ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ανάμεσα σε πλακάκια και μικρές λακκούβες στον πεζόδρομο του ανακαινισμένου κήπου του Ζαππείου, κρατώντας μια κόκκινη ομπρέλα. Ελάχιστες μοναχικές ψυχές έψαχναν το ταίρι τους κάτω από την ψιλή βροχή, όσο εγώ σάρωνα τα πλακόστρωτα με ένα τσιγάρο στο χέρι, αγωνιώντας να βγω στην έξοδο «Βίσση».
Το GPS του κινητού μου με καθοδηγούσε προς το Καλλιμάρμαρο και το κλίμα στην Αθήνα ήταν τροπικό. Στα ακουστικά μου έπαιζε το «Μαύρα γυαλιά», τέλειο soundtrack για το όλο σκηνικό και τη συναισθηματική μου κατάσταση. Το απολαμβάνω σαν να παίζω στο βιντεοκλίπ. Η στην ταινία θα μπορούσε να είναι πο(ρ)νοταινία.
Εν τω μεταξυ, αυτά τα βροχερά Σάββατα προτιμώ να τα περνάω στον καναπέ μου με βιβλία, σοκολάτες, τσιγάρα και τη Σουσού. Δεν μπορούσα όμως να μη γιορτάσω με τον Μ. τα γενέθλιά του μετά από τόσα χρόνια αγάπης. Λόγια στη βότκα βουτηγμένα και καπνίζω αναμένοντας την έναρξη της συναυλίας· είχα γίνει «Βίσση» προτού βγει η Βίσση.
Τόσο πολύ απεχθάνομαι τα ημίμετρα των σχέσεων και τα ημίμετρα γενικότερα. Αρρωσταίνω κοντά τους. Και αρρωσταίνουν και τα ημίμετρα κοντά μου γιατί είμαι έντονη και ως σκλάβα και ως αφέντρα και αυτά τα άτομα δεν τζινάβουν. Έχουν το ίδιο σύμπτωμα με τα άτομα που διακόπτουν μια ταινία λίγο πριν από το plot twist.
Και ξαφνικά η Άννα η Βίσση λέει: «Προτιμώ να μη μιλάμε, προτιμώ να με βλέπεις και να αλλάζεις γωνία». Τελικά, η ανάγκη που με έσπρωξε ως το Καλλιμάρμαρο ήταν θεραπευτική. Έψαχνα αντίδοτο. Τόσο πολύ απεχθάνομαι τα ημίμετρα των σχέσεων και τα ημίμετρα γενικότερα. Αρρωσταίνω κοντά τους. Και αρρωσταίνουν και τα ημίμετρα κοντά μου γιατί είμαι έντονη και ως σκλάβα και ως αφέντρα και αυτά τα άτομα δεν τζινάβουν. Έχουν το ίδιο σύμπτωμα με τα άτομα που διακόπτουν μια ταινία λίγο πριν από το plot twist.
Ο φίλος Α. μου δείχνει μερικές φώτο που τράβηξε όσο ήμουν ανέμελη. Ταιριάζω τόσο πολύ στα αρχαία μάρμαρα με το δίχτυ καλσόν, τις μαύρες μου μπότες και την κόκκινη ομπρέλα. Μου ταιριάζει αυτή η ανεμελιά. Όσο ταιριάζει και το «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα» στις αναπάντητες κλήσεις μου.
Η Βίσση κάνει ό,τι μπορεί για να μου ξύσει το τραύμα όσο συνειδητοποιώ ότι αν δεν είχαμε συναντηθεί με αυτά τα ημίμετρα δεν θα μπορούσαμε να νιώσουμε το «Ο μαύρος αναπτήρας, το μπλου τζιν σου, μικροπράγματα». Δεν θα τα έγραφε ο Νίκος και δεν θα τα τραγουδούσε η Άννα.
Άρα, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο βρίσκομαι στο Καλλιμάρμαρο περικυκλωμένη από 60.000 αλήτισσες ψυχές και μακριά από τα «φαντάσματα». Γιατί εμείς συμπάσχουμε και το απολαμβάνουμε, ενώ αυτοί διεκδικούν «μετάλλιο σαδιστή» στην ερασιτεχνική κατηγορία.
«Δεν θέλω να ξέρεις πως για σένα δεν έχω όρεξη να φάω, έχω μείνει μισή»: τα νυχτερινά υπερφαγικά επεισόδια ανήκουν στο παρελθόν μου. Το πλήθος τραγουδάει «Τα μαθητικά τα χρόνια» που έχασα και τους μαθητικούς έρωτες που πένθησα. Θα τα άλλαζα όλα αυτά για ένα φιλί, ένα τσιγάρο κι έναν φραπέ στα δύο στο προαύλιο του γυμνασίου μου.
Το sms που άργησα να δω περίπου μία ώρα έγραφε: «Είμαι στο λιμάνι». Ή έτσι θα ’θελα να γράφει. «Είμαι στο κρεβάτι», έγραφε. «Γιατί, καρδιά μου, άργησες;» ρωτάει η τραγωδός, πλέον, Άννα Βίσση. Κι εγώ αναπολώ τα καράβια που βούλιαξαν πριν φτάσουν στο λιμάνι και τα κορμιά που «βούλιαξαν» πριν φτάσουν στο κρεβάτι.
Η μονογαμία είναι μια πρόθεση που συχνότερα διαψεύδεται και σπανιότερα επαληθεύεται. Είναι μια πρόθεση με εξαιρετικά αμφίβολο αποτέλεσμα. Είναι μια «θυσία». Κι όσο δεν πιστεύω στη μονογαμία κανενός, βρίσκω την ψυχή να φωνάξω «ένα σου λέω ένα, είμαι τρελή για σένα» και να το εννοώ. Αν και το ότι είμαι τρελή δεν εξασφαλίζει το ότι είμαι μονογαμική, αλλά αναδεικνύει πόσο μονογαμική μπορώ να γίνω.
Από την εισαγωγή του «Μην ψάχνεις την αγάπη» το σώμα μου με οδηγεί να καθίσω φρόνιμα στα αρχαία μάρμαρα. Ρεμβάζω τη Βίσση και πίσω της τα lazer στον ουρανό σχηματίζουν τη λέξη «καύλα». Η παρέα νομίζει ότι δακρύζω από την καψούρα μου για όσους δεν με αγάπησαν, ενώ δακρύζω από τη θλίψη μου για όσους δεν αγαπήθηκαν.
Η Άννα Βίσση μας ξεπροβόδισε: «Με μια καληνύχτα δεν τελειώνει η νύχτα». Βγήκα από το Καλλιμάρμαρο με μαύρα γυαλιά, μαύρα δάκρυα στα μάγουλα και αγκαζέ στο σταθερό μπράτσο του Μ. Ώσπου να κατέβουμε τα σκοτεινά σκαλοπάτια μια παρέα συζητούσε:
«Δεν είπε το “Παραλύω”».
«Ούτε τον “Πόνο της αγάπης”».
«Ευτυχώς», τους απάντησα. «Γιατί θα είχα κάνει stage diving στους VIP».
Αγκαλιάζω σφιχτά όλα τα αγόρια, τα φιλάω και φεύγω για νυχτερινή τσάρκα μέχρι την Πατησίων. Στην Κυψέλη η ανηφόρα μου με περιμένει…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
