ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΔΕΚΑΔΩΝ ανθρώπων που ένα ιδιαίτερα ζεστό απόγευμα του Ιουλίου στήθηκαν σε μεγάλες ουρές έξω από τo κτίριο της Κουμουνδούρου προκειμένου να συναντήσουν για ένα πεντάλεπτο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τους είχε καλέσει για προσωπική επαφή, είναι πρωτόγνωρες γενικότερα για την πολιτική κουλτούρα της χώρας μας και ειδικότερα για τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ο οποίος συνήθως δεν πόνταρε στα πρόσωπα που κάποιοι ονόμαζαν χαρισματικά αλλά στη δύναμη που είχαν οι ιδέες και θέσεις του, ανεξαρτήτως από το αν η τελευταία προ του Κασσελάκη ηγεσία του είχε αφήσει μισάνοιχτη την πόρτα για να αναπτυχθούν τέτοιες λογικές μεσσιανισμού και οι ιδέες να μείνουν αρκετά πίσω.
Ο Κασσελάκης, πιστός στον τρόπο με τον οποίο από την αρχή επέλεξε να επικοινωνεί με την κοινωνία στην οποία απευθύνεται, δηλαδή με τον γνωστό αδιαμεσολάβητο τρόπο (η μοναδική συνέπεια ως τώρα από έναν άνθρωπο που αλλάζει ριζικά πολιτικές θέσεις σε ελάχιστο χρόνο και με περίσσια άνεση), δημοσιοποίησε από τα αγαπημένα του μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πρόσκληση την οποία κάποια Μέσα ονόμασαν «ώρα του πολίτη», προσδίδοντάς της μια ακόμα ψευδαίσθηση άμεσης δημοκρατίας, και μετά περίμενε στο γραφείο του.
Η «ώρα του πολίτη» αναμφισβήτητα είχε ενδιαφέρον ως πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο, προκάλεσε αρκετή φασαρία και συζητήσεις, απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά ουσιαστικά είναι μια ιδιαίτερα θλιβερή ιστορία που παραπέμπει σε παρακμή. Πολιτική και κοινωνική.
Λίγες ώρες αργότερα από την Κουμουνδούρου έφταναν στα Μέσα Ενημέρωσης και οι πρώτες φωτογραφίες, τις οποίες αυτά δημοσιοποιούσαν άμεσα. Ο αρχηγός δείχνει να ακούει πολύ προσεκτικά όσα του λέει ένας πολίτης και τα σημειώνει σε ένα χαρτί, ο αρχηγός μιλάει και μετά φωτογραφίζεται με μια γυναίκα με κινητικά προβλήματα −η ίδια μάλλον θα είναι ικανοποιημένη που θα έχει μια φωτογραφία μαζί του−, ο αρχηγός δείχνει σκεπτικός και προβληματισμένος ακούγοντας έναν τρίτο πολίτη που του μιλάει.
Ο αρχηγός είναι πλάι στον κόσμο που δοκιμάζεται, είναι μαζί του, είναι ένας από αυτούς, ακόμα και αν το βράδυ ο ίδιος θα κοιμηθεί στο αξίας 1,8 εκατομμύριων σπίτι του, την ύπαρξη του οποίου δεν αποκάλυψαν τα μέσα ενημέρωσης που μπαίνουν στις ζωές των άλλων, αλλά ο ίδιος, που φρόντισε με άνεση να τη διαφημίσει σε λαϊκίστικες τηλεοπτικές εκπομπές.
Η «ώρα του πολίτη» αναμφισβήτητα είχε ενδιαφέρον ως πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο, προκάλεσε αρκετή φασαρία και συζητήσεις, απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά ουσιαστικά είναι μια ιδιαίτερα θλιβερή ιστορία που παραπέμπει σε παρακμή. Πολιτική και κοινωνική. Είναι η κορύφωση −αν και δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ποια είναι τα πολιτικά όρια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ− των αδιαμεσολάβητων σχέσεων που προωθεί από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη χώρα μας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Απολύτως συνειδητά, αλλά ενδεχομένως με άγνοια της ιστορίας, ο Στέφανος Κασσελάκης προωθεί τη λατρεία της προσωπικότητας την οποία πολλοί αυταρχικοί ηγέτες ακολούθησαν − τα παραδείγματα είναι πολλά. Θέλει απλώς να τον λατρεύουν∙ όποιος δεν το κάνει θα έχει πρόβλημα. Και πολλοί είχαν ήδη πρόβλημα, ο Κασσελάκης απολύει οικονομικούς διευθυντές, διευθυντές της κοινοβουλευτικής ομάδας (ακόμα και αν τον στήριξαν να εκλεγεί), κλείνει με «ξαφνικό θάνατο» κομματικά έντυπα που δεν φιλοξενούν μόνο φιλικές προς αυτόν απόψεις.
Για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά δεν υπάρχουν κομματικά όργανα, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, οργανώσεις και ιεραρχία, τα οποία όχι απλώς περιορίζουν την αυθαιρεσία του αρχηγού αλλά με έναν τρόπο μεταφέρουν τις αγωνίες και τις απόψεις της κομματικής βάσης. Δεν δίνει λόγο σε κανέναν, παρά μόνο στον κόσμο του, τον οποίο με απόλυτα λαϊκίστικο τρόπο κατευθύνει προς τις προσωπικές του επιλογές. Ενισχύει την έννοια της λατρείας στον έναν, στον ίδιο.
Αν είχε άμεσα τη δυνατότητα να καταργήσει όλα αυτά τα ενοχλητικά ενδιάμεσα όργανα, θα το είχε κάνει, προς το παρόν τα ανέχεται, αν και έχει καταφέρει να ελέγχει την πλειοψηφία τους. Οι αυλικοί, αυτοί που στέργουν να πάρουν θέση πλάι στην εκάστοτε ηγεσία, το έκαναν ήδη. Κάποιοι σχετικά λίγοι, αυτοί που τα Μέσα ονομάζουν «εσωτερική αντιπολίτευση», είδαν και στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής ότι είναι μετρημένοι και συνειδητοποίησαν την πολιτική μοναξιά τους.
Ένα καλό ερώτημα αφορά τους ανθρώπους αυτούς, τη λεγόμενη εσωτερική αντιπολίτευση και ιδιαίτερα όσους δεν έκαναν επωφελή καριέρα στον ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι ανεπάγγελτοι, έχουν ήθος και παρ’ όλα αυτά παραμένουν σε ένα μεταλλαγμένο κόμμα που είχε εντελώς διαφορετική αφετηρία και πορεία. Γιατί ακόμα μένουν παρακολουθώντας αυτή την ντροπιαστική εξέλιξη; Ελπίδες να ανατραπεί από μέσα ο Κασσελάκης δεν υπάρχουν, γιατί με την παραμονή τους νομιμοποιούν τον αρχηγό που θέλει μόνο να τον λατρεύουν…
