Το παράδοξο του ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου: Εξαιρετικοί γιατροί σε άθλιες συνθήκες

Εγώ κι Ε.Σ.Υ. μαζί Facebook Twitter
Σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι σε δημόσιο νοσοκομείο φρίττω με τις συνθήκες ‒τα ξεσκισμένα σεντόνια, τα διαλυμένα έπιπλα, τις ανύπαρκτες γάζες‒, αλλά σχεδόν πάντα θαυμάζω τους γιατρούς που κάνουν καθημερινά μια υπέρβαση. Εικονογράφηση: Bianka/LifO
0

ΣΤΙΣ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΤΑ επείγοντα ενός επαρχιακού νοσοκομείου. Την προηγούμενη μέρα είχα προσπαθήσει να σηκώσω τον γιο μου που είχε αποφασίσει να κάνει ξαπλωτή διαμαρτυρία στο πλακόστρωτο δίπλα σε μια μπουκαμβίλια. Όπως έσκυψα να τον πάρω αγκαλιά, χτύπησα με μεγάλη δύναμη το κεφάλι μου στο περβάζι.

Δώδεκα ώρες μετά ζαλιζόμουν ακόμα κι έτσι αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο. Στην αίθουσα αναμονής μια οθόνη έπαιζε ασταμάτητα ειδήσεις, πόρτες άνοιγαν κι έκλειναν ξαφνικά. Μπορούσα να διακρίνω θραύσματα εικόνων ‒ τη γωνία ενός φορείου, την πλάτη ενός γιατρού σκυμμένου πάνω από μια ασθενή. Πού και πού άκουγα καμιά κραυγή.

Ήμουν μάλλον ψύχραιμη μέχρι να έρθει η νοσηλεύτρια να μου βάλει την πεταλούδα. «Μα, γιατί να μου το κάνετε αυτό;» ψέλλισα, ενώ ένιωθα τον κρύο ιδρώτα να κυλάει αργά στο σβέρκο. Οι φλέβες μου δεν φαίνονται κι έτσι, εκτός κι αν πετύχω κάποιον που κάνει 150 αιμοληψίες την ημέρα, αφού μου κάνουν τα χέρι σουρωτήρι, καταλήγουν να με τρυπάνε στα πιο απίθανα μέρη, από την αρτηρία έως το πάνω μέρος της παλάμης για να μου πάρουν αίμα.

Μια φορά, όταν ήμουν έγκυος, είχαν μαζευτεί από πάνω μου τρία άτομα για να τα καταφέρουν («Δεν μπορώ να βρω φλέβα, για δοκίμασε κι εσύ», έλεγαν ο ένας στον άλλον, σαν να ήμουν κάποιο πείραμα που δεν έβγαινε). Σηκώθηκα απότομα κι άρχισα να ψάχνω το πιο κοντινό παράθυρο. «Μα, τι κάνετε;» με μάλωσε σχεδόν μητρικά η νοσηλεύτρια, «με έλουσε κρύος ιδρώτας» της είπα. «Μη μου λιποθυμήσετε όμως, δεν κάνει», μου απάντησε.

Τη δουλειά των γιατρών στα επείγοντα τη θαυμάζω και ταυτόχρονα μου φέρνει σύγκρυο. Τόση τριβή με τον πόνο και τον φόβο κάθε μέρα πρέπει να είναι εξωπραγματική. Αναρωτιέμαι πως δεν γίνονται μεγαλομανή τέρατα ή εντελώς αδιάφοροι. Για μένα ήταν η μέρα που βρέθηκα στο νοσοκομείο, για εκείνους ήταν απλώς Κυριακή.

Η γιατρός, που δεν ήταν ούτε τριάντα, μου έκανε ένα κάρο ερωτήσεις και μετά με έβαλε σε ένα φθαρμένο φορείο και άρχισε τις εξετάσεις (πίεση, καρδιογράφημα, ακτινογραφίες) ‒ δεν υπήρχε καμία περίπτωση να φύγω αν δεν ήταν σίγουρη πως είμαι εντάξει.

Απέναντί μου ήταν κάτι μεγάλα ατσάλινα ντουλάπια με γάζες και φακέλους. Στα αριστερά μου μια γιατρός τύλιγε το χέρι ενός τύπου γύρω στα είκοσι με τζόκεϊ καπέλο και μουστάκι. Είχε σπάσει το χέρι του και του το έδενε προσωρινά μέχρι να βρεθεί ορθοπεδικός. Την έβριζε με μανία σαν να ήταν μεθυσμένος ή χαπακωμένος. «Να σου γ…σω», της έλεγε ξανά και ξανά. Εκείνη ήταν ατάραχη, τον κοιτούσε με απάθεια. Ήθελα να του πάρω το σπασμένο χέρι και να του το στρίψω μέχρι να φτάσει πίσω από την πλάτη του.

Τη δουλειά των γιατρών στα επείγοντα τη θαυμάζω και ταυτόχρονα μου φέρνει σύγκρυο. Τόση τριβή με τον πόνο και τον φόβο κάθε μέρα πρέπει να είναι εξωπραγματική. Αναρωτιέμαι πως δεν γίνονται μεγαλομανή τέρατα ή εντελώς αδιάφοροι. Για μένα ήταν η μέρα που βρέθηκα στο νοσοκομείο, για εκείνους ήταν απλώς Κυριακή.

Ξάπλωσα πάλι στο φορείο μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Στο διπλανό δωμάτιο νοσηλευτές και γιατροί έβγαζαν τις βάρδιες του Δεκαπενταύγουστου. Οι περισσότεροι ήταν ειδικευόμενοι, έκαναν πλάκα μεταξύ τους. Χάζευα τα ντουλάπια την ώρα που μίλαγαν για τις βάρδιες. «Εγώ όμως, παιδιά, βγάζω 950 ευρώ καθαρά, χωρίς τις υπερωρίες», είπε μια γυναικεία φωνή και κάποιος άλλος πρόσθεσε «εγώ, με τις υπερωρίες, 1.100 ευρώ». Κάποιος είπε ότι δούλευε ήδη τριάντα έξι ώρες. Και μετά γέλασαν όλοι τους πικρά.  

Δεν είχα πάθει διάσειση τελικά, αν και το κεφάλι μου πονούσε για μια εβδομάδα. Κάποια στιγμή κοίταξα από περιέργεια τους μισθούς των νοσοκομειακών γιατρών στο ΕΣΥ. Είχα ακούσει ότι ήταν χαμηλοί, δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως πόσο χαμηλοί είναι. Πρώτος μισθός για ειδικευόμενο 1.040 ευρώ καθαρά, για επιμελητή 1.300. Ο μισθός τους είναι περίπου το ⅓ του μισθού των γιατρών στην κεντρική και στη βόρεια Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω από 20.000 Έλληνες γιατροί ζουν στο εξωτερικό. Και δεν νομίζω πως η πρόσφατη αύξηση του 10% που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ φτάνει για να κάνει τη διαφορά σε ανθρώπους που δουλεύουν τριπλές και τετραπλές βάρδιες.

Σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι σε δημόσιο νοσοκομείο φρίττω με τις συνθήκες ‒τα ξεσκισμένα σεντόνια, τα διαλυμένα έπιπλα, τις ανύπαρκτες γάζες‒, αλλά σχεδόν πάντα θαυμάζω τους γιατρούς που κάνουν καθημερινά μια υπέρβαση. Εδώ συμπυκνώνεται όλη η παράνοια της σημερινής Ελλάδας: να έχεις σπουδάσει τουλάχιστον για μια δεκαετία με τόσες θυσίες, να κάνεις μια δουλειά-λειτούργημα σαν κι αυτή σε ένα υποστελεχωμένο νοσοκομείο που στερείται εξοπλισμού, να βρίσκεσαι άπειρες ώρες στο πόδι και ταυτόχρονα να γνωρίζεις ότι ο μισθός σου είναι περίπου το ¼ αυτού των συναδέλφων σου στο εξωτερικό.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Χρήματα στο ΕΣΥ ή στην «Ελλάδα 2021»; Τρεις κορυφαίοι ιστορικοί μιλούν στη LiFO

Ελλάδα / Χρήματα στο ΕΣΥ ή στην «Ελλάδα 2021»; Τρεις κορυφαίοι ιστορικοί μιλούν στη LiFO

Οι Θάνος Βερέμης, Κώστας Κωστής και Νίκος Θεοτοκάς μιλούν σχετικά με ένα «ψήφισμα πολιτών» που ζητά τα χρήματα για τον εορτασμό της επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 να διατεθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που δεν λάμπουν στην Ευρωβουλή

Βασιλική Σιούτη / Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που δεν λάμπουν στην Ευρωβουλή

Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που έχασαν το φως τους στην Ευρωβουλή και τα παθήματα που δεν έγιναν μαθήματα. Υπάρχει ωστόσο ακόμα χρόνος για ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, που θα διαχωρίσει την ήρα από το σιτάρι.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Το Κοσσυφοπέδιο, η Ντόρα, η Ευρώπη και οι αντιδράσεις

Βασιλική Σιούτη / Το Κοσσυφοπέδιο, η Ντόρα, η Ευρώπη και οι αντιδράσεις

Τι σημαίνει η απόφαση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το Κοσσυφοπέδιο; Τι εισηγήθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη, γιατί την επαίνεσε ο Αλέξης Τσίπρας και ποιες αντιδράσεις υπάρχουν.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Ο διευθυντής των «Financial Times» στη LiFO: «Οι επιστροφές είναι δύσκολες στην πολιτική, ιδίως για τους πρώην πρωθυπουργούς»

Οπτική Γωνία / Ο διευθυντής των «Financial Times» στη LiFO: «Οι επιστροφές είναι δύσκολες στην πολιτική, ιδίως για τους πρώην πρωθυπουργούς»

Ο Πίτερ Σπίγκελ, επικεφαλής των «Financial Times» στις ΗΠΑ και ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους στον κόσμο, μιλά για την τραγωδία στα Τέμπη και τον Κ. Μητσοτάκη, σχολιάζει το rebranding του Τσίπρα, την εκλογή Κασσελάκη αλλά και τη στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Γιατί οι συνέπειες μπορεί να είναι δραματικές;

Διεθνή / Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Οι συνέπειες μπορεί να είναι δραματικές

Τρεις ακαδημαϊκοί αναλύουν τις επιπτώσεις μιας γενικευμένης σύγκρουσης για τον κόσμο και την Ελλάδα και επιχειρούν μια ιστορική αναδρομή, όταν οι σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ, το Ιράν και την Υεμένη ήταν ασυνήθιστα θετικές.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Πλατείες

Ρεπορτάζ / Τέσσερις ιστορικές πλατείες της Αθήνας αλλάζουν πρόσωπο

Στην καρδιά του αθηναϊκού κέντρου τέσσερις ιστορικές πλατείες αναμορφώνονται και πρασινίζουν. Ποια θα είναι η νέα τους εικόνα και πότε θα τη δούμε; Μια πρόγευση για το τι θα συμβεί, μέσα από φωτορεαλιστικές αποτυπώσεις.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση εγκρίθηκε, οι διαφωνίες παραμένουν

Βασιλική Σιούτη / Το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση εγκρίθηκε, οι διαφωνίες παραμένουν

Εγκρίθηκε χθες το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο από την ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια διαβουλεύσεων και διαφωνιών που υπήρχαν μεταξύ των διαφορετικών πολιτικών ομάδων και των κρατών-μελών. 
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ