Παιδικές αποκριάτικες στολές: H πύλη της Κόλασης

Παιδικές αποκριάτικες στολές: H πύλη της Κόλασης Facebook Twitter
Γιατί να βάζεις παιδιά να παίζουν αυτούς τους ρόλους του «σκληρού άντρα» και της «γυναίκας γατούλας» στην προσχολική ηλικία; Εικονογράφηση: bianka/ LIFO
0


ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ είχε προετοιμάσει για το πρώτο αποκριάτικο παιδικό πάρτι του γιου μου σε παιδότοπο. Όλα τα αγοράκια διάλεξαν να ντυθούν Spiderman – η ίδια στολή σε νάιλον παραλλαγές. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, και ενώ έψαχνα τον γιο μου στο βάθος του παιδότοπου ανάμεσα σε πολύχρωμα μπαλάκια, κυβάκια και δίχτυα, και την ώρα που μια παρέα από παιδάκια κατέβαιναν ανάποδα κάτι σκαλάκια ντυμένα με αφρολέξ, είδα κάτι που με έκανε να σαστίσω: πρέπει να ήταν γύρω στα τέσσερα ντυμένα με στολή «σέξι αστυνομικίνα».

Μπλε σκιά, λιπγκλός, μπλούζα με ντεκολτέ, χειροπέδες και πηλήκιο, μίνι φούστα. Προσπαθώ να μην κρίνω τους άλλους γονείς, αλλά κάπως δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος έντυσε το παιδί του «σέξι αστυνομικίνα» στην ηλικία των τεσσάρων.

Δεν έχω ψευδαισθήσεις για τις αποκριάτικες στολές. Ως παιδί δεν ήθελα ποτέ να ντυθώ ποδοσφαιριστής (ναι, με έχουν ντύσει ποδοσφαιριστή) ή Ντόναλντ Ντακ (ντυνόταν η κολλητή μου κάθε χρόνο, δεν έχω καταλάβει γιατί – συγγνώμη Δ.) ή οτιδήποτε χιουμοριστικό του στυλ σταφύλι, αρακάς, πίτσα ή πιγκάλ τουαλέτας. Ήθελα να ντυθώ νεράιδα της νύχτας, Σπανιόλα, πριγκίπισσα και να φοράω γαλάζια σκιά ως τα φρύδια. Αλλά από αυτό μέχρι το τρίχρονο ή τετράχρονο «σέξι οτιδήποτε» η απόσταση είναι τρομακτική.

Νομίζω, δε, πως το γενικότερο πλαίσιο στην Ελλάδα με την παντελή έλλειψη σεξουαλικής αγωγής, την απουσία οποιασδήποτε εκπαίδευσης γύρω από την αυτοδιάθεση και τη συναίνεση το κάνει ακόμα χειρότερο όλο αυτό.

Η περιήγηση στον κόσμο των παιδικών αποκριάτικων στολών είναι κάτι σαν την πύλη για την Κόλαση, μια υπενθύμιση ότι, ναι, ζεις στην Ελλάδα: οι αγορίστικες στολές δείχνουν τα αγοράκια με στολή υπερ-ηρώα ή σαν αιμοβόρους φαντάρους που κραδαίνουν κάποιο μπαζούκας. Τα δε κοριτσάκια είναι στην καλύτερη η Μικρή γοργόνα και η Έλσα, στη χειρότερη «σέξι νοσοκόμα», «σέξι αστυνομικίνα», αρχαία Ελληνίδα με χλαμύδες και «ερωμένη του νίντζα» ή χανούμισσα.

Προφανώς κάποιος τις αγοράζει αυτές τις στολές, υπάρχει ζήτηση, αλλά, αλήθεια, αδυνατώ να καταλάβω με ποια λογική σεξουαλικοποιεί κανείς έτσι το παιδί του. Δεν υπάρχει τίποτα αστείο ή κουλ στο να ντύνεις «σέξι αστυνομικίνα» ή «σέξι νοσοκόμα» ένα 4χρονο. Ούτε και μου φαίνεται ωραίο το να ντύσω τον γιο μου φαντάρο με πλαστικό όπλο.

Νομίζω, δε, πως το γενικότερο πλαίσιο στην Ελλάδα με την παντελή έλλειψη σεξουαλικής αγωγής, την απουσία οποιασδήποτε εκπαίδευσης γύρω από την αυτοδιάθεση και τη συναίνεση το κάνει ακόμα χειρότερο όλο αυτό. Γιατί να βάζεις παιδιά να παίζουν αυτούς τους ρόλους του «σκληρού άντρα» και της «γυναίκας γατούλας» στην προσχολική ηλικία; Είναι σαν να τα επιβαρύνεις με κάτι που δεν το χρειάζονται ούτε στο ελάχιστο.  

Δεν είμαι πουριτανή. Ακόμα θυμάμαι τι φόραγα ως δεκαπεντάχρονο για να βγω με τις φίλες μου σε αποκριάτικο πάρτι σε χωριό στο Πήλιο τη δεκαετία του ’90: δωδεκάποντα μαύρα τακούνια με τετράγωνη μύτη, μπλούζα με την κοιλιά έξω και κολλητό μαύρο λίκρα παντελόνι, καφέ κραγιόν με περίγραμμα και eye liner· δεν θυμάμαι καν τι υποτίθεται πως είχα ντυθεί.

Ήμουν έτοιμη να βάλω φωτιά στα καλντερίμια του χωριού με τους 500 μόνιμους κατοίκους και να πάμε στο τοπικό κλαμπ που λεγόταν Βεργίνα (έτσι ήταν η δεκαετία του ’90, όλα λεγόντουσαν Βεργίνα), αλλά το λέγαμε με το επίθετο του ιδιοκτήτη που ήταν κάτι σαν Κυριακούλης ή Παπαδάκης(«Πάμε στον Κυριακούλη για τσιφτετέλια»). Είναι απολύτως φυσιολογικό να τα κάνεις αυτά στην εφηβεία ή ως ενήλικας, αν το θες και το επιθυμείς. Το να φορτώνεις όμως αυτούς τους ρόλους σε ένα παιδί προσχολικής ηλικίας είναι πολύ άδικο.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Αθήνα / Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και Δήμου Αθηναίων βρίσκεται πλέον το θέμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, μετά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να προχωρήσει, κατά πλειοψηφία, στην επαναφορά της κυκλοφορίας οχημάτων και στη μετατροπή της σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ