ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά πολλά από αυτά που αποτελούν τη λεγόμενη «φρουρά Τσίπρα», αφού υποστήριξαν πέρσι για την ηγεσία του κόμματος τον εντελώς άσχετο με την πολιτική και την αριστερά Στέφανο Κασσελάκη, ανακάλυψαν το τελευταίο διάστημα ότι είναι ανεπαρκής, άπειρος και ότι το ήθος του δεν συνάδει με αυτό της αριστεράς.
Στην πραγματικότητα, γνώριζαν πολύ καλά την ανεπάρκεια και την απειρία του Κασσελάκη, οι οποίες δεν κρύβονταν άλλωστε, όπως δεν κρύβεται και η πληθωρική προσωπικότητά του, την οποία και ο ίδιος δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να περιορίσει. Αλλά αυτά δεν τους ενδιέφεραν καθόλου όταν έπαιρναν γραμμή για να τον υποστηρίξουν.
Τότε ισχυρίζονταν ότι ο Κασσελάκης έκανε για αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και τον έβρισκαν μια χαρά. Ούτε όσα αποκαλύφθηκαν για τα εγκώμια που έγραφε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη τους πτόησαν ούτε ότι δεν γνώριζαν τίποτα για τις δουλειές του. Ακόμα και την προσωπική υπερπροβολή του, που τώρα λένε ότι τους ενόχλησε, τότε τη χαρακτήριζαν ως επικοινωνιακό χάρισμα που θα βοηθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζοντάς την ως κάτι θετικό.
Ο Κασσελάκης τελείωσε τη δουλειά που έπρεπε να κάνει. Έδιωξε τα βαρίδια και χρεώθηκε τις νέες ήττες του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και την οικονομική κατάρρευση του κόμματος. Τώρα απομένουν τρία χρόνια μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, χωρίς άλλες δοκιμασίες. Δεν θα τον άφηναν να απολαμβάνει τα προνόμια της πολιτικής εξουσίας και να κρατάει τα κλειδιά του κόμματος.
Τότε, βέβαια, ο Κασσελάκης τους ήταν χρήσιμος για να διώξουν από το κόμμα, χωρίς να βάψουν οι ίδιοι τα χέρια τους με συντροφικό αίμα, τον Τσακαλώτο, τον Σκουρλέτη, τον Φίλη και όσους άλλους θεωρούσαν βαρίδια. Τώρα, οι ίδιοι που μιλούσαν τότε για «υπονομευτές του κόμματος», κατηγορούν τον Κασσελάκη ότι έφερε τον διχασμό και τη λογική των εσωτερικών εχθρών. Ο Κασσελάκης ήταν χρήσιμος και για να χρεωθεί την ήττα των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών, τις οποίες πέρσι έβλεπαν να έρχονται μετά τη διπλή και ταπεινωτική, λόγω της τεράστιας υποχώρησης, αν και αντιπολίτευση, ήττα στις εθνικές εκλογές του Αλέξη Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Κασσελάκης, λοιπόν, τελείωσε τη δουλειά που έπρεπε να κάνει. Έδιωξε τα βαρίδια και χρεώθηκε τις νέες ήττες του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και την οικονομική κατάρρευση του κόμματος. Τώρα απομένουν τρία χρόνια μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, χωρίς άλλες δοκιμασίες. Δεν θα τον άφηναν να απολαμβάνει τα προνόμια της πολιτικής εξουσίας και να κρατάει τα κλειδιά του κόμματος. Επιπλέον, είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος με όλα όσα έλεγε για διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος. Όχι ότι δεν τα λένε αυτά και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε ιδιωτικές και ανεπίσημες συζητήσεις, αλλά εκείνος τα έλεγε δημόσια κι αυτό δεν μπορούσε να είναι ανεκτό. Αυτή ήταν μια εντελώς κόκκινη γραμμή, που παραβίασε.
Ο Τσίπρας είχε σταματήσει να τον εμπιστεύεται εδώ και μήνες, όταν κατάλαβε πόσο επικίνδυνος μπορούσε να γίνει. Γι’ αυτό και προσπάθησε να τον διώξει από τον Φεβρουάριο. Απέτυχε όμως τότε γιατί το έκανε πολύ βιαστικά, με πανικό και χωρίς μελετημένο σχέδιο. Και αντί για τον έξπερτ στην κομματική ίντριγκα Νίκο Παππά, το υλοποίησε με την Όλγα Γεροβασίλη, η οποία είναι λιγότερο αποτελεσματική.
Την αστοχία εκείνη διόρθωσε στην πορεία, οργανώνοντας τη «φρουρά» του και καταστρώνοντας το σχέδιο για την κατάθεση μομφής στην Κεντρική Επιτροπή, το οποίο προετοιμαζόταν εδώ και μήνες. Η «φρουρά» έπιανε ένα-ένα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και αναζητούσε την κατάλληλη ευκαιρία. Ήταν θέμα χρόνου να το πετύχουν, και το πέτυχαν.
Ο Κασσελάκης είχε καταλάβει, ειδικά μετά τον Φεβρουάριο, ότι οι παλιοί ήθελαν να τους αδειάσει τη γωνιά μετά τις ευρωεκλογές (αφού πρώτα θα χρεωνόταν την ήττα) και αντιδρούσε. Αντιλήφθηκε κάπως αργά ότι μετά δεν θα ήταν άλλο χρήσιμος, γι’ αυτό και επιχείρησε να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο.
Όλα εκείνα που είπε περί μαύρου χρήματος και για τις χορηγίες ιδιωτών δεν ειπώθηκαν τυχαία και ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το διαπραγματευτικό του χαρτί. Αντί όμως αυτά να τον σώσουν, όπως ήλπιζε, απλώς επιτάχυναν την καθαίρεσή του. Τον Φεβρουάριο. επίσης, είχε ακόμα την προστασία του Παύλου Πολάκη, την οποία τώρα έχασε. Και ο Τσίπρας συνειδητοποίησε άλλη μια φορά ότι χωρίς τον Νίκο Παππά δεν μπορεί να κερδίσει στην εσωκομματική ίντριγκα.
Όλα αυτά, βέβαια, δεν έχουν μεγάλη σημασία, καθώς η πορεία στην οποία έχουν βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι καθοδική και δεν φαίνεται να μπορούν να την αντιστρέψουν. Ο σκοπός τους τώρα ήταν να πάρουν τα κλειδιά του κόμματος πίσω και τα πήραν, παρότι ήταν πιο δύσκολο απ’ ό,τι περίμεναν.
Σχέδιο ανάκαμψης δεν υπάρχει. Μόνο βραχυπρόθεσμος σχεδιασμός. Ο Τσίπρας, ο οποίος δεν σκοπεύει ακόμα να βγει στο προσκήνιο, θέλει μια ελεγχόμενη ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία να συγκρατήσει τις δυνάμεις που του έχουν απομείνει, μέχρι να δει πού θα πάνε τα πράγματα, αναμένοντας μια καλύτερη συγκυρία.
Η αυτοκριτική εξακολουθεί να είναι άγνωστη λέξη για τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (μόνο ο Παύλος Πολάκης έκανε στην Κεντρική Επιτροπή). Τώρα για όλα φταίει ο Κασσελάκης – όπως πάντα φταίει κάποιος άλλος. Λες και τον Κασσελάκη δεν τον έφερε στο κόμμα ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσιάζοντάς τον ως «άριστο» απόκτημα του ΣΥΡΙΖΑ και δίνοντας γραμμή στο επικοινωνιακό επιτελείο του κόμματος να τον προωθήσει. Άλλωστε και ο διευθυντής του γραφείου τύπου του Κασσελάκη, που παραιτήθηκε προχθές, δικός του άνθρωπος ήταν, από τον οποίο είχε ζητήσει να τον στηρίξει και όλα αυτά είναι γνωστά στην Κουμουνδούρου, παρότι η «φρουρά Τσίπρα» τώρα κάνει ότι δεν τα ξέρει.
Σήμερα μιλάνε για έλλειψη σοβαρότητας του Κασσελάκη εκείνοι που έλεγαν ότι είναι μια χαρά, τον υποστήριζαν για αρχηγό και συνομιλούσαν με τη μάνα, τον πατέρα, τον αδερφό και τη θεία του, όταν εκείνος τους έφερνε στα γραφεία της Κουμουνδούρου – και τον Τάιλερ και την Φάρλι φυσικά. Όλοι έπαιζαν πρόθυμα στη σαπουνόπερα του Κασσελάκη, αλλά τώρα ξαφνικά δεν τους φαίνεται σοβαρός.
Όταν ο Κασσελάκης έμπαινε νικητής στα γραφεία της Κουμουνδούρου μετά την εκλογή του πριν από έναν χρόνο, έσπευδαν να τον υποδεχτούν μετά βαΐων και κλάδων η Γεροβασίλη και ο Φάμελλος, δίνοντας συγχαρητήρια στους συγγενείς του που είχαν καταφθάσει εκεί, λες και το κόμμα είχε καταστεί οικογενειακό λάφυρο. Άλλη μια πρωτόγνωρη και αλλοπρόσαλλη κατάσταση, στην οποία κανείς δεν αντιδρούσε. Το ίδιο έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας όταν τον συνάντησε την επόμενη μέρα στο γραφείο του στη Βουλή και τον αγκάλιασε εγκάρδια, μιλώντας πολύ υποστηρικτικά για εκείνον.
Δεν ήταν, λοιπόν, κάποιος εξωτερικός εχθρός ο Κασσελάκης, ο οποίος εισέβαλε στο κόμμα και το κατέλαβε. Τον προσκάλεσαν και τον υποστήριξαν, χρησιμοποιώντας τον για να κάνει τις συγκεκριμένες δουλειές που ήθελαν. Όταν η χρησιμότητά του έληξε, κατέστη και ο ίδιος βάρος.
Ήξεραν πολύ καλά τι ήταν ο Κασσελάκης και δεν τους πείραζε. Όπως δεν τους πείραζε παλαιότερα ο Καμμένος για συγκυβερνήτης (τον οποίο χαρακτήριζαν ως κεντροδεξιό στελέχη που αποκαλούν ακροδεξιό τον Φλωρίδη), ούτε ο Παπαγγελόπουλος στο υπουργείο Δικαιοσύνης και ο Χαϊκάλης ως υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης· όπως δεν τους πείραξε η ενσωμάτωση των ΑΝ.ΕΛ., ο Γκλέτσος, ο Αντώναρος και τόσοι άλλοι. Αυτός είναι ο σημερινός μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ και μερικά χρόνια πρόκειται για ένα άλλο κόμμα που δεν έχει καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ του Νίκου Κωνσταντόπουλου και του Αλέκου Αλαβάνου. Οπωσδήποτε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη «ριζοσπαστική αριστερά» και η πλειοψηφία των αριστερών ψηφοφόρων του Ιανουαρίου του 2015 τον έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια. Γι’ αυτό κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρός του τόσο άνετα κάποιος σαν τον Κασσελάκη, και ας διαμαρτυρήθηκαν πρόσφατα –πάλι υποκριτικά– όταν τους πρότεινε να βγάλουν το «ριζοσπαστική» από τον τίτλο.
Η πολιτική υποκρισία και η απουσία αυτοκριτικής είναι δύο μεγάλα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν παραδέχονται ούτε την πραγματικότητα, ούτε τα λάθη τους και φτάνουν να ισχυρίζονται απίθανα πράγματα για να δικαιολογήσουν τις συνεχιζόμενες αποτυχίες τους. Έτσι όμως, δεν μπορούν να πάνε πουθενά. Ή μάλλον πάνε, στην καθοδική πορεία που βαδίζουν ήδη από το 2015.
