il faux/ politically correct αντιμετώπιση του θέματος.Στο συγκεκριμένο έγκλημα δεν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Τελεία.Απομένει η τιμωρία. Η ουσιαστική τιμωρία. Αυτή που θα εξασφαλίζει πως ο εγκληματίας δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να εγκληματήσει εναντίον όχι μόνο της ανθρώπινης κοινωνίας (όπως –ας μη γελιόμαστε- έκανε) αλλά και της έννοιας «άνθρωπος» έτσι όπως τη θεωρεί η ίδια η κοινωνία.Όταν λοιπόν η θανατική ποινή είναι εκτός ..μενού και τα ισόβια είναι το πολύ εικοσαετία με απόφαση μόνο μερικών κι όχι της κοινωνίας, οι αντιδράσεις είναι αναμενόμενες αν όχι ήπιες.Κατά τη γνώμη μου η σωστή αντίδραση θα ήταν μια δημόσια συζήτηση – αναζήτηση των τρόπων με τους οποίους οφείλει να προστατεύει η οργανωμένη κοινωνία τον εαυτό της από εγκλήματα που ξεπερνούν τα όριά της ώστε να ικανοποιείται το κοινό αίσθημα περί απόδοσης δικαιοσύνης και αρμόζουσας τιμωρίας των ενόχων. Ακριβώς δηλαδή ό,τι έγινε μετά την εμπειρία του Ολοκαυτώματος που χρειάστηκε να οριστούν νέοι δικαστικοί όροι («έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας» κ.ά.) με αντίστοιχες ποινές.