ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΥ κακή στα μαθηματικά, δεν έμαθα ποτέ την προπαίδεια, δεν έμαθα πολλαπλασιασμό και εξισώσεις. Έτσι ξεχνάω να μετράω τα χρόνια, ξεχνάω τις προθεσμίες που φέρνουν μαζί τους οι δεκαετίες και το μόνο που θυμάμαι είναι οι αγάπες, οι έρωτες και οι λοιπές αναταραχές. Μπορεί να υπήρξα κακή μαθήτρια στη διαίρεση, αλλά στην «Εξαίρεση» παίρνω πάντα δέκα με τόνο.
Επίσης, κρατάω λογαριασμό για τους αδέσποτους γάτους που γνωρίζω στην Κυψέλη. Απεχθάνομαι τις επετείους και τα top10 και τα Spotify Wrapped. Αλλά θυμάμαι πως λίγο πριν από την έναρξη του Anna Vissi Show στο Καλλιμάρμαρο μια παραλίγο λιποθυμία του Νίκου Ντάση έγινε η αιτία να χάσουμε το intrο – τον φρόντισε ένας κούκλος γιατρός του Ερυθρού Σταυρού και φτάσαμε στις κερκίδες μετά το ρεφρέν του «Σε περίπτωση που», οπότε αρχίσαμε να χοροπηδάμε σαν να ήμασταν μέρος του μπαλέτου της Τία Ριβέρα.
Ως millennial, έχω την προσωπική ζωή που μου αναλογεί, η οποία σε κάποιο ποσοστό είναι επηρεασμένη και από την αισθηματική αγωγή που «μαγείρεψε» ο Καρβέλας και με «τάισε» η Άννα Βίσση, από το «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα» στο «Αυτήν τη φορά θα σε ξεγράψω» και από τα «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς, τι θα γίνει με εμάς» μέχρι το «Προτιμώ να μη μιλάμε».
Από τη συγκλονιστική εισαγωγή της συμφωνικής ορχήστρας υπό τη διεύθυνση του Α. Πρίφτη, που έδεσε με το «Κλίμα τροπικό», σε μια ανατροπή που συγγενεύει με το «Ένα σου λέω ένα», ζεϊμπέκικο με βιολιά, ή το «Αντίδοτο», τσιφτετέλι με ηλεκτρική κιθάρα, την τρυφερή ερμηνεία στην «Ελένη» –μέρος των εσόδων από το τραγούδι προορίζεται για την ενίσχυση του συλλόγου Ελπίδα– αλλά και στο «Τρένο», το χειροκρότημα είχε κάτι διαφορετικό, μια ένδειξη σεβασμού για τα θύματα των Τεμπών.
Άσχετο, αλλά και σχετικό: άραγε αληθεύει ότι ο Νίκος Καρβέλας επισκεπτόταν ινκόγκνιτο τον Πάνο Ρούτσι ή εγώ το εξέλαβα έτσι;
Ώσπου ήρθε η στιγμή που περιμέναμε από πέρσι, η συνάντηση κορυφής επί σκηνής. Η «μεθυσμένη μου καρδιά» χτυπούσε δυνατά. Η Άννα προσκάλεσε στη σκηνή τον Νίκο και μας αφηγήθηκαν το πότε και πώς γνωρίστηκαν, αφού τον έστησε για δέκα λεπτά στο πρώτο τους ραντεβού το 1973, πριν από 51 χρόνια!
Ο δημιουργός των ροκ οπερών «Δαίμονες», «Μάλα, Η μουσική του ανέμου» και «Καμπάνες του Εντελβάις» τής αφιέρωσε, παίζοντάς το στην κιθάρα, το «Μη μου πάθεις τίποτα», ένα από τα ντουέτα που και τότε και τώρα μοιάζει βγαλμένο από την κοινή τους ζωή, όπως και τα «Εμείς», «Αντίστροφη μέτρηση», «Ο τελευταίος χορός» που τα τραγούδησε με τον Νικόλα Ραπτάκη, σταθερό παρτενέρ της τα τελευταία δέκα χρόνια στο Hotel Ermou. Καρμικό το όνομα Νίκος, θα πω.
Είπε η Άννα: «Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι έχουν ζήσει μια τέτοια σχέση. Οι σχέσεις σήμερα έχουν γίνει δύσκολες και όπως λέει και το κομμάτι “Τα γκομενάκια του εικοστού πρώτου αιώνα χρυσόψαρα στη γυάλα είναι μόνα”».
Ως millennial έχω την προσωπική ζωή που μου αναλογεί, η οποία σε κάποιο ποσοστό είναι επηρεασμένη και από την αισθηματική αγωγή που «μαγείρεψε» ο Καρβέλας και με «τάισε» η Άννα Βίσση, από το «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα» στο «Αυτήν τη φορά θα σε ξεγράψω» και από τα «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς, τι θα γίνει με εμάς» μέχρι το «Προτιμώ να μη μιλάμε».
Και «Fabulous» και μόνη και πάνω σε δωδεκάποντα επιστρέφω στην «Κυψέλη», όπου η ανηφόρα μου με περιμένει, όπως με περιμένει και η γάτα μου η Σουσού, και με βασανίζει το ερώτημα πού πήγαν αυτές οι σχέσεις, πού πήγαν αυτοί οι έρωτες, πού πήγαν αυτές οι αγάπες σήμερα που το πιο βασικό επικοινωνιακό εργαλείο μας είναι το γκόστινγκ;
Το ίδιο και κάθε φορά που απαντάω ευγενικά στα ίδια βαρετά κοπλιμάν δειλών millennials και ρισκάρω στο dating με zoomers, όπως και κάθε φορά που προδίδω τη γάτα μου με τους αδέσποτους γάτους της Κυψέλης, σκέφτομαι τις δικές μου αγάπες, τους έρωτες, τις αναταραχές και τους γάτους κι εύχομαι να μη μου πάθουν τίποτα γιατί θέλω και το 2026 και τα επόμενα πενήντα χρόνια να μπορώ να πω πως ένας, έστω ένας αδέσποτος γάτος, θα είναι η εξαίρεση. Μπέσα!
Τα τραγούδια που αναφέρονται στο κείμενο είναι όλα σε μουσική και στίχους του Νίκου Καρβέλα, εκτός από το «Τρένο» (μουσική: Β. Βασιλείου, στίχοι: Σ. Παππά), το «Fabulous» (μουσική: Α. Παπακωνσταντίνου, στίχοι: Άννα Βίσση) και την «Κυψέλη» (μουσική: Ν. Καρβέλας, στίχοι: Ά. Βίσση).
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
