«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Υπάρχει και η ανάγκη για αλήθεια και έκφραση», δήλωσε ο Κωνσταντίνος Αργυρός στην πρεμιέρα της ταινίας Μελάνια στο Κέντρο Αθηνών – στην οποία προσκαλούσε τους θεατές μαζί με την πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών, Κίμπερλι Γκιλφόιλ.
«Είναι μεγάλη τιμή που η εκπληκτική πρώτη κυρία, Μελάνια Τραμπ, είναι στενή μου φίλη, μοναδική μητέρα και υπέροχη σύζυγος. Έχει κάνει φοβερά πράγματα για τα παιδιά, τις γυναίκες. [...] Είναι ένα πολύ επιτυχημένο ντοκιμαντέρ. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη με την αγάπη και την υποστήριξη του Προέδρου μας, Ντόναλντ Τραμπ, που υποστήριξε τη σύζυγό του, όπως κάνει με όλες τις γυναίκες, και με εμένα, που είμαι η πρώτη πρέσβειρα στη φοβερή Ελληνική Δημοκρατία», δήλωσε προσερχόμενη στην εκδήλωση η Γκιλφόιλ.
Πέρα από τις γεωπολιτικές αλλαγές, καταναλώνουμε, όπως και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος, ατέλειωτο lifestyle περιεχόμενο στα social media, το οποίο αδυνατούμε να αναλύσουμε ή να εξετάσουμε με κριτική ματιά.
Ας μη μείνουμε στη σουρεαλιστική σημειολογία της υπόθεσης: το να προσκαλεί η πρέσβειρα των ΗΠΑ, μαζί με έναν τραγουδιστή, επιχειρηματίες και πολιτικούς στα μπουζούκια για να δουν μια ταινία αφιερωμένη στη Μελάνια Τραμπ συνιστά έτσι κι αλλιώς έναν γενναίο, νέο κόσμο. Δεν χρειάζεται καν να κρίνουμε την εκδήλωση με αισθητικούς όρους – είναι πολύ εύκολο. Δεν μπορεί βέβαια να μη σχολιάσει κανείς την αμηχανία των «σοβαρών μέσων» απέναντι στη νέα πρέσβειρα: τη στιγμή που οποιαδήποτε άλλη γυναικεία εμφάνιση ή δήλωση στην πολιτική σφαίρα τεμαχίζεται, αναλύεται και «στολίζεται» εξονυχιστικά, εδώ έχουμε μια παγωμάρα, σαν να είναι εντελώς συνηθισμένο να πηγαίνουν επιχειρηματίες και μέλη της κυβέρνησης στα μπουζούκια για την προβολή ενός ντοκιμαντέρ που αφορά την πρώτη κυρία των ΗΠΑ.
Περίπου δέκα μέρες μετά, είδαμε να αποθεώνεται ο Bad Bunny, ένας εντελώς λαϊκός καλλιτέχνης ρεγκετόν, με στίχους που φλερτάρουν από το αγοραίο ως το τρυφερό, στο halftime του Super Bowl στις ΗΠΑ. Το σόου του Πορτορικανού ήταν μια γιορτή οργιαστικής χαράς με ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα: πολιτική είναι (και) η καθημερινότητα.
Δεν είμαι σίγουρη τι σημαίνει «δεν είναι όλα πολιτική». Τι θα ήταν δηλαδή πολιτική πράξη; Να τραγουδά κανείς στο φεστιβάλ της ΚΝΕ; Το να συν-προσκαλείς σε εκδήλωση παρέα με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ είναι ξεκάθαρα πολιτική πράξη. Όλα είναι πολιτική – η στάση μας, οι αγορές μας, οι επιλογές μας. Είμαστε πολιτικά όντα, δεν ζούμε σε κάποια σπηλιά.
Δεν υπήρχε ποτέ κάποιος ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ lifestyle και πολιτικής, αλλά τα όρια σήμερα είναι πιο δυσδιάκριτα από ποτέ. Στην Ελλάδα, ανέκαθεν αγαπούσαμε το παραπολιτικό ρεπορτάζ, την ψήφο σε ποδοσφαιριστές και ηθοποιούς (με φανταστικά αποτελέσματα – θυμάται κανείς την καριέρα του Αλέξη Γεωργούλη και του Θοδωρή Ζαγοράκη στην Ευρωβουλή; Τη θητεία του εσχάτως αστρολόγου Παύλου Χαϊκάλη στη Βουλή;), κυρίως γιατί ήταν (ή είναι) τα ονόματα που αναγνωρίζουμε περισσότερο στα ψηφοδέλτια.
Αυτήν τη στιγμή όμως βρισκόμαστε, έτσι κι αλλιώς, εν μέσω μιας παγκόσμιας αλλαγής. Πέρα από τις γεωπολιτικές αλλαγές, καταναλώνουμε, όπως και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος, ατέλειωτο lifestyle περιεχόμενο στα social media, το οποίο αδυνατούμε να αναλύσουμε ή να εξετάσουμε με κριτική ματιά. To αποτέλεσμα είναι μια «γλυκιά» διαστρέβλωση: το lifestyle στην καλύτερη ως γλυκιά αποχαύνωση, στη χειρότερη ως άλλοθι.
