ΣΧΕΤΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής μου ζωής. Έχω φίλους, συνεργάτες, πρώην συμφοιτητές, συμμαθητές/συμμαθήτριες και φίλους/-ες της κόρης μου, πρόσωπα του ευρύτερου συγγενικού μου κύκλου, άτομα που ακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκτιμώντας την επαγγελματική ή κοινωνική τους δραστηριότητα, που ανήκουν στην κοινότητα.
Η πιο κοντινή μου σχέση μετράει ήδη 35 χρόνια και εύχομαι να κρατήσει πολλά ακόμη. Είναι με τον πολύ στενό μου φίλο Κωστή που είναι 19 χρόνια με τον σύντροφό του, Μιχάλη, έχουν παντρευτεί στο εξωτερικό και υιοθετήσει δύο υπέροχα αγόρια: τον 10χρονο Harley-Γιάννη και τον 4χρονο Ricky-Μιχάλη. Κατοικούν στο εξωτερικό, αλλά επισκέπτονται συχνά φίλους και συγγενείς στην Κρήτη, οπότε περνάμε όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο μαζί.
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην πλευρά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, οπότε πρέπει να μας πείσει η ίδια για τα δίκαια αιτήματά της, αλλά στη στάση που μια μερίδα της κοινωνίας και της πολιτείας κρατάει απέναντί της, υψώνοντας εμπόδια και προκαταλήψεις, περιθωριοποιώντας, εκφράζοντας ρητορική μίσους ή ακόμα και ρατσιστική/ομοφοβική βία.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό σε όσους διαφωνούν ότι δεν έχουν δικαίωμα να εμποδίζουν την αποκατάσταση μιας αδικίας που έχει σοβαρές επιπτώσεις και ο νόμος έπρεπε να έχει φροντίσει εδώ και πολλά χρόνια.
Όλα αυτά τα χρόνια έχω συνειδητοποιήσει πώς είναι να παλεύεις για πράγματα που οι στρέιτ θεωρούμε αυτονόητα και πόσα πράγματα που εμείς απολαμβάνουμε ελεύθερα, χωρίς να ρωτήσουμε κανένα, για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα είναι από δύσκολα ως ακατόρθωτα. Από μια απλή βόλτα με τον/τη σύντροφό σου χωρίς φόβο ή τις ξέγνοιαστες διακοπές μιας ΛΟΑΤΚΙ+ οικογένειας μέχρι την αυτοδιάθεση, την ασφάλεια και την ελεύθερη επιλογή στη γονεϊκότητα.
Ο γάμος και η γονεϊκότητα ΛΟΑΤΚΙ+ ζευγαριών στην ουσία αφορά την πρόσβαση σε δικαιώματα χωρίς διακρίσεις και εμπόδια. Ρόλος του δικαιώματος είναι να προστατεύει άτομα που συνήθως δεν ανήκουν στην πλειοψηφία από ανισότητες και παραβιάσεις και να διασφαλίζει την αρμονική συμβίωση όλων μας. Τα δικαιώματα δεν μπορεί να δίνονται επιλεκτικά, «αυτό μου αρέσει, σου το παραχωρώ, το άλλο δεν μου αρέσει, σου το αφαιρώ».
Επιπλέον, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι τα δικαιώματα, ακόμα και ομάδων με τις οποίες δεν σχετιζόμαστε άμεσα, αφορούν πάντα το σύνολο μιας κοινωνίας και η διασφάλισή τους ή όχι έχει επίπτωση στη ζωή όλων μας. Οι αντίθετες απόψεις είναι σεβαστές, αρκεί να μην προσβάλουν, να μην είναι κακοποιητικές και να μην επιβάλουν περιορισμούς.
Για όσα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς έχουν ακουστεί, έχει αποφανθεί ήδη τεκμηριωμένα η επιστημονική και η νομική κοινότητα, οπότε θα πρότεινα ενημέρωση από τις σωστές πηγές και όχι από ψευδή αφηγήματα. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό σε όσους διαφωνούν ότι δεν έχουν δικαίωμα να εμποδίζουν την αποκατάσταση μιας αδικίας που έχει σοβαρές επιπτώσεις και ο νόμος έπρεπε να έχει φροντίσει εδώ και πολλά χρόνια.
Και το 1982 υπήρχαν άνθρωποι που αντιδρούσαν στον πολιτικό γάμο, και το 1956 υπήρχαν αντιδράσεις για την ψήφο των γυναικών, αλλά το νομικό πλαίσιο προηγήθηκε της αλλαγής των κοινωνικών αντιλήψεων. Στην περίπτωση των δικών μου φίλων, αυτό που μας στενοχωρεί όλους είναι ότι μας λείπουν πολύ, και σ’ εμάς και στις οικογένειές τους, καθώς η μη αναγνώριση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ οικογενειών τούς στερεί τη δυνατότητα να επιστρέψουν μόνιμα κοντά μας. Είναι ένα είδος ιδιότυπης ομηρίας που έχει επίπτωση και στις δύο πλευρές.
Πρέπει, επίσης, να γίνει αντιληπτό ότι υπάρχει μεγάλη μερίδα κόσμου που θέλει μια κοινωνία συμπερίληψης, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, χωρίς ανθρωποφαγία, δολοφονίες χαρακτήρων και ρατσισμό. Όπου όλοι μας θα είμαστε ελεύθεροι και θα ζούμε χωρίς φόβο και ενοχές.
Τους το χρωστάμε ως κοινωνία, όπως το χρωστάμε και στις προηγούμενες γενιές ΛΟΑΤΚΙ+, που ταλαιπωρήθηκαν υπερβολικά από ένα άδικο σύστημα.
Αυτήν τη στιγμή δεν πρέπει να έχει σημασία αν αρέσει και σε ποιον ο γάμος των ανθρώπων οποιασδήποτε ομάδας, γιατί μιλάμε για δικαιώματα, είναι ένα νομικό ζήτημα. Δεν πρόκειται για γκάλοπ, και σίγουρα δεν μιλάμε σε επίπεδο πολιτικής προτίμησης ‒ κάτι ακόμα που έχει περάσει λάθος.
Σίγουρα είναι σημαντικό τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας να μη σηκώνουν μόνα τους το βάρος αλλά να έχουν ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. Και είναι σημαντικό γιατί αν, στην περίπτωση του φίλου μου του Κωστή δεν μπορεί να ταυτιστεί κάποιος μαζί του, μ’ εμένα ίσως ταυτιστεί πιο εύκολα γιατί με ξέρει, ξέρει το προφίλ μου, έχω μεγαλύτερη διείσδυση σε αυτά τα κοινά, μπορώ να λειτουργήσω κάπως ως ενδιάμεσος.
Υποστηρικτικό περιβάλλον δεν σημαίνει μόνο ότι εγώ που αγαπώ τον φίλο μου τον στηρίζω, αλλά ότι το παλεύουμε μαζί. Στην ουσία αυτό σημαίνει «στηρίζω κάποιον». Η άρνηση που εκφράζουν κάποιοι θα έλεγα ότι οφείλεται στο ότι είναι κάτι που δεν τους αγγίζει, δεν ταυτίζονται, δεν τους πολυαφορά το θέμα. Τώρα, σε κάποιες πολύ απομονωμένες περιοχές και σε πιο σκληρό πλαίσιο, προφανώς κάποια άτομα ακόμα αναγκάζονται να ζουν διπλή ζωή, να κρατάνε αυτό το κομμάτι κρυφό.
Γενικά, θεωρώ ότι η πραγματικότητα είναι καλύτερη από αυτό που προβάλλεται. Το πρόβλημα εντοπίζεται στις ομάδες που δεν έχουν επαφή με άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ‒ όσο τα γνωρίζεις, τόσο καταρρέει το αφήγημα.
Η Δήμητρα Καμπέλη είναι οικονομολόγος στο Ηράκλειο Κρήτης και φίλη ζευγαριού ανδρών με δύο παιδιά.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
