ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΕΡΩΜΕΝΟΙ ΠΟΥ οι απόψεις τους περνούν σε μένα εντελώς απαρατήρητες. Για παράδειγμα, ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα κηρύγματα μίσους του τέως μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου, ο οποίος είχε βάλει τις καμπάνες στις εκκλησίες να χτυπούν πένθιμα για το σύμφωνο συμβίωσης και είχε δηλώσει ότι «είναι καλύτερο να είσαι ναζιστής και φασίστας παρά κατσαπλιάς». Ή όταν μας προέτρεπε να φτύσουμε τα «εκτρώματα της φύσης-ομοφυλόφιλους» και είχε μάλιστα αναφέρει ότι «όλους αυτούς ο Θεός τους σιχαίνεται». Παγερά αδιάφορο με αφήνουν και τα λόγια του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος επίσης μας έχει συνηθίσει σε ομοφοβικά παραληρήματα, λέγοντας ότι: «Η ομοφυλοφιλία είναι μία παρέκκλιση από την ανθρώπινη σεξουαλικότητα που είναι κάτι ιερό. Δεν υπάρχει πραγματική ομοφυλοφιλία, είναι μία ηθοποιία. Τα πρόσωπα αυτά μετέρχονται το έτερο φύλο. Δεν είναι δυνατόν μία έννομη τάξη να έρθει και να περιβάλει με κύρος, όπως ο γάμος που είναι η διαδικασία για το πρωταρχικό κύτταρο της ζωής που είναι η οικογένεια, αυτή την παρέκκλιση. Για εμάς η ομοφυλοφιλία είναι μία μεγάλη αμαρτία. Είναι μία παράχρηση του ανθρώπινου σώματος που εμπεριέχει τρομακτικές ασθένειες, όπως καρκίνο και θάνατο».
Βέβαια, όταν ακούς τέτοια λογύδρια προσπαθείς να κατανοήσεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι ασπάζονται τον χριστιανισμό και πώς τον «διαβάζουν» όταν ξεστομίζουν τέτοιες εμπρηστικές δηλώσεις. Αλλά μάλλον μιλάμε για εκπροσώπους της Εκκλησίας που παραπέμπουν σε ιερατείο ορθόδοξου φονταμενταλισμού, όπου πρωτοπορούν εκφράζοντας τις απόψεις ενός δεσποτικού χριστεπώνυμου πλήθους που πορεύεται απέναντι στη λογική και το αυτονόητο.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος με τέτοιες περγαμηνές να συγγράφει μια πολυσέλιδη εισήγηση και να την παρουσιάζει στην τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου της Ιεραρχίας, προκαλώντας αλγεινή εντύπωση, αφού χαρακτήρισε εκτροπή την ομοφυλοφιλία;
Είναι αλήθεια ότι στις τάξεις της Εκκλησίας υπάρχουν και πεφωτισμένοι ιεράρχες που εμπνέουν σεβασμό, έχουν βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους και η προσφορά τους αναγνωρίζεται από πιστούς και μη. Οφείλω να πω ότι μέχρι πρότινος ξεχώριζα ως μια από τις εμβληματικές μορφές της Εκκλησίας τον σεβασμιότατο μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο. Αναμφίβολα, πρόκειται για έναν απ’ τους πιο μορφωμένους ιεράρχες, είναι δημοφιλής, πράος, δραστήριος και με πιστό κοινό. Επιπρόσθετα, είναι ένας άνθρωπος που διαθέτει εντυπωσιακό βιογραφικό και αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή. Τον θυμάμαι να εκφράζει τις απόψεις του με μειλίχιο ύφος σε νεανικές εκπομπές, να μαγνητίζει με τον λόγο του και να έχει ένα ευρύ κοινό που τον ακολουθεί επιθυμώντας να τονώσει το θρησκευτικό του αίσθημα.
Να θυμίσω μόνον ενδεικτικά ότι έχει σπουδάσει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Αστροφυσική στο Harvard και Μηχανολογία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Οι διδακτορικές σπουδές του στο HST (κοινό πρόγραμμα Harvard και ΜΙΤ) επικεντρώθηκαν στον τομέα της Βιοϊατρικής Τεχνολογίας (Βιο-ρευστοδυναμική, Μαθηματική Φυσιολογία, Αιμοδυναμική της καρδιάς και των αγγείων), ενώ έχει εργαστεί ως ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο Αγγειολογικό Εργαστήριο του New England Deaconess Hospital, στο Τμήμα Αναισθησιολογίας του Massachusetts General Hospital και στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Boston Children’s Hospital. Επίσης, διετέλεσε επί διετία επιστημονικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών σε θέματα Διαστημικής Ιατρικής Τεχνολογίας. Τέλος, υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Στο πλαίσιο του σημαντικού ποιμαντικού του έργου, τον Μάρτιο του 2010 ιδρύθηκε από την Ιερά Μητρόπολη και λειτουργεί η Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας «Γαλιλαία», η οποία αποτελεί μοναδικό κέντρο ανακούφισης ενήλικων ασθενών με καρκίνο στην Ελλάδα.
Ένας πρώην άθεος ο οποίος αποφάσισε να τ’ αφήσει όλα αυτά πίσω του και να αφιερωθεί στους κόλπους της Εκκλησίας. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος με τέτοιες περγαμηνές να συγγράφει μια πολυσέλιδη εισήγηση και να την παρουσιάζει στην τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου της Ιεραρχίας, προκαλώντας αλγεινή εντύπωση, αφού χαρακτήρισε εκτροπή την ομοφυλοφιλία;
Ολόκληρη η εισήγηση του μητροπολίτη Μεσογαίας αποτελεί ένα κράμα αναχρονισμού, παγκόσμιας συνωμοσιολογίας, σκοταδισμού και μεσαιωνικών αντιλήψεων.
Συγκεκριμένα σημείωσε: «Όταν αυτός ο τύπος ζωής και οικογένειας προβάλλεται ως κάτι σύγχρονο, εύκολα μπορεί να γίνει μόδα και αντί να βοηθήσει κάποιους λίγους που βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση, να πολλαπλασιάσει επικίνδυνα την παρέκκλιση από τη φυσική οδό και εκτροπή». Στη συνέχεια συμπλήρωσε: «Το μεγαλύτερο λάθος μας θα ήταν να δεχθούμε ότι η ομοφυλοφιλική πράξη, εκτός από ψυχική διαταραχή, δεν είναι και αμαρτία. Τα πρόσωπα αυτά, εκτός από την ελπίδα της ψυχιατρικής θεραπείας, θα είχαν χάσει οριστικά και την σωτήρια διάθεση μετάνοιας και την αναζήτηση παρηγορίας του θείου ελέους για τις δικές τους εκτροπές. Η ομοφυλοφυλία είναι μια ασθένεια που τη γέννησε η διάχυτη κοινωνική αμαρτία και μπορεί ασφαλώς να τη θεραπεύσει η Εκκλησία. Μαζί με όλες τις μεγάλες δικές μας αμαρτίες, μπορεί να αγκαλιάσει θεραπευτικά και αυτήν». Σε άλλο σημείο διαβάζουμε: «Από τότε που η ψυχιατρική διέγραψε την ομοφυλοφιλία από την λίστα των ψυχικών διαταραχών, παραιτήθηκε από τη σχετική έρευνα και έμειναν τα δύστυχα αυτά άτομα αβοήθητα με μοναδική συντροφιά την ελπίδα σε μια βολική νομοθεσία και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων με παρελάσεις αυτοξευτελισμού και ντροπής».
Όπως ήταν φυσικό, η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, με μια λιτή ανακοίνωση, που περιορίζεται σε μόλις 15 λέξεις, απάντησε σε αυτό το μνημείο σκοταδισμού υποστηρίζοντας το αυτονόητο: «Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ) τονίζει, ρητά και κατηγορηματικά, ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο». Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που έσπευσε να υποστηρίξει τα λόγια του μητροπολίτη Μεσογαίας ήταν ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος.
Υπήρξε όμως και συνέχεια. Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος έδωσε συνέντευξη στην οποία συνέχισε να κινείται στο ίδιο επιθετικό κλίμα, τονίζοντας: «Να κάνετε ό,τι θέλετε, ακόμα και χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους, αλλά δεν θα μας κλείσετε το στόμα. Θα λέμε αυτό που πιστεύουμε με τα μέσα που διαθέτουμε».
Εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί ο καθένας: Υπάρχει σε αυτά τα λόγια κάτι το εκκλησιαστικό πέρα από τα ιερά άμφια αυτού που τα ξεστομίζει; Ειλικρινά, τι μπορεί να προσφέρει στο πολυπληθές ακροατήριο της Εκκλησίας αυτός ο τοξικός λόγος που θυμίζει ιερωμένους θεοκρατικών καθεστώτων; Πώς μπορεί να πορεύεσαι με καθαρή καρδιά όταν χρησιμοποιείς φρασεολογία και πρακτικές που πόρρω απέχουν από τα κηρύγματα του Ευαγγελίου; Ολόκληρη η εισήγηση του μητροπολίτη Μεσογαίας αποτελεί ένα κράμα αναχρονισμού, παγκόσμιας συνωμοσιολογίας, σκοταδισμού και μεσαιωνικών αντιλήψεων.
Ο ίδιος άνθρωπος έχει πει σε συνέντευξή του: «Η ετεροφυλικότητα είναι ευλογία. Γι’ αυτό και όταν μιλάμε για ομοφυλοφιλία μιλάμε για παρέκκλιση. Πού βλέπετε την υπερβολή; Δυστυχώς, υπάρχει μία συρρίκνωση της λογικής, ένα τσαλάκωμα της ηθικής και μία διόγκωση ενός πανίσχυρου λόμπυ που προφασιζόμενο την αναλγησία της συντηρητικής κοινωνίας επιβάλλει την ασέβεια ενός άκρατου και αλόγιστου φιλελευθερισμού. Η Εκκλησία δεν είναι, όπως την προβάλλουν μερικοί, σκληρή. Είναι πολύ φιλάνθρωπη, γιατί σέβεται την ασθένεια, την αναπηρία, την ατέλεια, το πρόβλημα, τη δυσκολία. Αρνείται όμως την ασέβεια και τη διαστροφική αντίληψη, όχι την παρεκκλίνουσα ψυχολογία. Αυτήν την διορθώνει, την θεραπεύει. Η Εκκλησία σκεπάζει, συγχωρεί, ελπίζει».
Ναι, πίστευα ότι αυτός ο ιεράρχης είναι πεφωτισμένος, μια φωνή διαφορετική και ένας ανοιχτόμυαλος μητροπολίτης. Τελικά, αποδείχθηκε σκέτη απογοήτευση. Από τα πιο ξακουστά αμερικανικά πανεπιστήμια και τις επιστημονικές τεκμηριώσεις, εξελίχθηκε σ’ έναν υπερσυντηρητικό ιεράρχη που ο λόγος του παραπέμπει πλέον σε παραθρησκευτικές οργανώσεις.
Ας ανατρέξει καλύτερα στα λόγια του Πάπα Φραγκίσκου ο οποίος, όταν ρωτήθηκε για τα ομόφυλα ζευγάρια, απάντησε: «Οι ιερείς δεν μπορούν να γίνουν δικαστές, που μόνο αρνούνται, απορρίπτουν και αποκλείουν». Καλό θα ήταν λοιπόν ο μητροπολίτης Μεσογαίας να περιοριστεί στα εκκλησιαστικά καθήκοντα και στον θρησκευτικό γάμο, ζητήματα τα οποία –και μόνο– εμπίπτουν στις αρμοδιότητές του.
Όταν, παλιότερα, τον είχαν ρωτήσει για την προσωπική του διαδρομή, είχε πει: «Η επιστήμη μού έμαθε να σκέπτομαι, ενώ η Εκκλησία μου μαθαίνει να αγαπώ». Ο μορφωμένος ιεράρχης μάλλον έχει ξεχάσει ότι ο πυρήνας της αγάπης είναι υπερβατικός. Και μάλλον έχει λησμονήσει ότι η Εκκλησία δεν νομοθετεί και δεν πολιτεύεται με όρους επικαιρότητας. Άλλωστε, ο ίδιος είχε δηλώσει ότι: «Οι μεγαλύτεροι εχθροί του χριστιανισμού είναι οι ίδιοι οι χριστιανοί».
